'Wicker': ondeugend gelijkwaardigheidssprookje hamert hard en komisch op zijn progressieve moraal (2026)
Ideale echtgenoot van riet zet bekrompen dorp op stelten rekent af met vastgeroeste rolpatronen.
Regie: Alex Huston Fischer, Eleanor Wilson | Scenario: Alex Huston Fischer, Eleanor Wilson | Cast: Olivia Colman (de vissersvrouw), Alexander Skarsgård (de gevlochten man), Elizabeth Debicki (vrouw van de kleermaker), Peter Dinklage (de mandenmaker), Kiell Smith-Bynoe (de herbergier), e.a. | Speelduur: 105 minuten | Jaar: 2026
Olivia Colman speelt in Wicker een vissersvrouw. Niet de vrouw van een visser, maar ze vist zelf. Elke morgen gaat ze gewapend met hengels en fuiken naar de talrijke riviertjes die dit Middeleeuwse landschap rijk is. De gevangen grondel en zeelt verkoopt ze aan de dorpsbewoners, die allen naamloos door het leven gaan, slechts aangeduid als de flessenwasser, de kleermaker of de doktersdochter. De vissersvrouw wordt in het dorp met de nek aangekeken. Ze is ook nogal een viswijf: ze loopt in vodden, stinkt en is ongemanierd. Geen wonder dat deze oude vrijster weinig kans maakt op een levenspartner.
Een bekende truc biedt uitkomst: wat de werkelijkheid niet biedt, valt altijd nog kunstmatig te scheppen. Frankenstein creëerde een monster, Gepetto zag Pinokkio tot leven komen en Theodore uit Her werd verliefd op de virtuele Samantha. In diezelfde traditie krijgt de vissersvrouw van de plaatselijke mandenmaker, tevens het geweten van het dorp, een echtgenoot van gevlochten riet.
De man blijkt ideaal: onvermoeibaar en anatomisch interessant in bed, handig met gereedschap, lief voor lieveheersbeestjes en vol genegenheid en respect tegenover zijn kersverse vrouw. Vooral dat laatst zorgt voor opschudding in het middeleeuwse dorp dat er nogal middeleeuwse normen en waarden op na houdt. De vrouwen zijn de voetvegen, want zo heeft God het bedoeld toch?
En zo is Wicker een blijspel waaruit wijze lessen getrokken kunnen worden over echte en echtelijke liefde. De dorpsbewoners worden met hun neus op de feiten gedrukt wanneer ze het onwaarschijnlijke, maar dolgelukkige stel op het dorpsplein bij de stalletjes tegenkomen of op het middagfeest zien dansen alsof er niemand om hen heen lijkt te bestaan. Misschien vinden vrouwen het dragen van een zware metalen nekband als slot van de huwelijksvoltrekking toch niet zo prettig, en zouden die mannen niet eens de armen uit de mouwen kunnen steken om het hun geliefde meer naar de zin te maken?
Aldus begint de emancipatie van het complete dorp. Wicker doet geen enkele moeite zijn progressieve boodschap te verhullen. De personages zijn karikaturen die in alles uitdragen dat ze ofwel goed, ofwel héél erg slecht zijn. Dat laatste geldt trouwens voor de meesten. De grootste intrigant uit het dorp wordt zelfs min of meer verantwoordelijk gehouden voor een moord, zodat er geen twijfel bestaat dat hij een monster van een mens is.
Naar goede Frankenstein en Beauty and the Beast-gebruiken, zijn de echte monsters natuurlijk diegenen die van binnen lelijk zijn (lees: ongeëmancipeerd). Het is een boodschap die de mandenmaker in het begin van de film ook nog even letterlijk voor ons uitspelt. Subtiliteit is niet de kracht van Wicker. De wijze lessen worden erin gehamerd. Wie de progressieve boodschap van de film onderschrijft krijgt een paar fijne uurtjes aan bevestiging.
Naast de boodschap dat ware liefde en een gelukkig leven gefundeerd zijn op de gelijkwaardigheid van de seksen (pak aan manosfeer!) schiet Wicker ook fanatiek zijn pijlen op xenofobie en angst voor het nieuwe. De intolerante dorpsbewoners zijn absolute minkukels vergeleken met de vissersvrouw en haar gevlochten man, die een frisse wind laten waaien in de kleine gemeenschap. De paralellen met onze tijd zijn niet te missen. Wicker is een parabel van het meest parabelige soort.
Qua humor kun je de nodige platvloersheid verwachten, want ook in die zin is Wicker allesbehalve subtiel. De 'fucks' vliegen je om de oren en de daad wordt ook vaak bij het woord gevoegd. Maar laat het maar aan Colman over om dit soort lompe klucht toch een frisheid en luchtigheid mee te geven die je op basis van het script nou niet direct zou verwachten. De rol van eigengereid viswijf dat de liefde vindt, is haar op het lijf geschreven.
Voeg daarbij Alexander Skarsgård als de gevlochten echtgenoot, die met slechts zijn diepe stem en lichaamshouding een aandoenlijke gevoeligheid overbrengt, en je hebt een fijn geacteerd blijspel zonder al te veel pretenties. De bekrompen dorpelingen moeten weinig hebben van de boodschap van seksegelijkheid en tolerantie, maar gelukkig leven wij in een verlichte tijd... toch?
Olivia Colman speelt in Wicker een vissersvrouw. Niet de vrouw van een visser, maar ze vist zelf. Elke morgen gaat ze gewapend met hengels en fuiken naar de talrijke riviertjes die dit Middeleeuwse landschap rijk is. De gevangen grondel en zeelt verkoopt ze aan de dorpsbewoners, die allen naamloos door het leven gaan, slechts aangeduid als de flessenwasser, de kleermaker of de doktersdochter. De vissersvrouw wordt in het dorp met de nek aangekeken. Ze is ook nogal een viswijf: ze loopt in vodden, stinkt en is ongemanierd. Geen wonder dat deze oude vrijster weinig kans maakt op een levenspartner.
Een bekende truc biedt uitkomst: wat de werkelijkheid niet biedt, valt altijd nog kunstmatig te scheppen. Frankenstein creëerde een monster, Gepetto zag Pinokkio tot leven komen en Theodore uit Her werd verliefd op de virtuele Samantha. In diezelfde traditie krijgt de vissersvrouw van de plaatselijke mandenmaker, tevens het geweten van het dorp, een echtgenoot van gevlochten riet.
De man blijkt ideaal: onvermoeibaar en anatomisch interessant in bed, handig met gereedschap, lief voor lieveheersbeestjes en vol genegenheid en respect tegenover zijn kersverse vrouw. Vooral dat laatst zorgt voor opschudding in het middeleeuwse dorp dat er nogal middeleeuwse normen en waarden op na houdt. De vrouwen zijn de voetvegen, want zo heeft God het bedoeld toch?
En zo is Wicker een blijspel waaruit wijze lessen getrokken kunnen worden over echte en echtelijke liefde. De dorpsbewoners worden met hun neus op de feiten gedrukt wanneer ze het onwaarschijnlijke, maar dolgelukkige stel op het dorpsplein bij de stalletjes tegenkomen of op het middagfeest zien dansen alsof er niemand om hen heen lijkt te bestaan. Misschien vinden vrouwen het dragen van een zware metalen nekband als slot van de huwelijksvoltrekking toch niet zo prettig, en zouden die mannen niet eens de armen uit de mouwen kunnen steken om het hun geliefde meer naar de zin te maken?
Aldus begint de emancipatie van het complete dorp. Wicker doet geen enkele moeite zijn progressieve boodschap te verhullen. De personages zijn karikaturen die in alles uitdragen dat ze ofwel goed, ofwel héél erg slecht zijn. Dat laatste geldt trouwens voor de meesten. De grootste intrigant uit het dorp wordt zelfs min of meer verantwoordelijk gehouden voor een moord, zodat er geen twijfel bestaat dat hij een monster van een mens is.
Naar goede Frankenstein en Beauty and the Beast-gebruiken, zijn de echte monsters natuurlijk diegenen die van binnen lelijk zijn (lees: ongeëmancipeerd). Het is een boodschap die de mandenmaker in het begin van de film ook nog even letterlijk voor ons uitspelt. Subtiliteit is niet de kracht van Wicker. De wijze lessen worden erin gehamerd. Wie de progressieve boodschap van de film onderschrijft krijgt een paar fijne uurtjes aan bevestiging.
Naast de boodschap dat ware liefde en een gelukkig leven gefundeerd zijn op de gelijkwaardigheid van de seksen (pak aan manosfeer!) schiet Wicker ook fanatiek zijn pijlen op xenofobie en angst voor het nieuwe. De intolerante dorpsbewoners zijn absolute minkukels vergeleken met de vissersvrouw en haar gevlochten man, die een frisse wind laten waaien in de kleine gemeenschap. De paralellen met onze tijd zijn niet te missen. Wicker is een parabel van het meest parabelige soort.
Qua humor kun je de nodige platvloersheid verwachten, want ook in die zin is Wicker allesbehalve subtiel. De 'fucks' vliegen je om de oren en de daad wordt ook vaak bij het woord gevoegd. Maar laat het maar aan Colman over om dit soort lompe klucht toch een frisheid en luchtigheid mee te geven die je op basis van het script nou niet direct zou verwachten. De rol van eigengereid viswijf dat de liefde vindt, is haar op het lijf geschreven.
Voeg daarbij Alexander Skarsgård als de gevlochten echtgenoot, die met slechts zijn diepe stem en lichaamshouding een aandoenlijke gevoeligheid overbrengt, en je hebt een fijn geacteerd blijspel zonder al te veel pretenties. De bekrompen dorpelingen moeten weinig hebben van de boodschap van seksegelijkheid en tolerantie, maar gelukkig leven wij in een verlichte tijd... toch?
