Regie: Teona Strugar Mitevska | Scenario: Goce Smilevski, Teona Strugar Mitevska, Elma Tataragic | Cast: Noomi Rapace (Moeder Teresa), Sylvia Hoeks (Zuster Agnieszka), Nikola Ristanovski (Vader Friedrich), e.a. | Speelduur: 103 minuten | Jaar: 2025

Weinig katholieken drukten zo hun stempel op de twintigste eeuw als Moeder Teresa. Onvermoeibaar zette ze zich in voor de minder bedeelden in India. Ze stichtte een eigen orde, een gedurfde stap voor een vrouw binnen de kerk, en werd uiteindelijk heilig verklaard. Mother telt af naar het moment dat ze kan terugtreden als moeder-overste van haar oude convent. Ze ondervindt nog een laatste beproeving wanneer haar beoogde opvolger Agnieszka een gevoelig geheim deelt.

Volgens Moeder Teresa zelf dreef een roeping van God haar ertoe haar eigen orde op te richten. Zulke intense toewijding aan een doel vormt dan ook de motor van Mother, voorbij platitudes over haar als de goedheid zelve. Hoofdrolspeelster Noomi Rapace zet een krachtige, strenge vrouw neer met een intense blik. Hard aan het werk voor de armen; hard tegen de nonnen van haar convent.

Regisseur Teona Strugar Mitevska en haar coscenaristen smeden Moeder Teresa's persoonlijkheid tot een vat vol tegenstrijdigheden. De nadruk ligt op haar strijd voor een grotere stem voor vrouwen, tegenover haar morbide weerstand tegen abortus, terwijl ook Moeder Teresa's ambigue verhouding tot haar biechtvader nog een rol speelt. Zo forceert Mother een unieke blik op een fascinerend figuur die haar eigen pad bewandelde.

Moeder Teresa's religieuze beleving wordt invoelbaar, maar de film werkt haar beweegredenen amper verder uit. De camera zwiept scherp door de kale vertrekken, maar zonder veel effect. De close-ups van Rapace zijn wel raak, maar daarbuiten toont Mitevska weinig indringends. Alleen een van boven geschoten beeld waarin nonnen een voor een hun bevuilde inlegkruisjes in een bak water gooien, springt eruit.

Ook al zette Moeder Teresa zich altijd in voor anderen, in Mother komt ze ook over als een solist. Dat individualistische karakter komt tot uiting in haar opstandigheid, wanneer ze bijvoorbeeld tegen haar biechtvader verzucht dat de man-vrouwverhoudingen ongelijk zijn in de kerk. Als gefictionaliseerde biografie is de film ook niet vies van droomsequenties en anachronismen. Zo klinkt vaak gitaarvervorming om Teresa's gangen door het klooster kracht bij te zetten.

Toch komt het tegendraadse karakter van Mother vooral confuus over. Wanneer een kamermuur Moeder Teresa insluit en als een theaterdecorstuk op haar afschuift, blijkt de bekende Star Wars-scène met de afvalpers ineens een stuk spannender. Het potsierlijkste moment komt wanneer Moeder Teresa in slowmotion door het beeld beweegt op Lordi's Eurovisiesongfestivalhit 'Hard Rock Hallelujah'. Het nummer past totaal niet bij het personage, het mislukte surrealisme is kolder à la Bruno Dumont. Zo verzandt Mother uiteindelijk in onzinnigheid.