Regie: Rodrigo Sorogoyen | Scenario: Isabel Peña en Rodrigo Sorogoyen| Cast: Javier Bardem (Esteban Martinez), Victoria Luengo (Emilia Vera), Melina Matthews (Barbara), Marina Foïs (Marina), Malena Villa (Malena), Raul Pietro (Raul), Laura Birn (Alice), Pablo Gómez-Pando (Pablo), e.a. | Speelduur: 135 minuten | Jaar: 2026

Een gepassioneerde regisseur wil het liefst het shot creëren dat hij voor ogen heeft. Maar hoe reageert hij als dat niet lukt? In The Beloved verbindt Rodrigo Sorogoyen die vraag aan een moeizame relatie tussen een vader en zijn dochter. De film voelt als een persoonlijk project, maar is helaas geen hoogvlieger geworden en kan niet tippen aan het licht verwante Sentimental Value. Twee lange scènes en Javier Bardem maken een bioscoopbezoek toch meer dan de moeite waard.

Esteban Martinez is een beroemde regisseur die zelfs een Oscar heeft gewonnen. Maar hij voelt dat er iets ontbreekt. Hij wil de band met zijn dochter Emilia opnieuw aanhalen, ook al gedroeg hij zich nooit als een echte vader. Films kregen altijd voorrang op zijn gezin. Dertien jaar nadat hij Emilia voor het laatst heeft gezien, spreekt hij met haar af in een restaurant. Esteban heeft een voorstel: hij vindt haar perfect voor een belangrijke rol in zijn volgende film. Daarmee hoopt hij twee vliegen in één klap te slaan: zijn dochter terugwinnen en een meesterwerk maken.

De eerste scène, die zo'n twintig minuten duurt, is één lang shot dat in een notendop laat zien hoe de film zich zal ontwikkelen en hoe de relatie tussen Esteban en Emilia er werkelijkheid voor staat. De hereniging verloopt aanvankelijk wat afstandelijk, maar is tegelijk gul, beleefd en bij momenten teder. Maar het gesprek neemt een andere wending wanneer de twee een schijnbaar banale herinnering ophalen en Esteban daar een heel andere interpretatie aan geeft dan Emilia. Van dat moment koelt de relatie af tot onder het vriespunt.

Toch aanvaardt Emilia het voorstel van haar vader om de rol te spelen, en dan kan The Beloved pas echt beginnen. Die openingsscène blijkt profetisch: Esteban zal blijven vasthouden aan zijn eigen versie van de feiten. Rodrigo Sorogoyen, die eerder het uitstekende The Beasts maakte, filmt de conversatie met extreme close-ups, waardoor het gevoel ontstaat dat vader en dochter alleen in het restaurant zitten. Enerzijds zorgt dat voor intimiteit, anderzijds benadrukt het de diepgewortelde tegenstelling tussen beiden, die vroeg of laat tot een uitbarsting moet leiden.

Wat daarna volgt, is niet bepaald bijzonder. Er zijn geen scènes meer die eruit springen, tot de centrale scène zich aandient. Na de opening valt zo'n moment te verwachten, maar de uitkomst laat zich onmogelijk voorspellen. Esteban probeert een scène aan een eettafel te filmen, maar een acteur krijgt de slappe lach. Hij laat take na take opnemen, zonder resultaat. Esteban raakt gefrustreerd, begint zich autoritair te gedragen en te zeuren over een gebrek aan professionalisme. Wanneer Emilia commentaar levert, is dat de druppel die de emmer doet overlopen. Esteban verliest daarop alle gevoel voor redelijkheid en proportie.

Die ronduit fantastische scène, die zowel huiveringwekkend als zwart komisch is, wordt volledig gedragen door Javier Bardem op zijn best. Hij nodigt uit tot speculatie over hoe een David Lean, Otto Preminger, Stanley Kubrick, David O. Russell of James Cameron zich zou kunnen gedragen wanneer frustraties tijdens een opname de overhand nemen. De scène maakt de film. Ze duurt bijna een kwartier en had op zichzelf een Oscarwaardige kortfilm kunnen zijn. De rest van de film valt daarna grotendeels te voorspellen.

De relatie met Emilia en de rest van de crew verzuurt. Esteban raakt niet alleen geïsoleerd, maar moet ook op zoek naar een nieuwe cameraman. Na die krachtige centrale scène is de film over zijn hoogtepunt heen. Sorogoyen probeert de aandacht van de toeschouwer vervolgens vast te houden met veranderingen in beeldformaat en kleur. Waarom hij daarvoor kiest, is niet helemaal duidelijk. Misschien voelde hij zich even Jean-Luc Godard?

Na afloop blijft het gissen naar Sorogoyens kernboodschap. De machtsverhoudingen op een filmset? Het trauma dat een vader-dochterrelatie ontwrichtte? De botsing tussen privéleven en kunstenaarschap? Toxische mannelijkheid? Alles komt voorbij, maar Sorogoyen raakt verstrikt in zijn eigen pretenties.

Het beste is om je te laten meedrijven op het spel van de werkelijk fantastische Javier Bardem. In Cannes had hij eigenlijk de prijs voor de beste acteur moeten krijgen, maar dat was buiten de twee Belgische jongens van Coward gerekend. Gelukkig hoeft Javier zich niet meer te bewijzen.