Regie: Ben Affleck | Scenario: Ben Affleck, Billy Ray en Connor O. McIntyre | Cast: Ben Affleck (Mark Kimball), Kerry Washington (Abigail Kimball), Steven Yeun (Sam Allison), Gillian Anderson (Dayle Burton), Adriana Paz (Cecilia), Luis Gerardo Méndez (Ramon) e.a. | Speelduur: 106 minuten | Jaar: 2026

Het concept van Ed McBains misdaadroman King's Ransom presenteert een van de meest fascinerende dilemma's uit het genre. Dat ontging de Japanse meester Akira Kurosawa niet. Hij adapteerde het verhaal in 1963 onder de titel High and Low. Vorig jaar bracht Spike Lee zijn (mindere) versie uit met Highest 2 Lowest. Ben Affleck voegt daar nu een derde, niet onaardige variant aan toe. Alleen vreemd dat Affleck noch Ed McBain, noch Kurosawa vermeldt als bron van inspiratie. Je kunt er immers moeilijk naast kijken.

De schoenenmagnaat uit het verhaal van Ed McBain is in de Netflix-film Animals een politicus. Mark Kimball voert als onafhankelijke campagne om burgemeester van Los Angeles te worden. Hij heeft al zijn privégeld in zijn campagne gestopt. Als hij de verkiezingen verliest, raakt hij dus alles kwijt. Dat durft hij niet aan zijn vrouw Abigail te vertellen. Zij heeft op haar beurt een eigen geheim dat ze voor haar man verzwijgt: een affaire met een jongere man.

Op een avond wordt Mark gebeld door een onbekende. Die heeft zijn zoontje ontvoerd en dreigt hem te vermoorden, als hij geen zeven miljoen dollar krijgt. De kidnapper wil het bedrag nog diezelfde avond. Mark kan echter onmogelijk tijdig aan zoveel cash komen. Daarom stelt zijn campagneleider Sam voor om een dubieuze geldschieter in te schakelen die alles mogelijk maakt. Die persoon eist wel twintig procent rente. Mark heeft geen andere keuze dan zijn principes als rechtschapen politicus opzij te zetten om zijn zoon te redden.

Interessant om te weten is dat de rollen van Affleck en Washington oorspronkelijk gespeeld gingen worden door co-producent Matt Damon en Afflecks ex-vrouw Jennifer Garner. Dat had iets bijzonders kunnen opleveren. Damon was echter bezet door The Odyssey en Garner zag het niet zitten om een huwelijkscrisis, geregisseerd door haar ex, voor het publiek te brengen, ook al gaat het om fictie. Begrijpelijk, maar het had de film wel een heel persoonlijk accent kunnen geven.

Affleck gebruikt uiteindelijk slechts het uitgangspunt van Ed McBain. Na ongeveer veertig minuten doet hij er iets heel anders mee dan Kurosawa en Lee. Hij kiest voor wat in scenariotermen 'true character' wordt genoemd: een personage beleeft iets uiterst drastisch en onthult daardoor zijn diepste zelf. De oprechte politicus, die zich juist wil afzetten tegen zijn corrupte vader, evolueert tot iemand die fundamenteel anders blijkt te zijn. Vandaar ook de titel. Extreme situaties dwingen een personage tot dierlijk instinctieve daden die ze onder normale omstandigheden nooit zouden stellen.

Tezelfdertijd schetst Affleck een beeld van Los Angeles waarin het vrijwel onmogelijk is om zonder corruptie, liegen, spinning en de steun van de Latino-kiezers de macht te grijpen. Hij maakt zich duidelijk geen illusies over de kansen van een oprechte politicus om een machtspositie te verwerven. Affleck suggereert dat politici in de VS nooit volledig volgens hun idealen kunnen functioneren. Allemaal dragen ze een masker, maar velen zijn zich niet eens bewust van wat er onder dat masker schuilgaat. Tot extreme druk dat masker afrukt.

Qua ideeën doet Affleck het dus zeker niet slecht. Hij werkt de gevolgen van het dilemma in King's Ransom verder uit tot een spannende en relatief originele thriller, opgebouwd rond een huwelijkscrisis en een gangsterplot. Daarmee steekt hij de wat slappe versie van Spike Lee voorbij. Lee deed weinig met zijn hoofdpersonage. Denzel Washington verandert nauwelijks door de traumatische ervaring van de kidnapping. Hij blijft een rots in de branding.

Affleck is echter niet zo'n begenadigd regisseur als Lee. De schepper van Do the Right Thing maakte op regievlak een veel sterkere beurt met zijn versie. Affleck is bovendien slordig in zijn afwerking. De slechterik wordt sterk onderbelicht en zijn beweegredenen roepen veel vragen op die grotendeels onbeantwoord blijven. De slotsequentie is bij een eerste visie eerder verwarrend dan ophelderend, tenzij je terugspoelt.

Waarschijnlijk zat Affleck met het probleem dat er na de climax nog veel verteld moest worden. Maar zodra de climax voorbij is, willen de toeschouwers natuurlijk zo snel mogelijk antwoorden. Die krijgen ze uiteindelijk wel, maar ze voelen overhaast en vaag aan. Daardoor blijft Animals uiteindelijk hangen tussen een interessante karakterstudie en een niet onaardige thriller die op het einde wat sputtert.



Animals is te zien bij Netflix.