'The Only Living Pickpocket in New York': de tijd tikt voor een sympathieke dief in de stad die nooit slaapt (2026)
John Turturro en Steve Buscemi stelen de show in een verhaal en milieu waarin ze helemaal thuis zijn.
Regie: Noah Segan | Scenario: Noah Segan | Cast: John Turturro (Harry), Steve Buscemi (Ben), Will Price (Dylan), Giancarlo Esposito (rechercheur Warren), Victoria Moroles (Eve), Tatiana Maslany (Kelly), Karina Arroyave (Rosie), e.a. | Speelduur: 88 minuten | Jaar: 2026
New York is een van de meest bezongen en gefilmde steden ter wereld. Van Jay-Z tot Spike Lee, van Lady Gaga tot Keith Haring, en van Martin Scorsese tot Frank Sinatra, talloze kunstenaars en artiesten hebben hun visie op The Big Apple met ons gedeeld. Ook Noah Segan, vooral bekend van zijn acteerwerk in onder meer de Knives Out-films, bezingt New York in zijn nieuwste film. The Only Living Pickpocket in New York is naast een aangrijpend misdaaddrama vooral een ode aan de straten, de mensen, het lief en het leed van de stad die nooit slaapt.
Zakkenroller en kruimeldief Harry ligt echter niet wakker van zijn geweten. Hij ziet zijn bezigheden op de metrostations en in de nauwe achterafsteegjes als arbeid en ambacht. En ook al is dat moreel enorm fout (een gestolen portemonnee kan iemands leven behoorlijk ontwrichten), toch kun je het deze melancholische boomer haast niet kwalijk nemen. De man verzorgt zijn comateuze vrouw met zoveel genegenheid dat we hem veel vergeven. Vergeven doet hij zichzelf echter niet voor enkele zaken uit het verleden die in het heden doorsijpelen. Zeker nu de tijd dringt, moet hij orde op zaken stellen.
Er hangt een tikkende klok boven Harry's hoofd, want hij heeft, zoals zo vaak in films en misschien ook wel in de echte wereld, op een dag de verkeerde beroofd. Die dreiging stuurt hem langs verschillende adressen, kriskras door New York, waarbij hij al zijn inventiviteit en doorzettingsvermogen moet aanwenden om zich uit de nesten te werken. Uit liefde zijn mensen tot veel in staat.
Het straatbeeld van The Only Living Pickpocket in New York is rauw en romantisch. De sfeer is nostalgisch. Harry is een man van de oude stempel, net als zijn vriend Ben, die in een ander blok een pandjeshuis runt. Dit zijn personen die geen cryptowallet hebben en die USB opvatten als 'your SP'. Geen wonder dat de tijd hen inhaalt en de maatschappij om hen heen wel zonder ze lijkt te kunnen. De straten in hun wijken zien er nog vrijwel hetzelfde uit als in Goodfellas of When Harry Met Sally, maar de mensen zijn veranderd.
En zo is The Only Living Pickpocket in New York een fijne, kleine film geworden over zorg voor anderen, overlevingsdrang en alledaagse sores die door een ongelukkige gebeurtenis enorme proporties aannemen. John Turturro als Harry en Steve Buscemi als pandjesbaas Ben spelen mooie, ingetogen rollen die maar weer eens laten zien dat ze tot de beste acteurs van hun generatie horen. 1957 was een goed bouwjaar. Met Will Price als belangrijkste antagonist en Giancarlo Esposito en Tatiana Maslany in sterke bijrollen kan de film bogen op een indrukwekkende cast.
New York blijft een onuitputtelijke inspiratiebron voor mooie verhalen, zo bewijst Segan met zijn script, waarin zowel de lelijke als de prachtige kanten van de menselijke geest naar voren komen. Hij hoeft de grandeur van The Godfather of de uitzichtloosheid van Taxi Driver niet te evenaren om je van begin tot einde betrokken te houden. Soms zijn wij net als deze stad een vat vol tegenstrijdigheden. Zoals LCD Soundsystem op de lome soundtrack zingt: "New York, I Love You but You're Bringing Me Down."
New York is een van de meest bezongen en gefilmde steden ter wereld. Van Jay-Z tot Spike Lee, van Lady Gaga tot Keith Haring, en van Martin Scorsese tot Frank Sinatra, talloze kunstenaars en artiesten hebben hun visie op The Big Apple met ons gedeeld. Ook Noah Segan, vooral bekend van zijn acteerwerk in onder meer de Knives Out-films, bezingt New York in zijn nieuwste film. The Only Living Pickpocket in New York is naast een aangrijpend misdaaddrama vooral een ode aan de straten, de mensen, het lief en het leed van de stad die nooit slaapt.
Zakkenroller en kruimeldief Harry ligt echter niet wakker van zijn geweten. Hij ziet zijn bezigheden op de metrostations en in de nauwe achterafsteegjes als arbeid en ambacht. En ook al is dat moreel enorm fout (een gestolen portemonnee kan iemands leven behoorlijk ontwrichten), toch kun je het deze melancholische boomer haast niet kwalijk nemen. De man verzorgt zijn comateuze vrouw met zoveel genegenheid dat we hem veel vergeven. Vergeven doet hij zichzelf echter niet voor enkele zaken uit het verleden die in het heden doorsijpelen. Zeker nu de tijd dringt, moet hij orde op zaken stellen.
Er hangt een tikkende klok boven Harry's hoofd, want hij heeft, zoals zo vaak in films en misschien ook wel in de echte wereld, op een dag de verkeerde beroofd. Die dreiging stuurt hem langs verschillende adressen, kriskras door New York, waarbij hij al zijn inventiviteit en doorzettingsvermogen moet aanwenden om zich uit de nesten te werken. Uit liefde zijn mensen tot veel in staat.
Het straatbeeld van The Only Living Pickpocket in New York is rauw en romantisch. De sfeer is nostalgisch. Harry is een man van de oude stempel, net als zijn vriend Ben, die in een ander blok een pandjeshuis runt. Dit zijn personen die geen cryptowallet hebben en die USB opvatten als 'your SP'. Geen wonder dat de tijd hen inhaalt en de maatschappij om hen heen wel zonder ze lijkt te kunnen. De straten in hun wijken zien er nog vrijwel hetzelfde uit als in Goodfellas of When Harry Met Sally, maar de mensen zijn veranderd.
En zo is The Only Living Pickpocket in New York een fijne, kleine film geworden over zorg voor anderen, overlevingsdrang en alledaagse sores die door een ongelukkige gebeurtenis enorme proporties aannemen. John Turturro als Harry en Steve Buscemi als pandjesbaas Ben spelen mooie, ingetogen rollen die maar weer eens laten zien dat ze tot de beste acteurs van hun generatie horen. 1957 was een goed bouwjaar. Met Will Price als belangrijkste antagonist en Giancarlo Esposito en Tatiana Maslany in sterke bijrollen kan de film bogen op een indrukwekkende cast.
New York blijft een onuitputtelijke inspiratiebron voor mooie verhalen, zo bewijst Segan met zijn script, waarin zowel de lelijke als de prachtige kanten van de menselijke geest naar voren komen. Hij hoeft de grandeur van The Godfather of de uitzichtloosheid van Taxi Driver niet te evenaren om je van begin tot einde betrokken te houden. Soms zijn wij net als deze stad een vat vol tegenstrijdigheden. Zoals LCD Soundsystem op de lome soundtrack zingt: "New York, I Love You but You're Bringing Me Down."
