Regie: Ti West | Scenario: Nathaniel Halpern | Cast: Johnny Depp (Ebenezer Scrooge), Rupert Grint (Bob Cratchit), Sam Claflin (Fred), Ellie Bamber (Belle), Daisy Ridley (Clara), Ian McKellen (Jacob Marley), e.a. | Speelduur: 116 minuten | Jaar: 2026

Vergeet Bill Murray, vergeet Michael Caine en vergeet dat je twee uur lang naar Johnny Depp onder een laag oudermakende grime gaat kijken. Wie zich overgeeft aan Ebenezer beleeft een prima eerste, tweede of derde kennismaking met Charles Dickens' fabuleuze kerstvertelling A Christmas Carol. En misschien valt het wel mee met die make-up en ziet Depp er intussen gewoon zo uit. Wie zal het zeggen? Hij is immers sinds 2018 (Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald) niet meer in een grote studioproductie te zien geweest.

In de jaren die in het teken stonden van de onverkwikkelijke rechtbankgevechten met Amber Heard is hij het acteren in ieder geval niet verleerd. Depp leeft zich lekker uit in de titelrol, maar weet zich ook genoeg te beheersen om er geen complete Johnny Depp-show van te maken. Gebonden aan de stevige ketenen van Dickens' verhaal mixt Depp de ernst van het personage met glimpen van zijn karakteristieke frivoliteit. En dan mag hij af en toe best het Britse accent vergeten en tegen het einde nog even lekker losgaan.

Ebenezer volgt nauwgezet de omschrijvingen, beschrijvingen en dialogen van Dickens. Behalve een enkele 'race swap' en een feministisch subplot over Ebenezers voormalige geliefde, zijn er weinig grote nieuwigheden. Daarnaast is de CGI mooi gedoseerd om Dickens' wereld en de geesten daarin vorm te geven. Niet dat alle spoken er even geloofwaardig uitzien, maar de virtuele foefjes leiden niet af van de kern van dit tijdloze verhaal en de lessen die het uitdraagt.

Want die lessen zijn nog steeds van grote waarde, misschien wel meer dan ooit. Nu de wereld in de greep komt van harteloze, hebberige en ronduit kwaadaardige personen, vormt een verhaal over mededogen, solidariteit en zorg voor elkaar een lichtend baken. De metamorfose van Ebenezer Scrooge zal de harteloze machthebbers van deze wereld niet snel tot inkeer brengen, maar opent misschien wel bij anderen de ogen om zich tegen het onrecht in hun omgeving te verzetten. Kerstmis is een feest om je hart te openen, en dat mag ook al in november.

De vormgeving van Ebenezer is heerlijk Dickensiaans. De gangetjes zijn duister, de daken besneeuwd en de straatlantaarns flikkeren omineus wanneer de eerste geest zich aandient. In het feestlokaal van Fezziwig en de eetkamer van Ebenezers neef (een energieke Sam Claflin) voel je daarentegen de warmte van de haard en het samenzijn. Qua sfeer doet deze versie niet onder voor eerdere verfilmingen. Wanneer verschillende personages Stille Nacht inzetten vergeet je even dat je in de bioscoopzaal zit.

Ebenezer is bij momenten behoorlijk angstaanjagend. De horrorelementen liegen er niet om. In deze versie van regisseur Ti West (Pearl, MaXXXine) lopen geen knuffelbare muppets rond en doorbreekt humor niet telkens de griezelige sfeer. Dit is Dickens zoals Dickens het bedoeld had. Hard en meedogenloos, maar ook sprookjesachtig en met een boodschap van verbetering, vergeving en hoop. "Het leven is altijd een wrede, miserabele zaak geweest", verzucht Ebenezer. Maar is dat wel echt zo?