'Wild Horse Nine': aankondiging van een staatsgreep met oneliners in overvloed en John Malkovich in Oscarvorm (2026)
Paaseiland is een dankbaar decor voor de zwarte humor van Martin McDonagh en zijn doorgewinterde topcast.
Regie: Martin McDonagh | Scenario: Martin McDonagh | Cast: John Malkovich (Chris), Sam Rockwell (Lee), Steve Buscemi (MJ), Mariana di Girolamo (Monica), Ailín Salas (Alicia), Tom Waits (Jim), e.a. | Speelduur: 118 minuten | Jaar: 2026
Wie een staatsgreep plant, houdt dat uiterst geheim. Alleen ingewijden weten ervan en zelfs de kleinste details doen ertoe. Zo niet in Wild Horse Nine, de nieuwste zwarte komedie van Martin McDonagh. John Malkovich verkeert in topvorm als loslippige CIA-agent op een curieuze werktrip. Samen met de passende sidekick Sam Rockwell is hij goed voor een van de grappigste komedies van het jaar.
"Jullie land gaat eraan", smaalt de volstrekt onbeschaamde Chris in de wachtruimte van zijn vlucht van Santiago naar Paaseiland. Samen met zijn collega Lee zit de doorgewinterde CIA-troef tegenover twee studentes die fervente aanhangers zijn van de socialistische regering van Salvador Allende. Het is 1973 en een militaire staatsgreep staat op het punt om Chili op zijn kop te zetten.
Wild Horse Nine is amper een kwartier onderweg als Chris alles al op tafel heeft gegooid. De moord op JFK? Het werk van de CIA natuurlijk. Pinochet aan de macht helpen? Laat dat ook maar aan de CIA over. Lee probeert zijn praatgrage collega nog wel in toom te houden, maar het heeft weinig zin: zijn mentor blijkt terminaal ziek en bazuint rond wat hij wil. Voor hun baas MJ (Steve Buscemi, ideaal gecast) heeft het hoofdpijndossier van zijn loslippige hoofdagent zorgwekkende vormen aangenomen. Hoog tijd dus voor een werkbestemming waar minder grote risico's aan kleven. Op papier dan.
De kijker hoeft niet lang te mijmeren over de oprechtheid van Chris' 'geheime missie'. Wat heeft de CIA aan de vooravond van een staatsgreep in vredesnaam tussen de moai (de iconische stenen beelden op Paaseiland) te zoeken? De blik van studente Monica (een fijne rol van Mariana di Girolamo, hoofdrolspeelster in Pablo Larraíns Ema) spreekt boekdelen als ze beseft dat Chris geen slechte grap maakt over zijn agenda.
Eén nadeel: doordat Wild Horse Nine ondanks zijn politieke randje een volbloed komedie is, beklijft de wrange, tragische nasmaak van alle ontboezemingen een stuk minder. Toch rendeert de film emotioneel wel degelijk. Vooral Malkovich slaagt er fantastisch in om een sloot aan oneliners te combineren met een sluimerend besef van zijn naderende levenseinde. De acteur is dan weer weemoedig, dan weer volstrekt onverschillig terwijl hij hilarische monologen afsteekt over de meest willekeurige onderwerpen.
Na een halfuur speeltijd kun je je afvragen hoe Malkovich zijn lijzige manier van praten en komische interventies tot het einde toe grappig weet te houden. Dat was namelijk wel een issue in McDonaghs vorige film The Banshees of Inisherin, die hilarisch begon maar op den duur voortkabbelde. Dat Wild Horse Nine op dit vlak beter uit de verf komt, heeft deels te maken met de fabuleuze locatie (Paaseiland stelt geen moment teleur) en deels met de losse historische basis van het verhaal. Richting het einde zit er wat meer actie en spanning in de film en raakt McDonagh zelfs dramatisch nog een snaar.
Met deze buddykomedie vindt de Engels-Ierse regisseur zichzelf niet opnieuw uit (om de haverklap dringt In Bruges zich op), maar de film amuseert volop. Dat zijn nieuwste de komende maanden extra in de aandacht zal staan, heeft minder te maken met de film zelf dan met de glansrol van Malkovich. Zijn losgeslagen CIA-agent op ramkoers kan hem in maart zomaar eens de kroon op zijn imposante carrière opleveren.
Wie een staatsgreep plant, houdt dat uiterst geheim. Alleen ingewijden weten ervan en zelfs de kleinste details doen ertoe. Zo niet in Wild Horse Nine, de nieuwste zwarte komedie van Martin McDonagh. John Malkovich verkeert in topvorm als loslippige CIA-agent op een curieuze werktrip. Samen met de passende sidekick Sam Rockwell is hij goed voor een van de grappigste komedies van het jaar.
"Jullie land gaat eraan", smaalt de volstrekt onbeschaamde Chris in de wachtruimte van zijn vlucht van Santiago naar Paaseiland. Samen met zijn collega Lee zit de doorgewinterde CIA-troef tegenover twee studentes die fervente aanhangers zijn van de socialistische regering van Salvador Allende. Het is 1973 en een militaire staatsgreep staat op het punt om Chili op zijn kop te zetten.
Wild Horse Nine is amper een kwartier onderweg als Chris alles al op tafel heeft gegooid. De moord op JFK? Het werk van de CIA natuurlijk. Pinochet aan de macht helpen? Laat dat ook maar aan de CIA over. Lee probeert zijn praatgrage collega nog wel in toom te houden, maar het heeft weinig zin: zijn mentor blijkt terminaal ziek en bazuint rond wat hij wil. Voor hun baas MJ (Steve Buscemi, ideaal gecast) heeft het hoofdpijndossier van zijn loslippige hoofdagent zorgwekkende vormen aangenomen. Hoog tijd dus voor een werkbestemming waar minder grote risico's aan kleven. Op papier dan.
De kijker hoeft niet lang te mijmeren over de oprechtheid van Chris' 'geheime missie'. Wat heeft de CIA aan de vooravond van een staatsgreep in vredesnaam tussen de moai (de iconische stenen beelden op Paaseiland) te zoeken? De blik van studente Monica (een fijne rol van Mariana di Girolamo, hoofdrolspeelster in Pablo Larraíns Ema) spreekt boekdelen als ze beseft dat Chris geen slechte grap maakt over zijn agenda.
Eén nadeel: doordat Wild Horse Nine ondanks zijn politieke randje een volbloed komedie is, beklijft de wrange, tragische nasmaak van alle ontboezemingen een stuk minder. Toch rendeert de film emotioneel wel degelijk. Vooral Malkovich slaagt er fantastisch in om een sloot aan oneliners te combineren met een sluimerend besef van zijn naderende levenseinde. De acteur is dan weer weemoedig, dan weer volstrekt onverschillig terwijl hij hilarische monologen afsteekt over de meest willekeurige onderwerpen.
Na een halfuur speeltijd kun je je afvragen hoe Malkovich zijn lijzige manier van praten en komische interventies tot het einde toe grappig weet te houden. Dat was namelijk wel een issue in McDonaghs vorige film The Banshees of Inisherin, die hilarisch begon maar op den duur voortkabbelde. Dat Wild Horse Nine op dit vlak beter uit de verf komt, heeft deels te maken met de fabuleuze locatie (Paaseiland stelt geen moment teleur) en deels met de losse historische basis van het verhaal. Richting het einde zit er wat meer actie en spanning in de film en raakt McDonagh zelfs dramatisch nog een snaar.
Met deze buddykomedie vindt de Engels-Ierse regisseur zichzelf niet opnieuw uit (om de haverklap dringt In Bruges zich op), maar de film amuseert volop. Dat zijn nieuwste de komende maanden extra in de aandacht zal staan, heeft minder te maken met de film zelf dan met de glansrol van Malkovich. Zijn losgeslagen CIA-agent op ramkoers kan hem in maart zomaar eens de kroon op zijn imposante carrière opleveren.
