Regie: Sharhbanoo Sadat | Scenario: Sharhbanoo Sadat | Cast: Sharhbanoo Sadat (Naru), Anwar Hashimi (Qodrat), Liam Hussaini (Liam), Torkan Omari (Anita), Fatima Hassani (Layla), e.a. | Speelduur: 103 minuten | Jaar: 2026

Wanneer cameravrouw Naru haar diensten aanbiedt voor een serieus journaalitem, wordt ze door haar directeur met hoongelach ontvangen. Haar werkzaamheden bij de televisiezender van de Afghaanse hoofdstad Kabul zijn voornamelijk beperkt tot luchtige talkshows en gesprekjes op straat over de betekenis van Valentijnsdag. Maar Naru krijgt haar zin en mag mee naar een interview met een Talibanleider. Wanneer blijkt dat ze haar haar niet heeft bedekt, is het vraaggesprek meteen voorbij.

Het is een dappere keuze om een romantisch drama te maken over het hedendaagse Afghanistan. No Good Men speelt zich af in 2021, vlak voor de omwenteling waarvan we ons allemaal nog herinneren dat de nieuwe machthebbers beloofden de positie van de vrouw onaangetast te laten. Helemaal riskant werd het toen filmmaakster Sharhbanoo Sadat de moderne, zelfstandige Afghaanse vrouw afzette tegen de vaak eenzijdige liefde en fundamentalistische denkbeelden waarmee ze te maken krijgt.

De enige cameravrouw van Kabul (gespeeld door de regisseur zelf) laat zich de paneer niet van haar naan eten. Ze ligt in scheiding en probeert uit alle macht zoontje Liam bij zich te houden. Ze is ervan overtuigd dat er geen goede mannen meer rondlopen in Kabul. Veel vrouwen trouwen op jonge leeftijd, zelden uit liefde. Romantiek en wederzijds respect zijn al helemaal ver te zoeken. Omdat vrouwen haar in straatinterviews dingen vertellen die haar mannelijke collega's niet loskrijgen, wordt ze gekoppeld aan journalist Qodrat. In hun gesprekken en ritjes door Kabul ontstaat langzaam iets wat Naru niet had voorzien.

Sadat, geboren in Iran en als tiener opgegroeid in Afghanistan, baseerde haar vierde speelfilm op het boek van Anwar Hashimi, die Naru's tegenspeler Qodrat speelt. De film opnemen in Afghanistan was onmogelijk. Dus deden voor deze Europese coproductie diverse locaties in Duitsland dienst als Afghaans decor. Naarmate de spanningen in het land toenemen, wordt Naru's werk steeds uitdagender. Sadats film wordt daarmee steeds politieker. Van de bijna speelse vraag of er nog een fatsoenlijke kerel in Kabul rondloopt, blijft steeds minder over. De zoektocht naar liefde wordt steeds grimmiger en Naru moet zelfs vrezen voor haar veiligheid.

Wat begint als een vlot drama met herkenbare, westerse sentimenten, wordt met de minuut wranger. In een van de luchtigere scènes brengt Naru's vriendin Anita met veel bravoure een pikant cadeautje voor haar mee. Daarna merkt ook Anita, die een Amerikaans paspoort heeft en haar Dari doorspekt met Engels, hoe snel de situatie verslechtert.

No Good Men hinkt op twee gedachten en raakt gaandeweg uit balans, maar heeft toch een eigen karakter door de combinatie van romantiek, humor en toenemende dreiging. Het is een moedige poging om verworven vrijheden te verdedigen in een maatschappij die steeds strenger wordt. De film laat bovendien het dagelijks leven in Afghanistan zien, met ruimte voor verliefdheid, vriendschap en humor. Zo sluit Sadats film aan bij moderne Iraanse filmmakers die alledaagse situaties gebruiken om politieke onderdrukking voelbaar te maken.