'The Hunger Games: Sunrise on the Reaping': overbodig tussendeel met zwak acteerwerk en oeverloos gezwets (2026)
Een tribuut uit District 12 worstelt weer eens met zichzelf, het systeem en andere aantrekkelijke tieners.
Regie: Francis Lawrence | Scenario: Michael Leslie, Billy Ray | Cast: Joseph Zada (Haymitch Abernathy), Ralph Fiennes (president Snow), Jesse Plemons (Plutarch Heavensbee), Glenn Close (Drusilla Sickle), Mckenna Grace (Maysilee Donner), Elle Fanning (Effie Trinket), Kieran Culkin (Caesar Flickerman), e.a. | Speelduur: 158 minuten | Jaar: 2026
Van alle dystopische youngadultfranchises uit de jaren tien haalde alleen de moeder van het hele stel levend het volgende decennium. Regisseur Francis Lawrence verraste ons in 2023 met een prequel die een stiekeme musical bleek te zijn. Ook The Hunger Games: Sunrise on the Reaping, het allernieuwste deel uit de reeks, begint met een liedje, maar kiest daarna een veel conventionelere koers. De film lijkt vooral een remake van de eerste twee delen van de originele tetralogie, maar dan met andere acteurs. Dit is het verhaal van Haymitch Abernathy.
Deze recensie gaat ervan uit dat je de andere vijf Hunger Games-films al hebt gezien. Zo niet, dan is dit je spoilerwaarschuwing. Ingewijden weten natuurlijk al dat Haymitch, de nogal beschonken mentor van Katniss, ooit zelf de Hongerspelen heeft gewonnen. Hoe hij dat klaarspeelde en waarom hij het systeem zo is gaan haten, wordt nu uit de doeken gedaan. En er is naar goed youngadultgebruik natuurlijk een liefje in het spel. Niet hét spel, maar daarbuiten ergens, ganzen hoedend en mooi wezend.
Naast tiener Haymitch duiken jongere versies van verschillende oude bekenden op, maar Sunrise on the Reaping werpt geen nieuw licht op hun karakter of drijfveren. Aan het einde is iedereen vrijwel hetzelfde als aan het begin. Snow is kwaadaardig en weemoedig, Haymitch is rebels, Plutarch wil de boel saboteren en Caesar Flickerman grapt de uitzendingen aan elkaar in zijn kenmerkende theatrale stijl. Niemand loopt over naar het andere kamp of verandert wezenlijk van overtuiging. Verrassingen blijven uit en dat is vaak de nekslag voor een prequel.
Tegelijkertijd is Sunrise on the Reaping daardoor een warm bad voor fans van de serie. Alle vertrouwde elementen komen weer voorbij: voorspelbare lotingen, gevechten tussen knappe tieners, kromme psychologie en sociologie (wie twee keer nadenkt over de uitgangspunten en logica van deze verhalen fronst de wenkbrauwen tot boven de haargrens), kritiek op de macht van de media en vooral heel veel onheilszwangere, gekunstelde dialogen.
Vooral in de eerste helft kan niemand zijn klep houden. Alles wordt uitgespeld. Wat we zien, wat de personages denken, wat er gaat gebeuren en waarom. "Houd die stang vast!", "Waar ga je heen?", "Buck maakte dit wurgtouw voor me." Het geouwehoer houdt maar aan. Er zijn amper scènes waarin de beelden gewoon hun werk doen.
Visueel houdt Sunrise on the Reaping vast aan de bekende mix van dystopische kitsch, CGI-wezens en perfecte kapsels (ook na dagen van ontberingen en lijf-aan-lijfgevechten) die we van dit cinematografische universum gewend zijn. De arena ziet er dit keer uit als Teletubbyland. Dat is dan wel weer een nieuwigheidje. Wat zich allemaal in de arena afspeelt, tart alle logica, zelfs in vergelijking met de vorige delen.
Een vulkaanuitbarsting overleven door achter één rots te schuilen, rustig rondwandelen terwijl bloeddorstige spelers elk moment vanachter een boom kunnen opduiken, en er weldoorvoed uitzien terwijl je geacht wordt hónger te hebben. Het volslagen ridicule eindgevecht spant de kroon. Lawrence blijft maar maling hebben aan zulke ongerijmdheden. Laat je ongeloof vooral thuis als je nog enigszins van deze film wilt genieten.
De vertolkingen in Sunrise on the Reaping zijn over het algemeen ondermaats, met hoofdrolspeler Joseph Zada als negatieve uitblinker. De jongeman heeft - natuurlijk - het uiterlijk van een fotomodel, maar mist al het charisma dat Woody Harrelsons Haymitch zo typeerde. Zada komt niet verder dan een starende blik, een monotone manier van praten en emoties die vanuit het niets lijken te komen. Bepaald geen Jennifer Lawrence. Mckenna Grace weet zich in een nogal zinloze dubbelrol enigszins aan de malaise te onttrekken, terwijl Ralph Fiennes zoals altijd degelijk werk levert.
Daarmee is Sunrise on the Reaping het meest belabberde deel uit de franchise. Alleen diehardfans zullen hier plezier aan beleven, en dan vooral dankzij alle vertrouwde elementen en easter eggs. Ieder ander kan dit tussendeel overslaan en weer beginnen aan het Jennifer Lawrence-tijdperk. Een aanzienlijk zonniger vooruitzicht.
Van alle dystopische youngadultfranchises uit de jaren tien haalde alleen de moeder van het hele stel levend het volgende decennium. Regisseur Francis Lawrence verraste ons in 2023 met een prequel die een stiekeme musical bleek te zijn. Ook The Hunger Games: Sunrise on the Reaping, het allernieuwste deel uit de reeks, begint met een liedje, maar kiest daarna een veel conventionelere koers. De film lijkt vooral een remake van de eerste twee delen van de originele tetralogie, maar dan met andere acteurs. Dit is het verhaal van Haymitch Abernathy.
Deze recensie gaat ervan uit dat je de andere vijf Hunger Games-films al hebt gezien. Zo niet, dan is dit je spoilerwaarschuwing. Ingewijden weten natuurlijk al dat Haymitch, de nogal beschonken mentor van Katniss, ooit zelf de Hongerspelen heeft gewonnen. Hoe hij dat klaarspeelde en waarom hij het systeem zo is gaan haten, wordt nu uit de doeken gedaan. En er is naar goed youngadultgebruik natuurlijk een liefje in het spel. Niet hét spel, maar daarbuiten ergens, ganzen hoedend en mooi wezend.
Naast tiener Haymitch duiken jongere versies van verschillende oude bekenden op, maar Sunrise on the Reaping werpt geen nieuw licht op hun karakter of drijfveren. Aan het einde is iedereen vrijwel hetzelfde als aan het begin. Snow is kwaadaardig en weemoedig, Haymitch is rebels, Plutarch wil de boel saboteren en Caesar Flickerman grapt de uitzendingen aan elkaar in zijn kenmerkende theatrale stijl. Niemand loopt over naar het andere kamp of verandert wezenlijk van overtuiging. Verrassingen blijven uit en dat is vaak de nekslag voor een prequel.
Tegelijkertijd is Sunrise on the Reaping daardoor een warm bad voor fans van de serie. Alle vertrouwde elementen komen weer voorbij: voorspelbare lotingen, gevechten tussen knappe tieners, kromme psychologie en sociologie (wie twee keer nadenkt over de uitgangspunten en logica van deze verhalen fronst de wenkbrauwen tot boven de haargrens), kritiek op de macht van de media en vooral heel veel onheilszwangere, gekunstelde dialogen.
Vooral in de eerste helft kan niemand zijn klep houden. Alles wordt uitgespeld. Wat we zien, wat de personages denken, wat er gaat gebeuren en waarom. "Houd die stang vast!", "Waar ga je heen?", "Buck maakte dit wurgtouw voor me." Het geouwehoer houdt maar aan. Er zijn amper scènes waarin de beelden gewoon hun werk doen.
Visueel houdt Sunrise on the Reaping vast aan de bekende mix van dystopische kitsch, CGI-wezens en perfecte kapsels (ook na dagen van ontberingen en lijf-aan-lijfgevechten) die we van dit cinematografische universum gewend zijn. De arena ziet er dit keer uit als Teletubbyland. Dat is dan wel weer een nieuwigheidje. Wat zich allemaal in de arena afspeelt, tart alle logica, zelfs in vergelijking met de vorige delen.
Een vulkaanuitbarsting overleven door achter één rots te schuilen, rustig rondwandelen terwijl bloeddorstige spelers elk moment vanachter een boom kunnen opduiken, en er weldoorvoed uitzien terwijl je geacht wordt hónger te hebben. Het volslagen ridicule eindgevecht spant de kroon. Lawrence blijft maar maling hebben aan zulke ongerijmdheden. Laat je ongeloof vooral thuis als je nog enigszins van deze film wilt genieten.
De vertolkingen in Sunrise on the Reaping zijn over het algemeen ondermaats, met hoofdrolspeler Joseph Zada als negatieve uitblinker. De jongeman heeft - natuurlijk - het uiterlijk van een fotomodel, maar mist al het charisma dat Woody Harrelsons Haymitch zo typeerde. Zada komt niet verder dan een starende blik, een monotone manier van praten en emoties die vanuit het niets lijken te komen. Bepaald geen Jennifer Lawrence. Mckenna Grace weet zich in een nogal zinloze dubbelrol enigszins aan de malaise te onttrekken, terwijl Ralph Fiennes zoals altijd degelijk werk levert.
Daarmee is Sunrise on the Reaping het meest belabberde deel uit de franchise. Alleen diehardfans zullen hier plezier aan beleven, en dan vooral dankzij alle vertrouwde elementen en easter eggs. Ieder ander kan dit tussendeel overslaan en weer beginnen aan het Jennifer Lawrence-tijdperk. Een aanzienlijk zonniger vooruitzicht.