'Coyote vs. Acme': geestige Looney Tunes-rechtszaak tegen fabrikant van onbetrouwbare dynamietstaven (2026)
Cartoons horen grappig te zijn pleit de verdediging. Aan die eis voldoet deze zelfbewuste live-action-animatiehybride ruimschoots.
Regie: Dave Green | Scenario: Samy Burch, James Gunn, Jeremy Slater | Cast: Will Forte (Kevin Avery), Lana Condor (Paige Avery), John Cena (Buddy Crane), Luis Guzmán (Rechter Troppogrosso), Eric Bauza (Bugs Bunny/Charlie Dog/Daffy Duck/Dr. Lorre/Elmer Fudd/Foghorn Leghorn/Gossamer/Porky Pig/Road Runner/Tweety - stemmen), e.a. | Speelduur: 103 minuten | Jaar: 2026
In de live-action-animatiehybride Coyote vs. Acme neemt zelfbenoemd genie Wile E. Coyote het via advocatenkantoor Avery, Jones & Maltese op tegen het hebzuchtige conglomeraat ACME. Deze multinational dook al in 1935 op in een Looney Tunes-cartoon en groeide uit tot de vaste producent van de meest uiteenlopende artikelen in het Looney Tunes-universum. Hiertoe behoren onder andere de vele aambeelden, dynamietstaven, katapulten en katrollen die Coyote inzet om die fameuze Roadrunner te vangen. Iets wat natuurlijk nooit lukt, mede door de gebrekkige kwaliteit van de ACME-producten.
Wanneer een paar raketrolschaatsen Wile E. Coyote weer eens een meter onder de grond doen belanden, is de maat vol. Coyote klaagt het machtige ACME aan en eist een fikse schadevergoeding. De sullige letselschadeadvocaat Kevin Avery heeft helemaal geen zin om deze zaak op zich te nemen ("wij doen geen grote zaken; wij doen snel en gemakkelijk"), maar wordt er door een knap staaltje vergezocht scriptschrijven toch mee opgezadeld. Zijn tegenstander in de rechtszaal is de indrukwekkende Buddy Crane, hoofd juridische zaken bij ACME, met veel bravoure gespeeld door John Cena.
De wereld van Coyote vs. Acme is een fijne mix van de echte wereld van New Mexico en de meest doldwaze animatie-elementen. Hier lopen Daffy Duck en Porky Pig rond alsof het de gewoonste zaak van de wereld is en kan de rechter (een erg komische rol van Luis Guzmán) kiezen tussen een gewone hamer en de enorme cartoonversie daarvan. Leuk is ook dat de personages zich volkomen bewust zijn van de vermenging van realiteiten en volop verwijzen naar oude Looney Tunes-cartoons en de voortdurende ellende die tekenfilmfiguren daarin moeten doorstaan. Vooral de oudere kijker, die met deze materie is opgegroeid, zal de vele zelfbewuste grappen en verwijzingen kunnen waarderen.
Deze film is echter niet het beste bioscoopuitje voor de allerjongste kinderen, aan wie de juridische grappen en gevatte referenties naar zowel de getekende als de echte wereld voor het grootste deel voorbij zullen gaan. Natuurlijk zit Coyote vs. Acme ook vol cartoonslapstick die jong en oud kan aanspreken, maar de scènes tussendoor en het algehele plot zijn voor jongere kinderen waarschijnlijk lastig te volgen en daardoor minder grappig. En zoals Buddy juist wijselijk zegt: "Cartoons moeten grappig zijn."
De acteurs zetten echter wel hun beste beentje voor en gaan goed om met al die tennisballen die tekenfilmfiguren moesten voorstellen tijdens de opnames. De aansluiting is naadloos en de combinatie van live-action, 2D- en 3D-animatie komt overtuigend over. De animaties zelf zijn niet verbluffend, maar dat was natuurlijk nooit het belangrijkste reclamepunt van de Looney Tunes. Waar Disney traditioneel inzet op visuele pracht, draait Looney Tunes vooral om snelheid, anarchie en grapdichtheid. 2026 verandert daar niets aan.
Het is wel jammer dat Coyote vs. Acme geen centrale vertolking heeft die zich echt kan meten met die van Julie Andrews en Dick van Dyke in Mary Poppins of Bob Hoskins in Who Framed Roger Rabbit?. Deze acteurs gaven dit soort live-action-animatiehybrides een onvergetelijke allure. Hoewel Will Forte een gerespecteerd komisch talent is, kan hij niet tot die hoogten stijgen.
John Cena heeft die potentie wel, maar krijgt verrassend weinig schermtijd. De beste rollen zijn eigenlijk die van de cartoonfiguren. Naast Coyote worden vrijwel alle sterkhouders opgetrommeld (hoewel Speedy Gonzales alleen in een newsflash wordt genoemd) en de een is nog hilarischer dan de andere. Vooral de cameo van Taz is onvergetelijk.
De mythe van Sisyphus, die elke dag opnieuw een rotsblok een helling op moest duwen, speelt een grote rol in Coyote vs. Acme. Ook de productiegeschiedenis heeft iets Sisyphusachtigs. Er waren vele tegenslagen en interne strubbelingen. Het duurde meer dan een decennium om Coyote vs. Acme van een pitch van James Gunn naar een bioscooprelease te krijgen.
Warner Bros besloot zelfs de stekker uit het reeds voltooide project te trekken en als aftrekpost bij de belasting in te dienen, maar na grote verontwaardiging in de filmwereld en daarbuiten werd uiteindelijk een nieuwe distributeur gevonden. Gelukkig is het eindresultaat nu alsnog in de bioscoop te zien. Het is een film geworden over de hebzucht van grote bedrijven, volharding, underdogs en onwaarschijnlijke vriendschap. Oftewel, zoals de openingszin luidt: gebaseerd op een waar verhaal.
In de live-action-animatiehybride Coyote vs. Acme neemt zelfbenoemd genie Wile E. Coyote het via advocatenkantoor Avery, Jones & Maltese op tegen het hebzuchtige conglomeraat ACME. Deze multinational dook al in 1935 op in een Looney Tunes-cartoon en groeide uit tot de vaste producent van de meest uiteenlopende artikelen in het Looney Tunes-universum. Hiertoe behoren onder andere de vele aambeelden, dynamietstaven, katapulten en katrollen die Coyote inzet om die fameuze Roadrunner te vangen. Iets wat natuurlijk nooit lukt, mede door de gebrekkige kwaliteit van de ACME-producten.
Wanneer een paar raketrolschaatsen Wile E. Coyote weer eens een meter onder de grond doen belanden, is de maat vol. Coyote klaagt het machtige ACME aan en eist een fikse schadevergoeding. De sullige letselschadeadvocaat Kevin Avery heeft helemaal geen zin om deze zaak op zich te nemen ("wij doen geen grote zaken; wij doen snel en gemakkelijk"), maar wordt er door een knap staaltje vergezocht scriptschrijven toch mee opgezadeld. Zijn tegenstander in de rechtszaal is de indrukwekkende Buddy Crane, hoofd juridische zaken bij ACME, met veel bravoure gespeeld door John Cena.
De wereld van Coyote vs. Acme is een fijne mix van de echte wereld van New Mexico en de meest doldwaze animatie-elementen. Hier lopen Daffy Duck en Porky Pig rond alsof het de gewoonste zaak van de wereld is en kan de rechter (een erg komische rol van Luis Guzmán) kiezen tussen een gewone hamer en de enorme cartoonversie daarvan. Leuk is ook dat de personages zich volkomen bewust zijn van de vermenging van realiteiten en volop verwijzen naar oude Looney Tunes-cartoons en de voortdurende ellende die tekenfilmfiguren daarin moeten doorstaan. Vooral de oudere kijker, die met deze materie is opgegroeid, zal de vele zelfbewuste grappen en verwijzingen kunnen waarderen.
Deze film is echter niet het beste bioscoopuitje voor de allerjongste kinderen, aan wie de juridische grappen en gevatte referenties naar zowel de getekende als de echte wereld voor het grootste deel voorbij zullen gaan. Natuurlijk zit Coyote vs. Acme ook vol cartoonslapstick die jong en oud kan aanspreken, maar de scènes tussendoor en het algehele plot zijn voor jongere kinderen waarschijnlijk lastig te volgen en daardoor minder grappig. En zoals Buddy juist wijselijk zegt: "Cartoons moeten grappig zijn."
De acteurs zetten echter wel hun beste beentje voor en gaan goed om met al die tennisballen die tekenfilmfiguren moesten voorstellen tijdens de opnames. De aansluiting is naadloos en de combinatie van live-action, 2D- en 3D-animatie komt overtuigend over. De animaties zelf zijn niet verbluffend, maar dat was natuurlijk nooit het belangrijkste reclamepunt van de Looney Tunes. Waar Disney traditioneel inzet op visuele pracht, draait Looney Tunes vooral om snelheid, anarchie en grapdichtheid. 2026 verandert daar niets aan.
Het is wel jammer dat Coyote vs. Acme geen centrale vertolking heeft die zich echt kan meten met die van Julie Andrews en Dick van Dyke in Mary Poppins of Bob Hoskins in Who Framed Roger Rabbit?. Deze acteurs gaven dit soort live-action-animatiehybrides een onvergetelijke allure. Hoewel Will Forte een gerespecteerd komisch talent is, kan hij niet tot die hoogten stijgen.
John Cena heeft die potentie wel, maar krijgt verrassend weinig schermtijd. De beste rollen zijn eigenlijk die van de cartoonfiguren. Naast Coyote worden vrijwel alle sterkhouders opgetrommeld (hoewel Speedy Gonzales alleen in een newsflash wordt genoemd) en de een is nog hilarischer dan de andere. Vooral de cameo van Taz is onvergetelijk.
De mythe van Sisyphus, die elke dag opnieuw een rotsblok een helling op moest duwen, speelt een grote rol in Coyote vs. Acme. Ook de productiegeschiedenis heeft iets Sisyphusachtigs. Er waren vele tegenslagen en interne strubbelingen. Het duurde meer dan een decennium om Coyote vs. Acme van een pitch van James Gunn naar een bioscooprelease te krijgen.
Warner Bros besloot zelfs de stekker uit het reeds voltooide project te trekken en als aftrekpost bij de belasting in te dienen, maar na grote verontwaardiging in de filmwereld en daarbuiten werd uiteindelijk een nieuwe distributeur gevonden. Gelukkig is het eindresultaat nu alsnog in de bioscoop te zien. Het is een film geworden over de hebzucht van grote bedrijven, volharding, underdogs en onwaarschijnlijke vriendschap. Oftewel, zoals de openingszin luidt: gebaseerd op een waar verhaal.
