'Godzilla Minus Zero: ultiem monstergevecht met een glansrol voor de driekoppige King Ghidorah (2026)
Een visuele vooruitgang ten opzichte van zijn succesvolle voorganger, maar de dramatische verwikkelingen stellen teleur.
Regie: Takashi Yamazaki | Scenario: Takashi Yamazaki | Cast: Ryunosuke Kamiki (Koichi), Minami Hamabe (Noriko), Yuki Yamada (Shiro Mizushima), Masami Nagasawa (Makoto Aoyama), Jun Kunimura (Dr. Ogata), Sakura Ando (Sumiko Ota), e.a. | Speelduur: 135 minuten | Jaar: 2026
Het in 2023 verschenen Godzilla Minus One was een regelrechte monsterhit. De zevenendertigste speelfilm over Japans bekendste monster en antwoord op het nationale trauma van de atoombom werd voor nog geen tien miljoen uit de grond gestampt. Ondanks dit bescheiden kostenplaatje won de spektakelfilm een Oscar voor de beste visuele effecten. Regisseur Takashi Yamazaki leidde zelf de technische divisie die hij voor de film had opgezet en maakte slim gebruik van bestaande effecten om kosten te besparen.
De titel Minus One verwees volgens Yamazaki naar de wederopbouw van Japan, die bruut werd verstoord door de komst van het atomische monster en het land nog meer op achterstand zette. Aangezien Godzilla in 1954 het levenslicht zag als reactie op de atoombom, vormde de naoorlogse setting van Godzilla Minus One zo'n geslaagde mix van drama en actie. Het wereldwijde succes kon onmogelijk zonder vervolg blijven. Dus begon Yamazaki met een veel rianter budget aan zijn volgende monsterklus. Hierbij degradeert hij Godzilla tot een bijfiguur en dat zal niet elke genreliefhebber bekoren.
Het alternatief voor Godzilla is gelukkig zeer aantrekkelijk. Japan kent een lange traditie van films over 'kaiju', gigantische monsters die steden verwoesten en de samenleving ontwrichten. Bergstad Matsumoto, de geboorteplaats van Yamazaki, wordt opgeschrikt door een gigantische draak die veel slachtoffers maakt en schade aanricht. Er wordt alles op alles gezet om deze Ghidorah om zeep te helpen. Om deze klus te helpen te klaren wordt opnieuw de behendige piloot Koichi ingezet.
Waar het vorige deel nog een uitstekende combinatie van verhaal en actie demonstreerde, houdt Yamazaki de boel regelmatig op met trage, nauwelijks verheffende dramatische verwikkelingen. Koichi en zijn door de gebeurtenissen van de vorige film zwaargehavende vrouw Noriko zijn met hun aangenomen kind Akiko voornemens een nieuw bestaan op te bouwen, maar deze plannen worden gedwarsboomd door de desastreuze komst van Ghidorah. Het gezin is gedwongen om hun dochter achter te laten om de strijd aan te gaan. Het kleine gezinsdrama zorgt voor goedkope sentimentaliteit en tranentrekkerij.
Het is veel te lang wachten op de komst van Godzilla. Na de spectaculaire transformatie van Ghidorah naar de legendarische King Ghidorah - een torenhoge gouden draak met drie koppen, twee staarten en ongekende krachten - is het wachten tot de echte ster van de filmreeks nu eens niet de mensheid naar het leven staat maar het nieuwe gevaar bevecht. De boodschap erachter is duidelijk: er is altijd een groter monster en de beste manier om dit het hoofd te bieden is door je vijanden op elkaar af te sturen. Een ambitieuze meteorologe tracht ondertussen de bewegingen van de monsters vergeefs te voorspellen aan de hand van weermodellen.
Yamazaki, wederom verantwoordelijk voor verhaal en scenario, werpt interessante zaken op, maar diept ze teleurstellend summier uit. Zo is er een wetenschapper die wraak wil nemen op de aanwezige Amerikanen, nadat hij zijn familie verloor bij de atoombomaanval op Hiroshima. In gedachten droomt hij weg van Godzilla die zijn atomische adem over New York uitwasemt. De man zit vol wrok en strijdlust, maar zijn persoonlijke trauma's dreigen de overhand te krijgen. Deze ambigue worsteling met het verleden, heden en toekomst had een krachtig thema kunnen opleveren, maar komt niet van de grond. Of zou het Yamazaki's sneer zijn naar de Verenigde Staten?
Om Godzilla op te roepen wordt een gekunsteld plotelement opgevoerd waarbij Noriko een sleutelrol speelt. Het verdient allemaal niet de originaliteitsprijs, maar de gevechten tussen Godzilla en King Ghidorah zijn ongekend spectaculair. De Japanners staan erbij en kijken ernaar, want deze brute krachten zijn onmogelijk in goede banen te leiden. De ontknoping voelt wel gehaast: lopende zaken worden tamelijk abrupt afgerond.
Wie in Japan en met name Tokio is geweest zal merken dat het nucleaire monster, wiens Japanse naam 'gojira' een samenraapsel is van de Japanse woorden voor 'gorilla' en 'walvis', tweeënzeventig jaar na zijn filmdebuut nog ongekend populair is. King Ghidorah is Godzilla's bekendste tegenstander, maar het is interessant om te zien hoe Yamazaki in het onvermijdelijke slotstuk van een trilogie om zal gaan met bijvoorbeeld Mothra, die andere bekende vijand. Een uit de kluiten gewassen nachtvlinder zal in zijn visie niet lachwekkend maar juist meedogenloos zijn.
Het in 2023 verschenen Godzilla Minus One was een regelrechte monsterhit. De zevenendertigste speelfilm over Japans bekendste monster en antwoord op het nationale trauma van de atoombom werd voor nog geen tien miljoen uit de grond gestampt. Ondanks dit bescheiden kostenplaatje won de spektakelfilm een Oscar voor de beste visuele effecten. Regisseur Takashi Yamazaki leidde zelf de technische divisie die hij voor de film had opgezet en maakte slim gebruik van bestaande effecten om kosten te besparen.
De titel Minus One verwees volgens Yamazaki naar de wederopbouw van Japan, die bruut werd verstoord door de komst van het atomische monster en het land nog meer op achterstand zette. Aangezien Godzilla in 1954 het levenslicht zag als reactie op de atoombom, vormde de naoorlogse setting van Godzilla Minus One zo'n geslaagde mix van drama en actie. Het wereldwijde succes kon onmogelijk zonder vervolg blijven. Dus begon Yamazaki met een veel rianter budget aan zijn volgende monsterklus. Hierbij degradeert hij Godzilla tot een bijfiguur en dat zal niet elke genreliefhebber bekoren.
Het alternatief voor Godzilla is gelukkig zeer aantrekkelijk. Japan kent een lange traditie van films over 'kaiju', gigantische monsters die steden verwoesten en de samenleving ontwrichten. Bergstad Matsumoto, de geboorteplaats van Yamazaki, wordt opgeschrikt door een gigantische draak die veel slachtoffers maakt en schade aanricht. Er wordt alles op alles gezet om deze Ghidorah om zeep te helpen. Om deze klus te helpen te klaren wordt opnieuw de behendige piloot Koichi ingezet.
Waar het vorige deel nog een uitstekende combinatie van verhaal en actie demonstreerde, houdt Yamazaki de boel regelmatig op met trage, nauwelijks verheffende dramatische verwikkelingen. Koichi en zijn door de gebeurtenissen van de vorige film zwaargehavende vrouw Noriko zijn met hun aangenomen kind Akiko voornemens een nieuw bestaan op te bouwen, maar deze plannen worden gedwarsboomd door de desastreuze komst van Ghidorah. Het gezin is gedwongen om hun dochter achter te laten om de strijd aan te gaan. Het kleine gezinsdrama zorgt voor goedkope sentimentaliteit en tranentrekkerij.
Het is veel te lang wachten op de komst van Godzilla. Na de spectaculaire transformatie van Ghidorah naar de legendarische King Ghidorah - een torenhoge gouden draak met drie koppen, twee staarten en ongekende krachten - is het wachten tot de echte ster van de filmreeks nu eens niet de mensheid naar het leven staat maar het nieuwe gevaar bevecht. De boodschap erachter is duidelijk: er is altijd een groter monster en de beste manier om dit het hoofd te bieden is door je vijanden op elkaar af te sturen. Een ambitieuze meteorologe tracht ondertussen de bewegingen van de monsters vergeefs te voorspellen aan de hand van weermodellen.
Yamazaki, wederom verantwoordelijk voor verhaal en scenario, werpt interessante zaken op, maar diept ze teleurstellend summier uit. Zo is er een wetenschapper die wraak wil nemen op de aanwezige Amerikanen, nadat hij zijn familie verloor bij de atoombomaanval op Hiroshima. In gedachten droomt hij weg van Godzilla die zijn atomische adem over New York uitwasemt. De man zit vol wrok en strijdlust, maar zijn persoonlijke trauma's dreigen de overhand te krijgen. Deze ambigue worsteling met het verleden, heden en toekomst had een krachtig thema kunnen opleveren, maar komt niet van de grond. Of zou het Yamazaki's sneer zijn naar de Verenigde Staten?
Om Godzilla op te roepen wordt een gekunsteld plotelement opgevoerd waarbij Noriko een sleutelrol speelt. Het verdient allemaal niet de originaliteitsprijs, maar de gevechten tussen Godzilla en King Ghidorah zijn ongekend spectaculair. De Japanners staan erbij en kijken ernaar, want deze brute krachten zijn onmogelijk in goede banen te leiden. De ontknoping voelt wel gehaast: lopende zaken worden tamelijk abrupt afgerond.
Wie in Japan en met name Tokio is geweest zal merken dat het nucleaire monster, wiens Japanse naam 'gojira' een samenraapsel is van de Japanse woorden voor 'gorilla' en 'walvis', tweeënzeventig jaar na zijn filmdebuut nog ongekend populair is. King Ghidorah is Godzilla's bekendste tegenstander, maar het is interessant om te zien hoe Yamazaki in het onvermijdelijke slotstuk van een trilogie om zal gaan met bijvoorbeeld Mothra, die andere bekende vijand. Een uit de kluiten gewassen nachtvlinder zal in zijn visie niet lachwekkend maar juist meedogenloos zijn.
