Regie: Travis Knight | Scenario: Chris Butler | Cast: Peyton Elizabeth Lee (Prue), Jacob Tremblay (Curtis), Carey Mulligan (Alexandra), Mahershala Ali (Brendan), Akwafina (Septima), Angela Bassett (Generaal), e.a. | Speelduur: 130 minuten | Jaar: 2026

In de eerste scène van de animatiefilm Wildwood zien we een naakte jongen zelfmoord plegen. Dit is andere koek dan de gemiddelde Disneyfilm, maar schijn bedriegt. Ondanks enkele bloederige scènes is de laatste film van Travis Knight (Kubo and the Two Strings, Masters of the Universe) niet dieper, volwassener of origineler dan wat de animatiereus uit Burbank ons de afgelopen jaren voorschotelt. Wildwood is veel geschreeuw, maar weinig wol.

Startend in het centrum van het progressieve Portland, de thuisstad van Knight, verplaatst het verhaal zich al snel naar de weelderige bossen aan de overkant van de spoorbrug. Hier leven pratende dieren met jasjes aan, nemen verwoestende klimoptwijgen de vegetatie over en heerst een boosaardige heksenkoningin die uit The Chronicles of Narnia lijkt te zijn weggelopen. Geen fijne plek dus voor de tiener Prue, maar zij heeft geen keus want haar peuterbroertje is door magische raven naar deze duistere plek ontvoerd. De koningin heeft snode plannen met het jochie en Prue is de enige die hem kan redden.

Wat volgt is een avontuur waarin de jonge heldin haar krachten bundelt met de Robin Hoodiaanse rebellen in het bos, coyotes werkelijk zo gemeen blijken als je op basis van andere films mag verwachten en Prue natuurlijk leert dat de magie in haarzelf schuilt, zoals haar hippievader (dit is Portland) haar in het begin van de film op het hart drukt. Alle ingrediënten voor een epische fantasystrijd zijn aanwezig en de eerste indruk belooft veel goeds.

Wie geen trailers kijkt (een aanrader) of filmnieuws volgt, zou door de visuele stijl van Wildwood wel eens op het verkeerde been gezet kunnen worden. Op het eerste gezicht lijkt de film met CGI-technologie van zo'n vijftien jaar geleden te zijn gemaakt. De bewegingen ogen wat houterig en de personages en locaties hebben iets stijfs en onnatuurlijks. Alsof de makers met digitale middelen heel nadrukkelijk het uiterlijk van poppen proberen na te bootsen.

Pas na een tijdje dringt door dat het daadwerkelijk poppen, modellen en echte decors zijn! Wildwood is geen CGI-film, maar de langste stop-motionfilm ooit. Het is een bewonderenswaardige prestatie van het productiehuis dat eerder Coraline, The Boxtrolls en Missing Link bracht.

De CEO van studio Laika is de reeds genoemde Travis Knight, de zoon van Phil Knight, medeoprichter van Nike. Aan geld geen gebrek dus en dat is een van de waarborgen om deze tak van animatie in stand te houden tegen het toenemende CGI-geweld. Vergelijk het met Studio Ghibli, die bewust vasthoudt aan arbeidsintensieve handgetekende animatie.

In het geval van studio Laika hebben we overigens te maken met een zeer hybride vorm van filmmaken, waarin de modellen van de personages, gebouwen, objecten en ook de vegetatie en natuureffecten een fysieke basis hebben, maar deze wel royaal worden aangevuld door softwaregedreven elementen, bijvoorbeeld om de schaal van de landschappen te vergroten of een leger van drie coyotes te veranderen in een van honderden.

In alle lof voor het ambachtelijke karakter raakt soms ondergesneeuwd hoeveel digitale techniek er óók aan te pas kwam. Wildwood is weliswaar een stop-motionfilm, maar we zien geen zuiver fysieke wereld zoals in de nostalgische tijd van Buurman en Buurman. Een deel van de charme vervliegt zo, maar het blijft toch een opmerkelijke prestatie, waar honderden kunstenaars jarenlang aan hebben gewerkt.

Visueel is Wildwood een lekkere traktatie, maar het verhaal van deze film (gebaseerd op de gelijknamige roman van Colin Meloy, het eerste deel van een drieluik) is een vat fantasyclichés en blinkt uit in regelrechte onlogica. Anders dan Sarah in Labyrinth, die een soortgelijke queeste af moet leggen om haar broertje te redden, lijkt Prue zich binnen de kortste tijd al niet meer over de bizarre ontwikkelingen om haar heen te verwonderen, behalve wanneer later in de film opeens alsnog een geloof-in-magieconflict opduikt.

Sterker nog, Prue blijkt uiteraard de spil van een duistere profetie en deelt al snel de lakens uit in het voor gewone mensen ondoordringbare woud. Ze krijgt alle ruimte om haar avontuur te beleven; de autoriteiten zijn in geen velden of wegen te bekennen. Zulke kunstgrepen zie je vaker in fantasyfilms die een magische wereld met de gewone verbinden. Gelukkig bepalen de tamelijk willekeurige 'regels' van Wildwood dat de gebeurtenissen doorgang vinden. Prue is het soort personage dat, afhankelijk van wat het plot van haar vraagt, steeds precies de juiste ingevingen en gevoelens heeft.

Dit leidt vaak tot geforceerde gesprekken die van de hak op de tak springen. Ook de logica binnen de scènes is vaak ver te zoeken. Vooral de vele ontsnappingen en achtervolgingen verlopen merkwaardig. Personages keren soms op hun schreden terug, nemen domme beslissingen of barsten midden in een spannende situatie in lachen uit. Een scène met hangende kooien slaat werkelijk nergens op.

Voeg dit bij de compleet voorspelbare derde akte en je houdt een film over die veel goodwill kweekt met zijn visuele verpakking, maar die als moderne fantasyvertelling tekortschiet. Een sequel is dan ook niet gewenst. Studio Laika kan zich beter richten op het aankopen en verfilmen van originelere en consistentere verhalen. Geld genoeg.