Regie: György Pálfi | Scenario: György Pálfi, Zsófia Ruttkay | Cast: Yannis Kokiasmenos (de restauranteigenaar), Argyris Pandazaras (de man), Maria Diakopanayotou (de vrouw), Antonis Kafetzopoulos (de smokkelbaas), Machmout Bamerni (smokkelaar), Chronis Barbarian (smokkelaar), e.a. | Speelduur: 96 minuten | Jaar: 2025

Hen begint met de geboorte van een hen. Eerst zien we het ei uit de kippencloaca komen en vervolgens springen we naar het moment dat het kuikentje zich een weg door de schaal heen pikt. Het is een zwart kipje. We volgen haar weg tussen haar gele leeftijdsgenoten, over de lopende banden van de kippenboerderij, in kratten gepropt en in grote stallen vetgemest voor de slacht. Het is een vervelend gezicht; je zou er spontaan vegetariër van worden.

Onze kip ontspringt vanwege haar verenkleur de dans en belandt via wat omzwervingen door het Griekse land bij een vervallen restaurantje in het buitengebied. Nu krijgt het verhaal wat meer vlees op de botten en maken we ook kennis met een aantal menselijke personages: de restauranthouder, zijn dochter en haar vriend, die allemaal bij louche zaakjes betrokken zijn. Hen vertelt de gebeurtenissen binnen deze familie met een rauwe, realistische en onbevooroordeelde blik. De blik van een kip.

De eerste avonturen van deze kip zijn boeiend en vermakelijk. Dankzij verbluffend en geduldig camerawerk en hier en daar een muziekje om het getoonde kracht bij te zetten weten we goed wat er in haar kop omgaat. De kleine verhaaltjes zijn fris en maken nieuwsgierig naar het vervolg. De zwarte kip (er werden acht kippen getraind) is een verrassend goede actrice en het publiek leeft mee met haar strubbelingen en succesmomentjes. Het eerste deel van de film is om alle bovenstaande redenen zelfs zeer leuk voor (kleine) kinderen. Maar Hen is allerminst een kinderfilm.

Zodra de kip zich lijkt te settelen bij het restaurantje en we grotendeels overschakelen naar het menselijk drama, is het verhaal van het pluimvee eigenlijk wel verteld. De film begint in herhaling te vallen en is bij momenten zelfs behoorlijk saai. Het verhaal rond de menselijke personages komt redelijk uit de verf, maar is tegelijkertijd erg minimalistisch. Juist dat geeft de scènes een subtiele kracht: niet alles hoeft expliciet uitgesproken te worden.

Maar dan die kip. Daar begon het toch mee? Zodra het mensenverhaal de overhand neemt, voelen de scènes vanuit het kippenperspectief als onwelkome interrupties. De verbinding tussen beide verhalen gaat uiteindelijk verloren. Zo is Hen twee films in één. Misschien de juiste keuze, want er kan maar een beperkte hoeveelheid drama plaatsvinden in een kippenleven, maar het voelt soms toch als een onevenwichtige mix. Hen behandelt belangrijke maatschappelijke thema's tegen een betekenisvol Grieks decor, maar de rol van de kip hierin voelt gaandeweg geforceerder.

Dat neemt niet weg dat Hen een behoorlijk uniek uitgangspunt heeft en mooi gefilmd en geacteerd is. Veel draait natuurlijk ook om de parallellen of juist de verschillen tussen mens en dier. Zijn zij even lief of even wreed voor hun soortgenoten? Helaas geldt vaak het laatste. De kippen pikken elkaar de nek kaal en in de ren vindt letterlijk veel haantjesgedrag plaats. Tussen de mensen gaat het er geenszins beter aan toe. Gelukkig biedt de slotscène nog enig tegenwicht aan een al te deprimerende interpretatie van de (menselijke) natuur.