Regie: Na Hong-jin | Scenario: Na Hong-jin | Cast: Hwang Jung-min (Ko Bum-seok), Zo In-sung (Ko Sung-ki), Jung Ho-yeon (Im Sung-ae), Michael Fassbender (Ma'veyyo), Taylor Russell (Ai'dovor), Cameron Britton (Va'migere), Alicia Vikander (J'aur), e.a. | Speelduur: 156 minuten | Jaar: 2026

Met de actiethrillers The Chaser en The Yellow Sea vestigde Na Hong-jin zijn naam als een van de grote nieuwe talenten uit de Zuid-Koreaanse cinema. Met Hope waagt hij zich aan een 'creature feature', waarin hij verschillende andere genres door elkaar mixt. Vervelen is er niet bij, vooral niet tijdens het eerste uur dat werkelijk uniek is.

De film start met een vreemde vondst in het dorpje Hope Harbour, vlak bij de gedemilitariseerde zone (DMZ) met Noord-Korea. Jager Sung-ki en zijn maten vinden een verscheurde stier midden op de weg. Sung-ki trommelt zijn neef, agent Bum-seok, op, maar die heeft geen idee wie of wat deze ravage heeft aangericht. Een tijger uit Noord-Korea lijkt onwaarschijnlijk. Bum-seok gaat op onderzoek uit, tot zijn aandacht wordt getrokken door enkele ontploffingen in het dorp. Daar treft hij ook lijken aan.

Deze intro duurt ongeveer tien minuten. Daarna krijgt het publiek een actiesequentie van vijftig minuten voorgeschoteld, waarin Bum-seok het monsterlijke wezen achternazit dat mogelijk de stier en de dorpsbewoners heeft afgeslacht. Het is een van de langste achtervolgingen uit de filmgeschiedenis. Iconische voorbeelden zijn meestal na een kwartier wel voorbij. Wel rijgen makers actiescènes steeds vaker aan elkaar tot schijnbaar non-stop actie, zoals in Mad Max: Fury Road. Maar wat Na Hong-jin hier doet, is van een heel andere orde.

In tegenstelling tot George Miller lijkt Na geen enkele milliseconde adempauze toe te laten. Bum-seok raast achter het monster aan of moet, ondanks zijn grote mond, zelf in doodsangst op de vlucht slaan. De regisseur bouwt zijn spektakelstuk zeer zorgvuldig op. In het eerste deel krijg je het wezen niet te zien, in het tweede deel wel, en in het derde krijgt Bum-seok steun van Sung-ae, zijn vrouwelijke collega, die veel meer haar op haar tanden heeft dan hij. Alleen al dit eerste uur is een bioscoopticket waard.

Daarna volgt dan toch een adempauze en wisselen de verhaallijnen van Bum-seok en de jagers zich nadrukkelijker af, om in de finale samen te komen in opnieuw een stevige, maar kortere en iets minder verrassende actiepassage. Een echte finale is het eigenlijk niet, want in de laatste scène blijkt Hope het eerste deel van een diptiek of trilogie. Na heeft het vervolg al geschreven en wil die film ook maken. Aan het succes van Hope in Zuid-Korea zal het niet liggen.

Met Hope kiest Na nadrukkelijker dan in zijn eerdere films voor een grote genremix. De film begint met actie en horror, brengt dan cartooneske en absurde humor binnen (wat te denken van een oude man die zijn behoefte doet terwijl hij een monster observeert) en gaat ten slotte voluit voor sciencefiction. Het voelt een beetje als een Zuid-Koreaanse versie van Spielbergs populairste genrefilms, maar dan met een extra laag absurditeit. Wat de sciencefiction betreft valt te raden waarom de regisseur Michael Fassbender en Alicia Vikander heeft gecast.

Na heeft ook wat politieke satire in het verhaal verwerkt. Hij laat het verhaal afspelen vlak bij de DMZ tussen Zuid- en Noord-Korea, een gebied waar de dreiging voortdurend voelbaar is. Het is een plek waar mensen enorm bang zijn voor een invasie uit het noorden en klaarstaan om zich te verdedigen. Alleen komt de inval dit keer niet van de buren.

Hope is een flinke portie actieplezier die je vooral niet al te ernstig moet nemen. Wel is het beste er na het eerste uur met die ultralange actiesequentie af. Dat de film min of meer open eindigt à la The Fellowship of the Ring knaagt een klein beetje, zeker nu nog niet voor honderd procent vaststaat of dat vervolg er komt.