Regie: Jelle de Jonge | Scenario: Jelle de Jonge en Jildau Hartzema | Cast: Raymonde de Kuyper (Joke), Laura Bakker (Amber), John Buijsman (Ben), Leonoor Koster (Sarah), Daniël Cornelissen (Mark), Jetty Mathurin (Netty), e.a. | Speelduur: 96 minuten | Jaar: 2026

Wanneer haar lieftallige wederhelft zijn laatste werkdag viert en afscheid neemt van het bedrijf waar hij bijna veertig jaar in dienst was, denkt Joke dat het grote genieten samen kan beginnen. Met echtgenoot Ben wil ze een camper kopen en de wijde wereld intrekken. De zaken lopen alleen net iets anders. Ben blijkt net zo weinig trek te hebben in de mobiele woning als in hun huwelijk. Bij zijn afscheidsborrel maakt hij kenbaar dat hij wil scheiden.

Jelle de Jonge verkende met de officiële Nederlandse Oscarinzending De Terugreis al eerder het leven van pensioengerechtigden. In zijn nieuwste drama draait het niet om de naderende dood van een vriend en dementie, maar om de vraag hoe je als laatzestiger verder moet wanneer je er plotseling alleen voor komt te staan. Joke besluit niet bij de pakken neer te gaan zitten, maar eindelijk voor zichzelf te kiezen.

Ze volgt een tamelijk obligaat ontwikkelingstraject en vindt een baan als cateraar in een veel te hip bedrijf dat podcasts produceert. De Jonge en coscenarist Jildau Hartzema zoeken graag de theatrale tegenstellingen op in hun personages. Zo ziet Jokes enige zoon Mark overal complotten en laat geen moment onbenut om zijn weerstand tegen big tech en de gevestigde orde te spuien. Bij Jokes nieuwe werkgever heerst juist een vrije werksfeer: de millennials pingpongen in de lobby en breien vaginamutsen.

Over fatsoenlijke manieren beschikken ze al helemaal niet, maar het ligt in de lijn der verwachtingen dat Joke haar nieuwe collega's al snel voor zich weet te winnen. Helemaal wanneer de ambitieuze podcastmaakster Amber belangstelling krijgt voor Joke en haar levensverhaal, lijkt ze het perfecte lijdend voorwerp voor een nieuwe podcastpitch. De Jonge lepelt contrasten op die weliswaar weinig verheffend zijn, maar door de sympathieke inkleuring nooit echt gaan tegenstaan.

Terwijl Ben een vakantiehuisje betrekt, slaat Joke haar vleugels uit. Raymonde de Kuyper tilt haar personage boven de ogenschijnlijke treurigheid uit en speelt haar met opgeheven hoofd en de blik op de toekomst. Joke is van plan iets van de rest van haar leven te maken, ook al heeft ze altijd geleund op haar echtgenoot. De Jonge houdt de boel luchtig en onderschat daarmee de kwaliteiten van zijn hoofdrolspeler. De innemende vertolking van De Kuyper schreeuwt om dramatische diepgang, maar daarvoor biedt het droge scenario te weinig mogelijkheden.

De Jonge en Hartzema werken een vertrouwd rijtje verhaalfasen af: opbouw, afstand die weer tot toenadering leidt en natuurlijk het onvermijdelijke misverstand dat de boel voor de finale nog even flink overhoop dreigt te halen. Het gevoel dat blijft hangen, komt overeen met Jokes leven: had er niet meer ingezeten?