Regie: Flip van der Kuil | Scenario: Flip van der Kuil, Zoeteke Lugthart, Stephan Miras | Cast: Tim Haars (Sjefke), Huub Smit (Tinus), Jadore Felter (Cathelijne), Fresku (Herman), Guido Pollemans (Janco), Ilse Warringa (Desiree), e.a. | Speelduur: 89 minuten | Jaar: 2026

Zoals het hele land met verbazing naar Sunneklaas keek toen PowNed daarover berichtte, zo snapt tachtig procent van Nederland ook nog steeds helemaal niets van carnaval. Het katholieke volksfeest doet boven de rivieren de wenkbrauwen fronsen, maar wordt de Brabanders en Limburgers met de paplepel ingegoten. Niemand anders dan Flip van der Kuil, die met New Kids Maaskantje op de kaart zette en de Brabantse cultuur ook daarna zo aanstekelijk aan de man bracht, nam het op zich om de vier kenmerkende bezigheden van dit folkloristische festijn op het witte doek te smijten: "feesten, zingen, zuipen en... neuken!"

Met dat laatste valt het nog wel mee. Vriend Herman pakt weliswaar elke vrouw die hij ziet van achteren, maar verder is Carnaval best een brave film. Tenminste, als we het taalgebruik buiten beschouwing laten, want dat is met een scenario van Van der Kuil weer vertrouwd grof. De vervloekingen en geslachtsdelen (vooral vrouwelijke) vliegen door de lucht wanneer de vriendengroep het dagleven van het fictieve Brabantse 'Zattegat' onveilig maakt. "Beste carnaval ooit!" De vuilbekkerij blijft overigens niet beperkt tot dit viertal losers, maar steekt iedereen aan, ook Sjefkes twaalfjarige dochter en natuurlijk de onvermijdelijke Guus Meeuwis.

Het New Kids-vocabulaire is vreselijk grappig voor pak 'm beet een half uur, maar daarna raak je eraan gewend en klinken zinnen als "ge gaat gewoon voor lul staan, kut" doodnormaal in de oren. Ook de andere bronnen van humor komen tegen het einde van de film een beetje droog te staan. Of is het die gewenning? Wat bij aanvang een schaterlach opleverde, wekt in de derde akte hooguit een glimlachje op. Tegen die tijd hebben we vriend Janco al iets te vaak zien kotsen en Herman iets te vaak iemand van achteren zien nemen.

Maar goed, díe helft van de vriendengroep is dan ook voornamelijk opvulling (waarbij je je kunt afvragen of het personage van Janco überhaupt nodig was); Sjefke en Tinus zijn de werkelijke hoofdrolspelers van deze redelijk geslaagde komedie. Boerenzoon Tinus droomt ervan om de allerbeste volkszanger te worden en krijgt tijdens het carnaval in Zattegat verschillende podia om zich te bewijzen, maar hij loopt daarbij alleen maar geestelijke en lichamelijke schade op. Het is een rol waarin de veelzijdige Huub Smit zich kan onderscheiden en laten zien wat een beroerd zanger hij daadwerkelijk is.

En Sjefke? Die wordt júist tijdens deze belangrijkste tijd van het jaar opgescheept met een bijdehante, pyromane dochter (een erg komische rol van de talentvolle Jadore Felter), van wier bestaan hij aan het begin van de dag nog niets afwist en die haar gedachten over zijn vaderschap en de festiviteiten niet onder stoelen of banken steekt: "Carnaval is echt dom, in Amsterdam heb je dat niet eens." Zouden Sjefke en Cathelijne aan het eind van de film toch dichter tot elkaar komen?

De emotionele reisjes van Tinus en Sjefke zorgen voor afwisseling tussen het feestgedruis, maar zijn vreselijk voorspelbaar en bereiken nooit echt het hart. Dat is ook niet waarom je een film van Flip van der Kuil kijkt natuurlijk. Grappen en grollen willen we zien en horen. "Bende ge doof ofzo?" Dat het verhaal verder niets om het lijf heeft en nogal eens in herhaling vervalt en dat er in de hele film geen polonaise te zien is, nemen we maar voor lief. Ook qua verkleedpartijen viel er trouwens wel iets meer te halen uit het concept. Een paar provocerende, maatschappijkritische uitdossingen waren welkom geweest in Zattegat.

Voor degenen die in carnavalsgebied wonen is deze film een feest der herkenning (hopelijk niet te veel), maar de Hollanders en al die andere ongelovigen zullen na afloop waarschijnlijk nog steeds de magie niet vatten. Ach, wat maakt het uit, we nemen nog een worstenbroodje. Houdoe en bedankt!