Regie: Taika Waititi | Scenario: Taika Waititi en Dahvi Waller | Cast: Jenna Ortega (Klara), Amy Adams (Chrissy), Mia Tharia (Josie), Aran Murphy (Rick), Steve Buscemi (Capaldi), e.a. | Speelduur: 116 minuten | Jaar: 2026

Een vriendin die altijd luistert, nooit afzegt en volledig tot je dienst staat. Het klinkt als de droom van menig eenzame tiener, maar ook als een bijzonder ongezonde verhouding. Klara and the Sun vertrekt vanuit dat ongemakkelijke idee en giet er een zonnig sausje overheen. Taika Waititi verfilmt de roman van Kazuo Ishiguro met een flinke dosis onschuld en eigenaardigheid. Helaas krijgt de schattigheid regelmatig voorrang op de interessantere vragen die eronder schuilgaan.

Klara is een kunstmatige vriendin die in een winkel wacht tot iemand haar mee naar huis neemt. Ze is niet het nieuwste model, maar aan enthousiasme geen gebrek. Wanneer de jonge Josie haar uitkiest, lijkt Klara eindelijk haar plek te hebben gevonden. Josie woont met haar moeder in een afgelegen huis en kan wel wat gezelschap gebruiken. Achter die ogenschijnlijk eenvoudige behoefte gaan echter ziekte, verlies en ingewikkelde verwachtingen schuil.

Jenna Ortega is zonder twijfel het sterkste onderdeel van de film. Met haar afgemeten bewegingen, voorzichtige stemgebruik en nieuwsgierige blik geeft zij Klara iets aandoenlijks zonder haar volledig menselijk te maken. Juist dat kleine beetje afstand werkt goed. Klara probeert voortdurend te begrijpen wat anderen voelen, terwijl zij zelf nog moet ontdekken wat dat eigenlijk betekent. Ortega maakt van die zoektocht meer dan een verzameling robottrucjes. Klara's toewijding aan Josie geeft het verhaal een kloppend hart.

Helaas vertrouwt de film niet genoeg op die oprechte nieuwsgierigheid. Veel humor ontstaat doordat Klara menselijke gewoontes verkeerd begrijpt of onhandig door haar nieuwe omgeving beweegt. Dat levert af en toe een glimlach op, maar het trucje wordt snel duidelijk. Bovendien verdiepen deze momenten haar band met de mensen om haar heen nauwelijks. De overstap naar zwaarder drama komt daardoor niet vanzelf. Wanneer de film om emotionele betrokkenheid vraagt, heeft hij nog te weinig opgebouwd om echt mee te voelen.

Vooral de moeder van Josie had daarin meer kunnen betekenen. Amy Adams speelt een vrouw bij wie liefde en angst moeilijk van elkaar te scheiden zijn, maar het scenario houdt haar te vaak op afstand. Haar gereserveerde houding valt te begrijpen vanuit het verdriet dat zij meedraagt. Toch is begrijpen waarom iemand gesloten is niet hetzelfde als die persoon leren kennen. De spanning tussen bescherming en controle had het verhaal veel gelaagder kunnen maken.

Visueel kiest Waititi gelukkig voor meer warmte dan het gebruikelijke grauwe toekomstbeeld. Het zonnige kleurgebruik geeft de wereld iets uitnodigends, wat prettig contrasteert met de eenzaamheid van de personages. Ook Klara's gefragmenteerde waarneming biedt een interessante visuele ingang. Haar blik wijkt letterlijk af van die van de mensen om haar heen. Daar had de film nog meer mee mogen doen. Nu blijft de vorm soms vooral een mooie verpakking voor gevoelens die de vertelling al duidelijk heeft uitgesproken.

Het interessantste element is Klara's vertrouwen in de zon. Voor een wezen dat op zonne-energie werkt, is die verering helemaal niet zo vreemd. Wat voor mensen techniek is, krijgt vanuit haar perspectief iets religieus. Haar hoop om Josie te helpen creëert zo een mooie spanning tussen programmering en geloof. Juist hier wordt de grens tussen kunstmatig en menselijk even minder vanzelfsprekend. Het is jammer dat deze gedachte niet meer ruimte krijgt.

Klara and the Sun heeft genoeg charme om niet volledig onder zijn eigen sentimentaliteit te bezwijken. De band tussen Klara en Josie zorgt voor warme momenten en Ortega haalt veel uit de onschuld van haar personage. Toch blijven de humor en het verdriet te vaak naast elkaar bestaan in plaats van elkaar te versterken. Er schuilt een veel interessantere film achter dit vriendelijke gezicht.