'Queen at Sea': gedurfd en beklemmend drama over hoe dementie seksuele intimiteit compliceert (2026)
De geest van Michael Haneke is nooit ver weg in de manier waarop regisseur Hammer zijn schurende thematiek onder handen neemt.
Regie: Lance Hammer | Scenario: Lance Hammer | Cast: Juliette Binoche (Amanda), Tom Courtenay (Martin), Anna Calder-Marshall (Leslie), Florence Hunt (Sarah), Cody Molko (James), e.a. | Speelduur: 121 minuten | Jaar: 2026
Achttien jaar geleden leverde de Amerikaanse regisseur Lance Hammer voor het laatst een speelfilm af. Het drama Queen at Sea dat die lange leemte moet doen vergeten, is gedurfd, confronterend en behoorlijk aangrijpend. Met Juliette Binoche als dragende kracht onderzoekt Hammer hoe vergevorderde dementie het seksuele contact tussen geliefden kan compliceren. Is een persoon met dementie nog altijd in staat om diens wensen en grenzen aan te geven? En zo niet, wie kan dat dan plaatsvervangend doen?
Leslie en Martin zijn al vele jaren gelukkig samen, maar in Queen at Sea zien de bezorgde Amanda en haar stiefvader lijdzaam toe hoe de gezondheid van hun dierbare verslechtert. Leslie weet niet meer waar ze 'ja' en 'nee' tegen zegt en schrikt terug van de mensen die haar omringen. Martin is ervan overtuigd dat hij ondanks de zichtbare terugval van zijn vrouw nog kan inschatten waar zij behoefte aan heeft; niemand voelt immers zo vertrouwd voor Leslie als hij. In de praktijk betekent dit ook dat het stel seksueel actief blijft.
In deze film over fysieke, mentale én morele grenzen botsen echtgenoot en dochter over de vraag wie over het lot van Leslie mag beschikken. Voor Amanda is het overduidelijk dat het seksuele contact met Martin haar moeder geen goed meer doet. Kijkend naar Leslies almaar verslechterende conditie is dat zeer begrijpelijk, maar met recht hartverscheurend voor de man die onvoorwaardelijk van haar houdt. Om het dilemma nog maar een slag lastiger te maken, komt ook het logische vraagstuk van opname in een zorginstelling snel om de hoek kijken.
Bij het regisseren van de precaire interacties tussen Martin en zijn vrouw balanceert Hammer voortdurend op het randje. Queen at Sea is een film in de stijl van het kamerspel, waarbij de intimiteit tot in detail wordt vastgelegd. Dat geldt dus ook voor de hoogst ongemakkelijke wijze waarop Martin alsnog fysieke toenadering bij Leslie zoekt.
Maakt de regisseur een herkenbaar leed inzichtelijk of exploiteert hij het? Gelukkig wekt Hammer die laatste suggestie niet. Wel storend is dat Leslies opname in een zorginstelling direct gepaard gaat met de toenadering van een andere man. De plotontwikkeling voelt opgedrongen en komt over als dramatisch effectbejag.
Een van de grootste verdiensten van de film is dat hij een ingewikkeld moreel vraagstuk opdient zonder een pasklaar antwoord aan te reiken. Je kunt de pijn van de kwestie in je opnemen en begrip hebben voor beide partijen, zelfs als je tegelijk ook moeite hebt met hun acties. Juliette Binoche geeft het drama cachet, maar acteert absoluut in dienst van het verhaal, terwijl routiniers Tom Courtenay en Anna Calder-Marshall op het filmfestival van Berlijn terecht samen de Zilveren Beer voor beste bijrol kregen.
Door de directheid waarmee Hammer zijn kijkers confronteert, doet Queen at Sea meermaals denken aan het veelgeprezen Amour van Michael Haneke. Ook in die film nodigen de vertolkingen uit tot compassie, maar overheerst tegelijkertijd het gevoel van een naderend noodlot. Hammer neemt net te veel hooi op zijn vork door in de montage nog een extra plotlijn te verweven: terwijl Martin mijmert over de tijd waarin hij Leslie leerde kennen, zien we hoe Amanda's tienerdochter Sarah stiekem het huis van een eerste liefde binnenglipt.
Het gebeurt niet vaak dat een regisseur welbewust de randjes opzoekt en tegelijkertijd genuanceerd blijft in wat hij wil uitdragen. Met Queen at Sea gunt Lance Hammer zijn publiek geen comfortabele kijkbeurt, maar begint hij wel een waardevol gesprek. Zeker voor mensen die dementie van dichtbij (hebben) ervaren, kan die handreiking een behoorlijke indruk achterlaten.
Achttien jaar geleden leverde de Amerikaanse regisseur Lance Hammer voor het laatst een speelfilm af. Het drama Queen at Sea dat die lange leemte moet doen vergeten, is gedurfd, confronterend en behoorlijk aangrijpend. Met Juliette Binoche als dragende kracht onderzoekt Hammer hoe vergevorderde dementie het seksuele contact tussen geliefden kan compliceren. Is een persoon met dementie nog altijd in staat om diens wensen en grenzen aan te geven? En zo niet, wie kan dat dan plaatsvervangend doen?
Leslie en Martin zijn al vele jaren gelukkig samen, maar in Queen at Sea zien de bezorgde Amanda en haar stiefvader lijdzaam toe hoe de gezondheid van hun dierbare verslechtert. Leslie weet niet meer waar ze 'ja' en 'nee' tegen zegt en schrikt terug van de mensen die haar omringen. Martin is ervan overtuigd dat hij ondanks de zichtbare terugval van zijn vrouw nog kan inschatten waar zij behoefte aan heeft; niemand voelt immers zo vertrouwd voor Leslie als hij. In de praktijk betekent dit ook dat het stel seksueel actief blijft.
In deze film over fysieke, mentale én morele grenzen botsen echtgenoot en dochter over de vraag wie over het lot van Leslie mag beschikken. Voor Amanda is het overduidelijk dat het seksuele contact met Martin haar moeder geen goed meer doet. Kijkend naar Leslies almaar verslechterende conditie is dat zeer begrijpelijk, maar met recht hartverscheurend voor de man die onvoorwaardelijk van haar houdt. Om het dilemma nog maar een slag lastiger te maken, komt ook het logische vraagstuk van opname in een zorginstelling snel om de hoek kijken.
Bij het regisseren van de precaire interacties tussen Martin en zijn vrouw balanceert Hammer voortdurend op het randje. Queen at Sea is een film in de stijl van het kamerspel, waarbij de intimiteit tot in detail wordt vastgelegd. Dat geldt dus ook voor de hoogst ongemakkelijke wijze waarop Martin alsnog fysieke toenadering bij Leslie zoekt.
Maakt de regisseur een herkenbaar leed inzichtelijk of exploiteert hij het? Gelukkig wekt Hammer die laatste suggestie niet. Wel storend is dat Leslies opname in een zorginstelling direct gepaard gaat met de toenadering van een andere man. De plotontwikkeling voelt opgedrongen en komt over als dramatisch effectbejag.
Een van de grootste verdiensten van de film is dat hij een ingewikkeld moreel vraagstuk opdient zonder een pasklaar antwoord aan te reiken. Je kunt de pijn van de kwestie in je opnemen en begrip hebben voor beide partijen, zelfs als je tegelijk ook moeite hebt met hun acties. Juliette Binoche geeft het drama cachet, maar acteert absoluut in dienst van het verhaal, terwijl routiniers Tom Courtenay en Anna Calder-Marshall op het filmfestival van Berlijn terecht samen de Zilveren Beer voor beste bijrol kregen.
Door de directheid waarmee Hammer zijn kijkers confronteert, doet Queen at Sea meermaals denken aan het veelgeprezen Amour van Michael Haneke. Ook in die film nodigen de vertolkingen uit tot compassie, maar overheerst tegelijkertijd het gevoel van een naderend noodlot. Hammer neemt net te veel hooi op zijn vork door in de montage nog een extra plotlijn te verweven: terwijl Martin mijmert over de tijd waarin hij Leslie leerde kennen, zien we hoe Amanda's tienerdochter Sarah stiekem het huis van een eerste liefde binnenglipt.
Het gebeurt niet vaak dat een regisseur welbewust de randjes opzoekt en tegelijkertijd genuanceerd blijft in wat hij wil uitdragen. Met Queen at Sea gunt Lance Hammer zijn publiek geen comfortabele kijkbeurt, maar begint hij wel een waardevol gesprek. Zeker voor mensen die dementie van dichtbij (hebben) ervaren, kan die handreiking een behoorlijke indruk achterlaten.
