'Unabomber': simplistische kat-en-muisspelletjes in nieuwe thriller over Ted Kaczynski van het niveau kip, ik heb je (2026)
Simpele leunstoelpsychologie schuift de werkelijkheid rond de Unabomber ongeïnteresserd terzijde.
Regie: Janus Metz | Scenario: Sam Chalsen, Nelson Greaves | Cast: Jacob Tremblay (Ted Kaczynski), Russell Crowe (Henry Murray), Shailene Woodley (Joanne Miller), Annabelle Wallis (Christiana Morgan), e.a. | Speelduur: 97 minuten | Jaar: 2026
Decennia hield Ted Kaczynski, oftewel de Unabomber, de Verenigde Staten in zijn greep. Zijn bombrieven stopten pas toen de Washington Post zijn manifest 'Industrial Society and Its Future' op de voorpagina publiceerde. Daarin uitte hij een krachtige kritiek op moderne technologie, een die niet los gezien kan worden van zijn aanslagen. Dat bewijst dertig jaar na zijn arrestatie Unabomber ook. Deze thriller houdt de mythe in stand en genereert daarmee weer aandacht voor zijn ideeën.
De film stopt twee kat-en-muisspelen in een totaalpakket. In deze sterk gefictionaliseerde vertelling weerstaat een FBI-agente scepsis van haar collega's zodra ze Kaczynski op het spoor is. In het verleden komt de zestienjarige Kaczsynski tot wasdom als wonderkind op Harvard. Daar nam hij deel aan een psychologisch experiment. Officieel zou hij daarin debatteren, maar eigenlijk was dit een brute stress-test - het zou onderdeel zijn geweest van MK-ULTRA, het notoire hersenspoelingsprogramma van de CIA.
Vernuftig drijft Unabomber de twee verhaallijnen op de spits. In het verleden zet Jacob Tremblay een gedreven en getroebleerde jongen neer die zich vastbijt in het als extreme ontgroening voelende experiment. Russell Crowe vormt als de uitvoerende professor Henry Murray een geniepig mentorfiguur, zowel aimabel als bikkelhard. Hoe de jonge Ted vervolgens ontspoort door toedoen van het experiment, komt over als een verwrongen versie van A Beautiful Mind.
In het heden escaleert de spanning ook. Dankzij een strakke montage enerveert de opening, waarin een nietsvermoedend slachtoffer een onbekend pakketje opent terwijl zijn vrouw en dochter spelen. Met een achtervolging van de FBI op een verdachte, of wanneer de agente bijna oog in oog komt te staan met Kaczynski zodra ze zijn hut in de wildernis bezoekt, klopt de film het beeld op van een ongrijpbare seriemoordenaar voor wie de idealen bijzaak waren.
Unabomber neemt daarin vele loopjes met de werkelijkheid. De FBI-agente is een fictief figuur en Murray heeft nooit contact gehad met Kaczsynski. De film poneert vervelend genoeg het experiment als de verklaring voor de aanslagen, iets wat de man zelf ontkende. Aan het eind speelt een interviewfragment waarin hij, reagerend op de vele briefschrijvers die hem een cultstatus toekennen, aangeeft dat hij graag accuraat wenst te worden weergegeven. Dat doet Unabomber dus niet en dat wringt.
De thrilleraanpak schuift terzijde wat Kaczynski juist tot zo'n fascinerend figuur maakt. Hij past in een rijke Amerikaanse traditie van eco-einzelgängers, van Henry David Thoreau tot Edward Abbey. Kaczynski gaf een eigen draai aan zijn techniekfilosofie, ondanks de duidelijke inspiratie van onder andere Jacques Ellul. Hij hamerde op het belang van autonomie en hoe deze verdwijnt in een industriële samenleving. In de film roept hij maar wat, maar zijn manifest toont de ramp van de Industriële Revolutie.
In een terzijde bekritiseert het manifest hoe activisten hun gevoelens van machteloosheid sublimeren in quasi-rebelse acties, iets wat ook op hemzelf had kunnen slaan. De willekeur regeerde in Kaczynski's uit rancune begonnen aanslagen op onder andere academici, maar uiteindelijk sloten deze naadloos aan op zijn ideeën. Dit was iemand die 'skin in the game' had. De toewijding aan zijn idealen was zowel bewonderenswaardig als verontrustend: wat zijn de repercussies als je zijn technologiekritiek beaamt?
Niets van dat alles in Unabomber. Uiteindelijk eindigt het verhaal van de jonge Ted met een twist van het niveau kip, ik heb je. Interacties komen neer op machtsspelletjes en de personages op puzzels, waarbij het experiment het laatste stukje vormt voor Kaczynski. Deze simplistische verhandeling over oorzaak en gevolg is leunstoelpsychologie, in tegenstelling tot Ted K uit 2021. Unabomber toont vooral desinteresse.
Unabomber is te zien bij Netflix.
Decennia hield Ted Kaczynski, oftewel de Unabomber, de Verenigde Staten in zijn greep. Zijn bombrieven stopten pas toen de Washington Post zijn manifest 'Industrial Society and Its Future' op de voorpagina publiceerde. Daarin uitte hij een krachtige kritiek op moderne technologie, een die niet los gezien kan worden van zijn aanslagen. Dat bewijst dertig jaar na zijn arrestatie Unabomber ook. Deze thriller houdt de mythe in stand en genereert daarmee weer aandacht voor zijn ideeën.
De film stopt twee kat-en-muisspelen in een totaalpakket. In deze sterk gefictionaliseerde vertelling weerstaat een FBI-agente scepsis van haar collega's zodra ze Kaczynski op het spoor is. In het verleden komt de zestienjarige Kaczsynski tot wasdom als wonderkind op Harvard. Daar nam hij deel aan een psychologisch experiment. Officieel zou hij daarin debatteren, maar eigenlijk was dit een brute stress-test - het zou onderdeel zijn geweest van MK-ULTRA, het notoire hersenspoelingsprogramma van de CIA.
Vernuftig drijft Unabomber de twee verhaallijnen op de spits. In het verleden zet Jacob Tremblay een gedreven en getroebleerde jongen neer die zich vastbijt in het als extreme ontgroening voelende experiment. Russell Crowe vormt als de uitvoerende professor Henry Murray een geniepig mentorfiguur, zowel aimabel als bikkelhard. Hoe de jonge Ted vervolgens ontspoort door toedoen van het experiment, komt over als een verwrongen versie van A Beautiful Mind.
In het heden escaleert de spanning ook. Dankzij een strakke montage enerveert de opening, waarin een nietsvermoedend slachtoffer een onbekend pakketje opent terwijl zijn vrouw en dochter spelen. Met een achtervolging van de FBI op een verdachte, of wanneer de agente bijna oog in oog komt te staan met Kaczynski zodra ze zijn hut in de wildernis bezoekt, klopt de film het beeld op van een ongrijpbare seriemoordenaar voor wie de idealen bijzaak waren.
Unabomber neemt daarin vele loopjes met de werkelijkheid. De FBI-agente is een fictief figuur en Murray heeft nooit contact gehad met Kaczsynski. De film poneert vervelend genoeg het experiment als de verklaring voor de aanslagen, iets wat de man zelf ontkende. Aan het eind speelt een interviewfragment waarin hij, reagerend op de vele briefschrijvers die hem een cultstatus toekennen, aangeeft dat hij graag accuraat wenst te worden weergegeven. Dat doet Unabomber dus niet en dat wringt.
De thrilleraanpak schuift terzijde wat Kaczynski juist tot zo'n fascinerend figuur maakt. Hij past in een rijke Amerikaanse traditie van eco-einzelgängers, van Henry David Thoreau tot Edward Abbey. Kaczynski gaf een eigen draai aan zijn techniekfilosofie, ondanks de duidelijke inspiratie van onder andere Jacques Ellul. Hij hamerde op het belang van autonomie en hoe deze verdwijnt in een industriële samenleving. In de film roept hij maar wat, maar zijn manifest toont de ramp van de Industriële Revolutie.
In een terzijde bekritiseert het manifest hoe activisten hun gevoelens van machteloosheid sublimeren in quasi-rebelse acties, iets wat ook op hemzelf had kunnen slaan. De willekeur regeerde in Kaczynski's uit rancune begonnen aanslagen op onder andere academici, maar uiteindelijk sloten deze naadloos aan op zijn ideeën. Dit was iemand die 'skin in the game' had. De toewijding aan zijn idealen was zowel bewonderenswaardig als verontrustend: wat zijn de repercussies als je zijn technologiekritiek beaamt?
Niets van dat alles in Unabomber. Uiteindelijk eindigt het verhaal van de jonge Ted met een twist van het niveau kip, ik heb je. Interacties komen neer op machtsspelletjes en de personages op puzzels, waarbij het experiment het laatste stukje vormt voor Kaczynski. Deze simplistische verhandeling over oorzaak en gevolg is leunstoelpsychologie, in tegenstelling tot Ted K uit 2021. Unabomber toont vooral desinteresse.
Unabomber is te zien bij Netflix.
