'The Weight': Ethan Hawke schittert in veredeld pulpverhaal over gevaarlijk goudtransport (2026)
Vier criminelen krijgen de gewichtige missie om goud door de wildernis van Oregon te slepen.
Regie: Padraic McKinley | Scenario: Matthew Booi, Matthew Chapman, Shelby Gaines | Cast: Ethan Hawke (Samuel Murphy), Russell Crowe (Clancy), Julia Jones (Anna), Austin Amelio (Rankin), Avi Nash (Singh), Lucas Lynggaard Tønnesen (Olson) e.a. | Speelduur: 113 minuten | Jaar: 2026
Samuel Murphy is een toegewijde vader die door de Grote Depressie geen werk als automonteur kan vinden. Wanneer hij door een ongelukkig voorval in een werkkamp belandt, moet hij zijn jonge dochter achterlaten. Het is een ietwat afgezaagde maar effectieve manier om de inzet duidelijk te maken: de masculiene held moet er alles aan doen om zo snel mogelijk naar zijn dochter terug te keren.
Murphy blijkt een harde werker en komt zo in de gratie van de baas van het werkkamp, sterk gespeeld door Russell Crowe. Die biedt hem de mogelijkheid zijn straf fors te verkorten in ruil voor een gevaarlijke missie. President Roosevelt staat namelijk op het punt om Amerikanen te verplichten hun goud aan de overheid te verkopen. Voordat die maatregel ingaat, wil de mijneigenaar zijn voorraad uit de regio smokkelen.
Murphy grijpt de kans aan en wordt tot leider van de expeditie benoemd. Hij mag drie medegevangenen uitkiezen om de opdracht samen met hem te voltooien. Hawke speelt hem als een ingetogen stoïcijn die liever te weinig dan te veel zegt. Niet dat Hawke veel woorden nodig heeft om zijn personage in te kleuren: de acteur laat in The Weight weer eens zien dat hij met werkelijk ieder archetype uit de voeten kan.
Zodra de missie begint, wordt duidelijk dat The Weight een pulpverhaal is dat zich voordoet als een zwaarwichtig thrillerdrama. Het plot doet denken aan klassieke westerns en film noirs en Amerikaanser kan een film bovendien niet zijn: de hoofdingrediënten zijn oldtimers, goudstaven en de uitgestrekte wildernis van Oregon, al is de film volledig opgenomen in het Duitse Beieren.
Wat voor de film spreekt, is dat de presentatie tot in de puntjes is verzorgd. Van Murphy's gesleutel aan roestige auto's tot de jarendertigkostuums: alles komt natuurgetrouw over. Dat is des te indrukwekkender voor een productie met twee grote namen die naar verluidt nog geen vijftien miljoen kostte.
Dat de film niet daadwerkelijk in Oregon is opgenomen, zie je er niet aan af. De sfeervolle, korrelige beelden van cinematograaf Matteo Cocco transporteren je direct naar de Amerikaanse wildernis. Passend is dat de acteurs, met hun al doorleefde koppen, er gaandeweg steeds smeriger en bloederiger uitzien. Aan obstakels onderweg is namelijk geen gebrek. Naast allerhande natuurlijke uitdagingen vormt de onderlinge dynamiek het meest vermakelijke spanningspunt: de kijker weet, net als Murphy, tot het allerlaatste moment niet wie hij kan vertrouwen.
Naast de twee gewapende escorts zijn er de socialist Singh, broekie Olson en de praatgrage maar paranoïde Rankin. Personages die allemaal andere opvattingen hebben en de groepsdynamiek onder spanning zetten. De toevoeging van de inheemse Amerikaanse Anna voelt wat geforceerd aan en wekt de indruk van een diversiteitskeuze, al redt haar kennis van de natuur Murphy uit een aantal benarde situaties.
Sowieso lijkt The Weight slachtoffer van de trend om elk historisch verhaal moralistisch te spiegelen aan het heden. Thema's als masculiniteit, economische ongelijkheid en politieke corruptie worden soms wel erg expliciet aangestipt om te laten zien dat in bijna honderd jaar maar weinig veranderd is in 'the good ol' U.S. of A.' Soms voelen deze knipoogjes naar 2026 gepast, maar op andere momenten zijn ze wat te nadrukkelijk. Ook de soundtrack is wisselvallig: soms werken de haast industrieel klinkende soundscapes, dan weer leiden ze af.
De grootste smet is echter een compleet ongeloofwaardige scène waarin de gevangenen een gammele loopbrug moeten oversteken. Omdat de mannen vrezen dat hun rugzakken vol goud te zwaar zijn, besluiten ze die maar naar de overkant te gooien. Dat levert weliswaar een nagelbijtend spannende scène op, maar wie een beetje logisch nadenkt, ziet vooral een extreem risicovol en belachelijk idee. Helaas blijft het niet bij deze misser. De film bevat nog een handvol toevalligheden en ongeloofwaardige plotwendingen die een betere schrijver eenvoudig had kunnen vermijden.
Desondanks blijkt The Weight in zijn totaliteit een aardige thriller met roadmovie-achtige trekken. Vooral de visuele presentatie maakt indruk, maar ook van het acteerwerk valt volop te genieten, waarbij Hawke de zwaarste last op zich neemt. Wie zich echter te goed voelt voor Amerikaanse pulp of moeite heeft met de verheerlijking van stoïcijnse masculiniteit, zal op zijn minst een halfje van onderstaand oordeel moeten aftrekken. Voor het overige publiek zal The Weight een vermakelijke avond opleveren, al heeft de film, ironisch genoeg, niet genoeg gewicht om blijvende indruk achter te laten.
Samuel Murphy is een toegewijde vader die door de Grote Depressie geen werk als automonteur kan vinden. Wanneer hij door een ongelukkig voorval in een werkkamp belandt, moet hij zijn jonge dochter achterlaten. Het is een ietwat afgezaagde maar effectieve manier om de inzet duidelijk te maken: de masculiene held moet er alles aan doen om zo snel mogelijk naar zijn dochter terug te keren.
Murphy blijkt een harde werker en komt zo in de gratie van de baas van het werkkamp, sterk gespeeld door Russell Crowe. Die biedt hem de mogelijkheid zijn straf fors te verkorten in ruil voor een gevaarlijke missie. President Roosevelt staat namelijk op het punt om Amerikanen te verplichten hun goud aan de overheid te verkopen. Voordat die maatregel ingaat, wil de mijneigenaar zijn voorraad uit de regio smokkelen.
Murphy grijpt de kans aan en wordt tot leider van de expeditie benoemd. Hij mag drie medegevangenen uitkiezen om de opdracht samen met hem te voltooien. Hawke speelt hem als een ingetogen stoïcijn die liever te weinig dan te veel zegt. Niet dat Hawke veel woorden nodig heeft om zijn personage in te kleuren: de acteur laat in The Weight weer eens zien dat hij met werkelijk ieder archetype uit de voeten kan.
Zodra de missie begint, wordt duidelijk dat The Weight een pulpverhaal is dat zich voordoet als een zwaarwichtig thrillerdrama. Het plot doet denken aan klassieke westerns en film noirs en Amerikaanser kan een film bovendien niet zijn: de hoofdingrediënten zijn oldtimers, goudstaven en de uitgestrekte wildernis van Oregon, al is de film volledig opgenomen in het Duitse Beieren.
Wat voor de film spreekt, is dat de presentatie tot in de puntjes is verzorgd. Van Murphy's gesleutel aan roestige auto's tot de jarendertigkostuums: alles komt natuurgetrouw over. Dat is des te indrukwekkender voor een productie met twee grote namen die naar verluidt nog geen vijftien miljoen kostte.
Dat de film niet daadwerkelijk in Oregon is opgenomen, zie je er niet aan af. De sfeervolle, korrelige beelden van cinematograaf Matteo Cocco transporteren je direct naar de Amerikaanse wildernis. Passend is dat de acteurs, met hun al doorleefde koppen, er gaandeweg steeds smeriger en bloederiger uitzien. Aan obstakels onderweg is namelijk geen gebrek. Naast allerhande natuurlijke uitdagingen vormt de onderlinge dynamiek het meest vermakelijke spanningspunt: de kijker weet, net als Murphy, tot het allerlaatste moment niet wie hij kan vertrouwen.
Naast de twee gewapende escorts zijn er de socialist Singh, broekie Olson en de praatgrage maar paranoïde Rankin. Personages die allemaal andere opvattingen hebben en de groepsdynamiek onder spanning zetten. De toevoeging van de inheemse Amerikaanse Anna voelt wat geforceerd aan en wekt de indruk van een diversiteitskeuze, al redt haar kennis van de natuur Murphy uit een aantal benarde situaties.
Sowieso lijkt The Weight slachtoffer van de trend om elk historisch verhaal moralistisch te spiegelen aan het heden. Thema's als masculiniteit, economische ongelijkheid en politieke corruptie worden soms wel erg expliciet aangestipt om te laten zien dat in bijna honderd jaar maar weinig veranderd is in 'the good ol' U.S. of A.' Soms voelen deze knipoogjes naar 2026 gepast, maar op andere momenten zijn ze wat te nadrukkelijk. Ook de soundtrack is wisselvallig: soms werken de haast industrieel klinkende soundscapes, dan weer leiden ze af.
De grootste smet is echter een compleet ongeloofwaardige scène waarin de gevangenen een gammele loopbrug moeten oversteken. Omdat de mannen vrezen dat hun rugzakken vol goud te zwaar zijn, besluiten ze die maar naar de overkant te gooien. Dat levert weliswaar een nagelbijtend spannende scène op, maar wie een beetje logisch nadenkt, ziet vooral een extreem risicovol en belachelijk idee. Helaas blijft het niet bij deze misser. De film bevat nog een handvol toevalligheden en ongeloofwaardige plotwendingen die een betere schrijver eenvoudig had kunnen vermijden.
Desondanks blijkt The Weight in zijn totaliteit een aardige thriller met roadmovie-achtige trekken. Vooral de visuele presentatie maakt indruk, maar ook van het acteerwerk valt volop te genieten, waarbij Hawke de zwaarste last op zich neemt. Wie zich echter te goed voelt voor Amerikaanse pulp of moeite heeft met de verheerlijking van stoïcijnse masculiniteit, zal op zijn minst een halfje van onderstaand oordeel moeten aftrekken. Voor het overige publiek zal The Weight een vermakelijke avond opleveren, al heeft de film, ironisch genoeg, niet genoeg gewicht om blijvende indruk achter te laten.
