'Clayface': mismaakte DC-schurk met gummihuid krijgt groteske bodyhorrorbehandeling (2026)
Sterke aanklacht tegen uiterlijke obsessie en angst voor lichamelijk verval ontspoort in onsmakelijk shockfest.
Regie: James Watkins | Scenario: Mike Flanagan en Hossein Amini | Cast: Tom Rhys Harries (Matt Hagen/Clayface), Naomi Ackie (Caitlyn Corr), David Dencik (Markos Szabo), Max Minghella (John Borelli), e.a. | Speelduur: 108 minuten | Jaar: 2026
DC Comics is net als concurrent Marvel flink bezig om hun universum uit te breiden. De aanpak lijkt het uitdiepen van de ontstaansgeschiedenis van bekende personages, waarbij de toon doorgaans realistisch en deprimerend is. Na de sobere en aardse benadering van Batman geeft DC ook zijn schurken steeds vaker de hoofdrol. Na Joker en Penguin is nu Clayface aan de beurt. De film speelt handig in op de heropleving van het bodyhorrorgenre.
Voor acteur Matt Hagen kan het niet op. Zijn carrière zit in de lift, hij heeft de rollen voor het uitkiezen en krijgt tal van uitnodigingen voor talkshows en premières. En dan wordt hij ook nog eens genomineerd voor een prestigieuze filmprijs. Om de nominatie te vieren duikt Hagen het nachtleven in van Gotham, waarna hij met een aantrekkelijke dame in bed belandt. Dat had Hagen beter uit zijn hoofd kunnen laten. Zijn bedpartner is het liefje van een gangsterbaas. Als wraak besluit de maffioso Matts mooie smoeltje met een mes te bewerken.
Voor acteurs is hun fysieke voorkomen vaak hun handelsmerk en Matts wereld stort dan ook in met zijn nieuwverworven mismaaktheid. In het eerste halfuur is Clayface vooral een aanklacht tegen de bikkelharde uiterlijke maatstaven van de filmwereld. Die loopbaan kan Matt wel op zijn getrainde buik schrijven. Zijn impresario en zaakwaarnemer trekken hun handen van de voormalige golden boy af en Matt belandt als een arme sloeber in een aftands appartement. Ook de media richten hun pijlen op de acteur en gaan wroeten in zijn dubieuze verleden in een achterstandswijk.
Na succesvolle films als The Substance en de recente reboot van Resident Evil is bodyhorror weer helemaal hot. De moderne cultklassieker van Coralie Fargeat was een van Watkins' inspiratiebronnen, die er dan ook niet voor terugdeinst om de verminkingen van Matt op onsmakelijke wijze in beeld te brengen. Niet geschikt voor de zwakke maag dus. De plastisch chirurgen proberen de gevallen acteur op te lappen, maar niet naar Matts tevredenheid. Wanneer hij aanklopt bij experimenteel arts Caitlyn Corr, zoekt Watkins aansluiting bij ethische discussies over medische technologie en de maakbaarheid van de mens.
De medicus heeft een manier gevonden om cellen te laten regenereren en kan na het wegvallen van haar geldschieters wel een succesje gebruiken. Matts gretigheid om zich aan Caitlyns therapie over te geven weerspiegelt het voortdurende streven van Hollywood en sociale media naar het perfecte uiterlijk. Uiterlijke schoonheid is van tijdelijke duur en Matt moet steeds meer kunstgrepen uithalen om zijn uiterlijk te behouden. Dit brengt Watkins ertoe om steeds extremer te worden in zijn grafisch expliciete beeldtaal, waardoor Clayface geleidelijk van een dramatische thriller overvloeit in ronduit smerige horror.
Aan universele en actuele thema's geen gebrek, maar gaandeweg lijken de scenaristen, onder wie horrorschrijver Mike Flanagan, meer geïnteresseerd in choqueren dan op engagement. Met zijn krampachtige pogingen om zijn looks te behouden verandert ook Matts persoonlijkheid. Het succesnummer wordt een gefrustreerde psychopaat die zint op wraak. De ooit gevierde acteur wordt een monster dat uiteindelijk volledige controle over zijn uiterlijk krijgt en zijn lichaam letterlijk naar zijn hand kan zetten.
Van geloofwaardigheid valt binnen deze genrefilm lastig te spreken, maar de groteske absurditeiten stapelen zich in rap tempo op. Waar The Substance de lichamelijke excessen nog de nodige zwarte humor en maatschappijkritiek wist mee te geven, maakt Watkins er steeds meer een potje van. Matt Hagen krijgt steeds meer bizarre eigenschappen, waarvan de logica niet altijd overtuigt. Hoe hij andere stemmen en zelfs complete outfits kan aannemen, wordt niet uitgelegd. Bovendien zorgen Matts nieuwe krachten ervoor dat in plotmatig penibele situaties de scenaristen zichzelf wel heel makkelijke uitwegen bieden.
Hoe flexibeler Matts voorkomen wordt, des te onsmakelijker de beelden en belabberder de speciale effecten. Vooral in de finale laat de kwaliteit hiervan veel te wensen over. Een zijplot dat draait om een verliefdheid voelt wrang maar overbodig aan. Wel mag de bezoeker van het vrijwel humorloze Clayface zich verheugen op een aantal zeer originele lugubere sterfscènes.
DC Comics is net als concurrent Marvel flink bezig om hun universum uit te breiden. De aanpak lijkt het uitdiepen van de ontstaansgeschiedenis van bekende personages, waarbij de toon doorgaans realistisch en deprimerend is. Na de sobere en aardse benadering van Batman geeft DC ook zijn schurken steeds vaker de hoofdrol. Na Joker en Penguin is nu Clayface aan de beurt. De film speelt handig in op de heropleving van het bodyhorrorgenre.
Voor acteur Matt Hagen kan het niet op. Zijn carrière zit in de lift, hij heeft de rollen voor het uitkiezen en krijgt tal van uitnodigingen voor talkshows en premières. En dan wordt hij ook nog eens genomineerd voor een prestigieuze filmprijs. Om de nominatie te vieren duikt Hagen het nachtleven in van Gotham, waarna hij met een aantrekkelijke dame in bed belandt. Dat had Hagen beter uit zijn hoofd kunnen laten. Zijn bedpartner is het liefje van een gangsterbaas. Als wraak besluit de maffioso Matts mooie smoeltje met een mes te bewerken.
Voor acteurs is hun fysieke voorkomen vaak hun handelsmerk en Matts wereld stort dan ook in met zijn nieuwverworven mismaaktheid. In het eerste halfuur is Clayface vooral een aanklacht tegen de bikkelharde uiterlijke maatstaven van de filmwereld. Die loopbaan kan Matt wel op zijn getrainde buik schrijven. Zijn impresario en zaakwaarnemer trekken hun handen van de voormalige golden boy af en Matt belandt als een arme sloeber in een aftands appartement. Ook de media richten hun pijlen op de acteur en gaan wroeten in zijn dubieuze verleden in een achterstandswijk.
Na succesvolle films als The Substance en de recente reboot van Resident Evil is bodyhorror weer helemaal hot. De moderne cultklassieker van Coralie Fargeat was een van Watkins' inspiratiebronnen, die er dan ook niet voor terugdeinst om de verminkingen van Matt op onsmakelijke wijze in beeld te brengen. Niet geschikt voor de zwakke maag dus. De plastisch chirurgen proberen de gevallen acteur op te lappen, maar niet naar Matts tevredenheid. Wanneer hij aanklopt bij experimenteel arts Caitlyn Corr, zoekt Watkins aansluiting bij ethische discussies over medische technologie en de maakbaarheid van de mens.
De medicus heeft een manier gevonden om cellen te laten regenereren en kan na het wegvallen van haar geldschieters wel een succesje gebruiken. Matts gretigheid om zich aan Caitlyns therapie over te geven weerspiegelt het voortdurende streven van Hollywood en sociale media naar het perfecte uiterlijk. Uiterlijke schoonheid is van tijdelijke duur en Matt moet steeds meer kunstgrepen uithalen om zijn uiterlijk te behouden. Dit brengt Watkins ertoe om steeds extremer te worden in zijn grafisch expliciete beeldtaal, waardoor Clayface geleidelijk van een dramatische thriller overvloeit in ronduit smerige horror.
Aan universele en actuele thema's geen gebrek, maar gaandeweg lijken de scenaristen, onder wie horrorschrijver Mike Flanagan, meer geïnteresseerd in choqueren dan op engagement. Met zijn krampachtige pogingen om zijn looks te behouden verandert ook Matts persoonlijkheid. Het succesnummer wordt een gefrustreerde psychopaat die zint op wraak. De ooit gevierde acteur wordt een monster dat uiteindelijk volledige controle over zijn uiterlijk krijgt en zijn lichaam letterlijk naar zijn hand kan zetten.
Van geloofwaardigheid valt binnen deze genrefilm lastig te spreken, maar de groteske absurditeiten stapelen zich in rap tempo op. Waar The Substance de lichamelijke excessen nog de nodige zwarte humor en maatschappijkritiek wist mee te geven, maakt Watkins er steeds meer een potje van. Matt Hagen krijgt steeds meer bizarre eigenschappen, waarvan de logica niet altijd overtuigt. Hoe hij andere stemmen en zelfs complete outfits kan aannemen, wordt niet uitgelegd. Bovendien zorgen Matts nieuwe krachten ervoor dat in plotmatig penibele situaties de scenaristen zichzelf wel heel makkelijke uitwegen bieden.
Hoe flexibeler Matts voorkomen wordt, des te onsmakelijker de beelden en belabberder de speciale effecten. Vooral in de finale laat de kwaliteit hiervan veel te wensen over. Een zijplot dat draait om een verliefdheid voelt wrang maar overbodig aan. Wel mag de bezoeker van het vrijwel humorloze Clayface zich verheugen op een aantal zeer originele lugubere sterfscènes.
