'Sunny Dancer': warm en gedurfd drama laat jonge kankerpatiënten dansen met de dood op hun hielen (2026)
Op een zomerkamp vindt Ivy steun bij lotgenoten, liefde, woede en galgenhumor.
Regie: George Jaques | Scenario: George Jaques | Cast: Bella Ramsey (Ivy), Daniel Quinn Toye (Jake), Neil Patrick Harris (Patrick), Ruby Stokes (Ella), James Norton (Bob), Jessica Gunning (Karen), Ruby Stokes (Ella), Shalom Brune-Franklin (Lucy), Conrad Khan (Archie), e.a. | Speelduur: 106 minuten | Jaar: 2026
De zeventienjarige Ivy is al bijna een jaar in remissie na kanker, maar leeft het liefst een teruggetrokken bestaan op haar zolderkamer. Haar bezorgde ouders voelen dat ze hun grip op haar verliezen en sturen haar naar een zomerkamp voor jongeren met kanker. Een 'chemokamp', zoals Ivy het bozig noemt, is wel het allerlaatste waar ze op zit te wachten. Toch wordt ze na luid protest, met frisse tegenzin en een flinke dosis scepsis tussen haar lotgenoten gedropt. Zullen vier weken kamp de pittige puber ontdooien?
Sunny Dancer is een coming-of-agefilm die de adolescenten nadrukkelijk centraal stelt boven hun levensbedreigende ziekte. Ze zijn allemaal totaal verschillende types, met eigen wensen, verlangens en manieren van contact leggen. Het enige wat hen bindt, is dat ze op jonge leeftijd zijn getroffen door kanker.
Waar The Fault in Our Stars dit thema met een heldere en kalme toon behandelde, kiest Sunny Dancer juist voor galgenhumor. De jongeren zijn nog in behandeling of herstellen daarvan, maar bovenal zijn het drukke, chaotische en provocerende pubers die zwartgallige grappen niet schuwen. Ivy's kamergenootje Ella is net achttien en wil vooral ontmaagd worden. En Jake kampt nog altijd met paniekaanvallen, waarbij hij spoorloos in het bos verdwijnt.
Sunny Dancer leunt soms iets te gretig op de klassieke zomerkampsfeer, met vintage polaroids en indiemuziek van onder meer Bon Iver en Phoebe Bridgers. Niet alle dialogen zijn sterk genoeg om de onderlinge band echt invoelbaar te maken. Sunny Dancer pakt wel een nieuwe afslag als het aankomt op Ivy's houding tegenover haar ziekte. Ze rebelleert tegen de zalvende toon van kampbegeleider Patrick en roostert genadeloos een gastspreker die "kinderen met kanker wil inspireren". Ivy vertelt tijdens de naschokken van haar ziekte liever de ongezouten waarheid.
Voormalig dichter des vaderlands Lieke Marsman beschreef in Op een andere planeet kunnen ze me redden hoe omstanders haar soms vastzetten met kant-en-klare-narratieven over kanker. Ze was niet alleen patiënt, maar ook nog steeds zichzelf. Ook Laura Maaskant voelde zich in Leef genoodzaakt uit te leggen waarom ze na jaren ziek zijn afzag van verdere levensverlengende behandelingen. Waarom klampen we ons altijd zo snel vast aan de vastliggende verhalen over ziek zijn? Waarom schieten we zo in de kramp en gunnen we kankerpatiënten zo moeilijk hun eigen levenskeuzes? De jongeren op het zomerkamp kunnen in elk geval lachen om alle ongevraagde adviezen.
Zo weet het zootje ongeregeld Ivy's hart langzaam te veroveren. De jongeren zijn gehard door de existentiële onrust en de intensieve behandelingen, maar willen als pubers vooral dronken worden, hartstochtelijk zoenen en elkaar beminnelijk belachelijk maken. "De laatste keer dat ik tarotkaarten voor je heb gelegd kregen we knallende ruzie." "Ja, je trok De Dood!"
De bekende neiging om terminale patiënten alvast een aureool op te zetten of ze aan te moedigen te blijven vechten, kan voor patiënten een extra last zijn. Kanker is vooral noodlottig. Qua narratieven over levensbedreigende ziekten is Sunny Dancer een waardevolle toevoeging, omdat de film benadrukt dat ernstig ziek zijn een slopende, desoriënterende en bevreemdende ervaring is. Je kunt je ontzettend verloren en ontredderd voelen. Tegelijk benadrukt Sunny Dancer de kracht van samen blijven lachen en dansen. Daarmee is Sunny Dancer een gedurfde en geslaagde aanvulling op het genre.
Ondanks het goede acteerwerk is de voor de hand liggende plottwist een groot minpunt. Die is intens verdrietig, maar ook clichématig en eigenlijk niet nodig. Zonder zo'n dramatische schok was de film waarschijnlijk nóg geslaagder in zijn opzet geweest. Nu lijkt het haast alsof de film zichzelf met hartverscheurend drama wil legitimeren, terwijl een solide uitwerking van Ivy's voorzichtige terugkeer naar durven liefhebben op zichzelf al genoeg was geweest.
De zeventienjarige Ivy is al bijna een jaar in remissie na kanker, maar leeft het liefst een teruggetrokken bestaan op haar zolderkamer. Haar bezorgde ouders voelen dat ze hun grip op haar verliezen en sturen haar naar een zomerkamp voor jongeren met kanker. Een 'chemokamp', zoals Ivy het bozig noemt, is wel het allerlaatste waar ze op zit te wachten. Toch wordt ze na luid protest, met frisse tegenzin en een flinke dosis scepsis tussen haar lotgenoten gedropt. Zullen vier weken kamp de pittige puber ontdooien?
Sunny Dancer is een coming-of-agefilm die de adolescenten nadrukkelijk centraal stelt boven hun levensbedreigende ziekte. Ze zijn allemaal totaal verschillende types, met eigen wensen, verlangens en manieren van contact leggen. Het enige wat hen bindt, is dat ze op jonge leeftijd zijn getroffen door kanker.
Waar The Fault in Our Stars dit thema met een heldere en kalme toon behandelde, kiest Sunny Dancer juist voor galgenhumor. De jongeren zijn nog in behandeling of herstellen daarvan, maar bovenal zijn het drukke, chaotische en provocerende pubers die zwartgallige grappen niet schuwen. Ivy's kamergenootje Ella is net achttien en wil vooral ontmaagd worden. En Jake kampt nog altijd met paniekaanvallen, waarbij hij spoorloos in het bos verdwijnt.
Sunny Dancer leunt soms iets te gretig op de klassieke zomerkampsfeer, met vintage polaroids en indiemuziek van onder meer Bon Iver en Phoebe Bridgers. Niet alle dialogen zijn sterk genoeg om de onderlinge band echt invoelbaar te maken. Sunny Dancer pakt wel een nieuwe afslag als het aankomt op Ivy's houding tegenover haar ziekte. Ze rebelleert tegen de zalvende toon van kampbegeleider Patrick en roostert genadeloos een gastspreker die "kinderen met kanker wil inspireren". Ivy vertelt tijdens de naschokken van haar ziekte liever de ongezouten waarheid.
Voormalig dichter des vaderlands Lieke Marsman beschreef in Op een andere planeet kunnen ze me redden hoe omstanders haar soms vastzetten met kant-en-klare-narratieven over kanker. Ze was niet alleen patiënt, maar ook nog steeds zichzelf. Ook Laura Maaskant voelde zich in Leef genoodzaakt uit te leggen waarom ze na jaren ziek zijn afzag van verdere levensverlengende behandelingen. Waarom klampen we ons altijd zo snel vast aan de vastliggende verhalen over ziek zijn? Waarom schieten we zo in de kramp en gunnen we kankerpatiënten zo moeilijk hun eigen levenskeuzes? De jongeren op het zomerkamp kunnen in elk geval lachen om alle ongevraagde adviezen.
Zo weet het zootje ongeregeld Ivy's hart langzaam te veroveren. De jongeren zijn gehard door de existentiële onrust en de intensieve behandelingen, maar willen als pubers vooral dronken worden, hartstochtelijk zoenen en elkaar beminnelijk belachelijk maken. "De laatste keer dat ik tarotkaarten voor je heb gelegd kregen we knallende ruzie." "Ja, je trok De Dood!"
De bekende neiging om terminale patiënten alvast een aureool op te zetten of ze aan te moedigen te blijven vechten, kan voor patiënten een extra last zijn. Kanker is vooral noodlottig. Qua narratieven over levensbedreigende ziekten is Sunny Dancer een waardevolle toevoeging, omdat de film benadrukt dat ernstig ziek zijn een slopende, desoriënterende en bevreemdende ervaring is. Je kunt je ontzettend verloren en ontredderd voelen. Tegelijk benadrukt Sunny Dancer de kracht van samen blijven lachen en dansen. Daarmee is Sunny Dancer een gedurfde en geslaagde aanvulling op het genre.
Ondanks het goede acteerwerk is de voor de hand liggende plottwist een groot minpunt. Die is intens verdrietig, maar ook clichématig en eigenlijk niet nodig. Zonder zo'n dramatische schok was de film waarschijnlijk nóg geslaagder in zijn opzet geweest. Nu lijkt het haast alsof de film zichzelf met hartverscheurend drama wil legitimeren, terwijl een solide uitwerking van Ivy's voorzichtige terugkeer naar durven liefhebben op zichzelf al genoeg was geweest.
