'Sacrifice': wat begint als prima klimaatsatire, belandt uiteindelijk in een krater vol clichés (2025)
Terwijl Chris Evans van een ijdele filmster een ontwapenend mens maakt, blijft regisseur Gavras besluiteloos.
Regie: Romain Gavras | Scenario: Will Arbery, Romain Gavras | Cast: Chris Evans (Mike Tyler), Anya Taylor-Joy (Joan), Vincent Cassel (Ben Bracken), John Malkovich (Gunnar), Salma Hayek Pinault (Gloria Bracken), e.a. | Speelduur: 101 minuten | Jaar: 2026
Op weg naar een chic milieugala realiseert actieheld Mike Tyler zich op de achterbank van de limousine dat het benzineslurpende gevaarte nou precies niet het vervoer is waarmee je naar zo'n feestje komt. Hij laat de chauffeur stoppen en legt de laatste meters te voet af. Voor de aarde, uiteraard. Ondertussen zet de ene na de andere Tesla rijke gasten af bij de entree. Die geestige, maar weinig originele steken naar beroemdheden en miljardairs die het klimaat vooral als podium gebruiken, wekken even het idee dat Sacrifice best vermakelijke satire kan worden. Maar al snel verliest de film alle grip.
Regisseur Romain Gavras en medescenarist Will Arbery (Succession) kiezen voorspelbare doelwitten. De overdreven sfeer op het gala laat zien dat de makers zich daar goed bewust van zijn. Neonletters schreeuwen het motto van het evenement uit: "Make Earth Cool Again", terwijl het feestje plaatsvindt in een marmergroeve, een plek waar de aarde al is leeggeroofd. In die setting onthult de megalomane gastheer Ben Bracken zijn reddingsplan: voortaan de oceaanbodem afgraven.
De hypocrisie van het hele festijn ontgaat Mike niet. In een poging zijn onlangs beschadigde imago op te poetsen, houdt hij een ongemakkelijke toespraak. Intussen infiltreren Joan en haar militante sekte op de achtergrond langzaam de feestlocatie. Haar oplossing voor een aanstaande klimaatcatastrofe is net even wat anders dan die van Bracken. Drie mensenoffers zullen de nabijgelegen vulkaan tot bedaren brengen en daarmee komt alles goed. Op het gala gaat ze op jacht naar een koning, een ware liefde en een held.
Haar 'held' vindt Joan in Mike, die door allerlei toevalligheden op het juiste moment op de verkeerde plek is. Evans speelt hem met plezier en zelfspot. Na jaren als Captain America is de parallel met zijn eigen loopbaan snel getrokken. Mikes reputatie liep flinke schade op door een virale woede-uitbarsting met een vlammenwerper. De onzekere acteur tobt intussen over de kwaliteit van zijn haardos en snakt naar bevestiging. Achter de soms pathetische komedie schuilt iemand die oprecht hoopt dat hij ergens toe doet. Die twijfel maakt hem even lachwekkend als ontwapenend menselijk, een lichtpuntje in deze film.
Bracken, uiteraard de te offeren 'koning', krijgt die gelaagdheid niet. Cassel zet de techmiljardair neer als een platte samensmelting van de Jeff Bezossen en Steve Jobsen van deze wereld, een type schurk dat inmiddels tot vervelens toe voorbijkomt. Het script geeft hem weinig meer dan neerbuigende spot richting Mike en uitbarstingen van een kind dat zijn zin niet krijgt. Ook Taylor-Joy komt niet heel lekker uit de verf. Soms lijkt ze een vreemd soort spiegel voor Mike, maar zelf komt ze niet veel verder dan een fanatica die met een blik vol heilig vuur de verte in tuurt.
Hoe dichter het verhaal bij de vulkaan komt, hoe verder het ontspoort, met als dieptepunt de plotlijn waarin John Malkovich als Joans vader moet verklaren waar haar fanatisme vandaan komt. De scènes met vader Gunnar dienen vooral om de legendarische acteur wat schermtijd te geven. De pseudowetenschappelijke onderbouwing die het onderzoek aan de sekte moet bieden, verwart namelijk meer dan ze verklaart.
Daarbij leunt Gavras zwaar op platgetreden tegenstellingen. Joan, een soort Jeanne d'Arc in modieuze gevechtskleding, meent te horen wat de vulkaan verlangt. Daartegenover staat Bracken, de techbro die niet naar de aarde wil luisteren, maar haar wil controleren. En tegenover Mike als de naïeve en onbevangen held staat Gunnar, die zich juist door al zijn kennis van de wereld heeft afgesloten. Wetenschap versus gevoel, technologie versus natuur. Het lukt Gavras niet die clichés te overstijgen of ze echt zinvol in te zetten. Bovendien maakt hij sekteleden, miljardairs en filmsterren allemaal even belachelijk, zodat onduidelijk blijft waar de satire naar wijst.
Uiteindelijk lijkt Gavras niet te willen kiezen. Is Joan een gevaarlijke fanaat of een profete met gelijk? Is Mike de onverwachte held van het verhaal, of niet meer dan een sukkel die zich in zijn hang naar erkenning voor het verkeerde karretje laat spannen? Alleen over Brackens verdiende loon bestaat geen twijfel. Over beroemdheden, miljardairs en klimaatfanaten heeft Gavras weinig te zeggen dat niet al eerder en scherper is gezegd. Zo blijft Sacrifice steken in een gebaar, net als Mikes wandelingetje naar het gala. Voor de aarde, uiteraard.
Op weg naar een chic milieugala realiseert actieheld Mike Tyler zich op de achterbank van de limousine dat het benzineslurpende gevaarte nou precies niet het vervoer is waarmee je naar zo'n feestje komt. Hij laat de chauffeur stoppen en legt de laatste meters te voet af. Voor de aarde, uiteraard. Ondertussen zet de ene na de andere Tesla rijke gasten af bij de entree. Die geestige, maar weinig originele steken naar beroemdheden en miljardairs die het klimaat vooral als podium gebruiken, wekken even het idee dat Sacrifice best vermakelijke satire kan worden. Maar al snel verliest de film alle grip.
Regisseur Romain Gavras en medescenarist Will Arbery (Succession) kiezen voorspelbare doelwitten. De overdreven sfeer op het gala laat zien dat de makers zich daar goed bewust van zijn. Neonletters schreeuwen het motto van het evenement uit: "Make Earth Cool Again", terwijl het feestje plaatsvindt in een marmergroeve, een plek waar de aarde al is leeggeroofd. In die setting onthult de megalomane gastheer Ben Bracken zijn reddingsplan: voortaan de oceaanbodem afgraven.
De hypocrisie van het hele festijn ontgaat Mike niet. In een poging zijn onlangs beschadigde imago op te poetsen, houdt hij een ongemakkelijke toespraak. Intussen infiltreren Joan en haar militante sekte op de achtergrond langzaam de feestlocatie. Haar oplossing voor een aanstaande klimaatcatastrofe is net even wat anders dan die van Bracken. Drie mensenoffers zullen de nabijgelegen vulkaan tot bedaren brengen en daarmee komt alles goed. Op het gala gaat ze op jacht naar een koning, een ware liefde en een held.
Haar 'held' vindt Joan in Mike, die door allerlei toevalligheden op het juiste moment op de verkeerde plek is. Evans speelt hem met plezier en zelfspot. Na jaren als Captain America is de parallel met zijn eigen loopbaan snel getrokken. Mikes reputatie liep flinke schade op door een virale woede-uitbarsting met een vlammenwerper. De onzekere acteur tobt intussen over de kwaliteit van zijn haardos en snakt naar bevestiging. Achter de soms pathetische komedie schuilt iemand die oprecht hoopt dat hij ergens toe doet. Die twijfel maakt hem even lachwekkend als ontwapenend menselijk, een lichtpuntje in deze film.
Bracken, uiteraard de te offeren 'koning', krijgt die gelaagdheid niet. Cassel zet de techmiljardair neer als een platte samensmelting van de Jeff Bezossen en Steve Jobsen van deze wereld, een type schurk dat inmiddels tot vervelens toe voorbijkomt. Het script geeft hem weinig meer dan neerbuigende spot richting Mike en uitbarstingen van een kind dat zijn zin niet krijgt. Ook Taylor-Joy komt niet heel lekker uit de verf. Soms lijkt ze een vreemd soort spiegel voor Mike, maar zelf komt ze niet veel verder dan een fanatica die met een blik vol heilig vuur de verte in tuurt.
Hoe dichter het verhaal bij de vulkaan komt, hoe verder het ontspoort, met als dieptepunt de plotlijn waarin John Malkovich als Joans vader moet verklaren waar haar fanatisme vandaan komt. De scènes met vader Gunnar dienen vooral om de legendarische acteur wat schermtijd te geven. De pseudowetenschappelijke onderbouwing die het onderzoek aan de sekte moet bieden, verwart namelijk meer dan ze verklaart.
Daarbij leunt Gavras zwaar op platgetreden tegenstellingen. Joan, een soort Jeanne d'Arc in modieuze gevechtskleding, meent te horen wat de vulkaan verlangt. Daartegenover staat Bracken, de techbro die niet naar de aarde wil luisteren, maar haar wil controleren. En tegenover Mike als de naïeve en onbevangen held staat Gunnar, die zich juist door al zijn kennis van de wereld heeft afgesloten. Wetenschap versus gevoel, technologie versus natuur. Het lukt Gavras niet die clichés te overstijgen of ze echt zinvol in te zetten. Bovendien maakt hij sekteleden, miljardairs en filmsterren allemaal even belachelijk, zodat onduidelijk blijft waar de satire naar wijst.
Uiteindelijk lijkt Gavras niet te willen kiezen. Is Joan een gevaarlijke fanaat of een profete met gelijk? Is Mike de onverwachte held van het verhaal, of niet meer dan een sukkel die zich in zijn hang naar erkenning voor het verkeerde karretje laat spannen? Alleen over Brackens verdiende loon bestaat geen twijfel. Over beroemdheden, miljardairs en klimaatfanaten heeft Gavras weinig te zeggen dat niet al eerder en scherper is gezegd. Zo blijft Sacrifice steken in een gebaar, net als Mikes wandelingetje naar het gala. Voor de aarde, uiteraard.
