'Teenage Sex and Death at Camp Miasma': warrig plot en metacommentaar vermoorden veelbelovende queerslasher (2026)
In het spirituele vervolg op 'I Saw the TV Glow' ontmoet een jonge filmmaker een voormalige 'final girl'.
in Recensies
Update:
Regie: Jane Schoenbrun | Scenario: Jane Schoenbrun | Cast: Hannah Einbinder (Kris), Gillian Anderson (Billy), Patrick Fischler (Rudolph), Jasmin Savoy Brown (Mari), e.a. | Speelduur: 106 minuten | Jaar: 2026
Teenage Sex and Death at Camp Miasma begint met een montage van posters en merchandise van de fictieve slasherhit 'Camp Miasma', een hybride tussen de queerklassieker Sleepaway Camp en Friday the 13th. Voor fans van het slashergenre ontvouwt zich aan de hand van foto's een bekend patroon: een succesvol eerste deel wordt geleidelijk steeds verder uitgemolken. De intro bouwt overtuigend de mythologie rond een fictieve filmserie op, maar houdt die belofte niet vast.
De film volgt Kris, een neurotische queer-filmmaker die een reboot mag schrijven van de slasherreeks 'Camp Miasma'. Omdat ze nog niet goed weet hoe ze dat moet aanpakken, besluit ze de ster van het origineel op te zoeken. Billy leeft een teruggetrokken bestaan op het kamp waar de film zich afspeelde. De jaren hebben hun sporen nagelaten, maar ze heeft de horrorfilm die haar wereldberoemd maakte nooit echt achter zich kunnen laten.
Wanneer Kris en Billy samen 'Camp Miasma' bekijken, roept ze: "Deze scène is transfoob!" nog voordat de mythe van de moordenaar wordt onthuld. Billy reageert met een kordaat: "Hou je bek." De voormalige 'final girl' moet niets hebben van de manier waarop de millennialfilmer 'haar' slasher probeert te problematiseren. Ondanks Kris' betweterige houding raakt Billy vrijwel direct geïntrigeerd.
In een van de weinige echt memorabele dialogen legt Billy aan Kris uit dat je slashers niet moet overanalyseren. In de basis draait het om 'vlees en lichaamssappen', zegt ze zwoel. Daarmee wordt de link tussen geweld en seksualiteit gelegd en neemt ook de sensuele spanning tussen de twee vrouwen toe. De misogyne horrorfilm blijkt de bron van Kris' diepste, politiek incorrecte verlangens. Ze geeft prijs dat ze nooit echt goed is geweest in seks. Haar intellect zit haar in de weg, terwijl Billy juist nooit heeft kunnen ontsnappen aan de seksualisering van haar lichaam.
Het is een interessante premisse en de sterkste pijler van een film die helaas veel te veel zijpaden inslaat. De film beperkt zich namelijk niet tot de vrouwelijke blik, maar wil ook (meta)commentaar leveren op genderrollen, transidentiteit, nalatenschap, 'elevated horror' en Hollywoods rebootcultuur. Vooral die laatste twee onderwerpen voelen inmiddels uitgekauwd; Scream VI speelde daar drie jaar geleden al mee.
Hoewel er chemie is tussen Gillian Anderson en Hannah Einbinder, werkt het storend dat de fantasieën van beide vrouwen, de werkelijkheid en het plot van de oorspronkelijke Camp Miasma op een chaotische manier door elkaar lopen. Net als bij de beruchte opnames van The Texas Chain Saw Massacre, waarbij de acteurs ook echte verwondingen opliepen tussen al het nepbloed, is hier nauwelijks nog te onderscheiden welke aangekoekte rode laag echt is en welke niet. Dat zal ongetwijfeld opzettelijk zijn, maar het resulteert in een rommelige kijkervaring waarin de ideeën over elkaar buitelen en focus ver te zoeken is.
Filmmaker Jane Schoenbrun maakte eerder het eigenzinnige en hartverscheurende I Saw the TV Glow, waarin een obscure televisieserie de escapistische verlangens van een tiener verbeeldt. Hoewel de hoofdingrediënten van Schoenbruns eerdere succes - ambiguïteit, televisienostalgie en droomachtige decors - opnieuw aanwezig zijn, worden ze hier ondermijnd door een overvol en richtingloos plot.
Schoenbrun lijkt een slasher te willen maken, maar kan het niet laten die in een denigrerende metacontext te plaatsen. Jammer, want fans weten dat rechtlijnige slashers juist werken als vehikels voor de angsten van hun tijd én de toeschouwer. Neem bijvoorbeeld The Slumber Party Massacre van Amy Holden Jones, waarin de moordenaar met drilboor zich laat lezen als een metafoor voor seksueel geweld. It Came from the Closet: Queer Reflections on Horror, een boek waarin schrijvers hun queerlezing delen van horrorfilms, toont aan dat slashers van nature aantrekking uitoefenen op queers door hun meerduidige en campy karakter.
Bovendien bestaan er al talloze slashers met metacommentaar op het genre, waarvan Scream en Wes Craven's New Nightmare waarschijnlijk de bekendste voorbeelden zijn. Niet toevallig zijn beide afkomstig van horrorlegende Wes Craven, wiens metasatire organisch voortkwam uit de archetypen en genreclichés die hij zelf mede had vormgegeven. Schoenbruns commentaar versmelt niet met de slasher, maar blijft er als een aparte laag op liggen.
Dat blijkt vooral uit de weinig verfijnde manier waarop Teenage Sex and Death at Camp Miasma zijn punt probeert te maken. De film zit bomvol referenties en irritant uitleggerige scènes, zoals een pitchmeeting waarin de perverse prikkels van de Hollywoodmachine tot in het extreme worden gekarikaturiseerd. Naast de intieme ontdekkingstocht van Billy en Kris voelen dergelijke scènes vooral lomp of pretentieus aan. Na de zoveelste matige metagrap ("I feel a jumpscare coming") wordt duidelijk dat het zelfbewuste sausje vooral zelfgenoegzaam overkomt.
Ook het kitscherige CGI-gebruik helpt de film niet. In I Saw the TV Glow speelde Schoenbrun creatief met de esthetiek van goedkope jaren negentigtelevisie en liet ze realiteit en decors op een Lynchiaanse manier samensmelten. Hier probeert ze iets vergelijkbaars, bijvoorbeeld door de achtergrond van het kamp te vervangen door een schilderij, maar door de matige computereffecten ogen veel scènes goedkoop en AI-achtig. Wellicht is dat opnieuw bedoeld als metacommentaar op de matige kwaliteit van veel recente horrorreboots, maar in de praktijk werkt het vooral afleidend.
Valt er dan helemaal niets te genieten? Zeker wel. Gillian Anderson lijkt met de jaren alleen maar beter te worden. In iedere scène draagt de Hollywoodveteraan de film met een vanzelfsprekende gravitas waarbij tegenspeelster Hannah Einbinder verbleekt. Wel hebben de twee actrices een eigenzinnige, sensuele dynamiek die fris aanvoelt, al blijft het lastig te volgen waarom de neurotische Kris zo snel in de smaak valt bij Billy.
Teenage Sex and Death at Camp Miasma is een ambitieus project met een intrigerend kernthema, maar de uitvoering ondermijnt die potentie. Het verbinden van de vrouwelijke blik en sensualiteit aan de van oudsher misogyne slasher had een prikkelende film kunnen opleveren. Helaas bezoedelen een richtingloos plot en een overkill aan zelfgenoegzame metagrappen die mogelijkheid. Ironisch genoeg blijkt deze film uiteindelijk precies het matige vervolg te zijn waar het slashergenre zo berucht om is.
Teenage Sex and Death at Camp Miasma begint met een montage van posters en merchandise van de fictieve slasherhit 'Camp Miasma', een hybride tussen de queerklassieker Sleepaway Camp en Friday the 13th. Voor fans van het slashergenre ontvouwt zich aan de hand van foto's een bekend patroon: een succesvol eerste deel wordt geleidelijk steeds verder uitgemolken. De intro bouwt overtuigend de mythologie rond een fictieve filmserie op, maar houdt die belofte niet vast.
De film volgt Kris, een neurotische queer-filmmaker die een reboot mag schrijven van de slasherreeks 'Camp Miasma'. Omdat ze nog niet goed weet hoe ze dat moet aanpakken, besluit ze de ster van het origineel op te zoeken. Billy leeft een teruggetrokken bestaan op het kamp waar de film zich afspeelde. De jaren hebben hun sporen nagelaten, maar ze heeft de horrorfilm die haar wereldberoemd maakte nooit echt achter zich kunnen laten.
Wanneer Kris en Billy samen 'Camp Miasma' bekijken, roept ze: "Deze scène is transfoob!" nog voordat de mythe van de moordenaar wordt onthuld. Billy reageert met een kordaat: "Hou je bek." De voormalige 'final girl' moet niets hebben van de manier waarop de millennialfilmer 'haar' slasher probeert te problematiseren. Ondanks Kris' betweterige houding raakt Billy vrijwel direct geïntrigeerd.
In een van de weinige echt memorabele dialogen legt Billy aan Kris uit dat je slashers niet moet overanalyseren. In de basis draait het om 'vlees en lichaamssappen', zegt ze zwoel. Daarmee wordt de link tussen geweld en seksualiteit gelegd en neemt ook de sensuele spanning tussen de twee vrouwen toe. De misogyne horrorfilm blijkt de bron van Kris' diepste, politiek incorrecte verlangens. Ze geeft prijs dat ze nooit echt goed is geweest in seks. Haar intellect zit haar in de weg, terwijl Billy juist nooit heeft kunnen ontsnappen aan de seksualisering van haar lichaam.
Het is een interessante premisse en de sterkste pijler van een film die helaas veel te veel zijpaden inslaat. De film beperkt zich namelijk niet tot de vrouwelijke blik, maar wil ook (meta)commentaar leveren op genderrollen, transidentiteit, nalatenschap, 'elevated horror' en Hollywoods rebootcultuur. Vooral die laatste twee onderwerpen voelen inmiddels uitgekauwd; Scream VI speelde daar drie jaar geleden al mee.
Hoewel er chemie is tussen Gillian Anderson en Hannah Einbinder, werkt het storend dat de fantasieën van beide vrouwen, de werkelijkheid en het plot van de oorspronkelijke Camp Miasma op een chaotische manier door elkaar lopen. Net als bij de beruchte opnames van The Texas Chain Saw Massacre, waarbij de acteurs ook echte verwondingen opliepen tussen al het nepbloed, is hier nauwelijks nog te onderscheiden welke aangekoekte rode laag echt is en welke niet. Dat zal ongetwijfeld opzettelijk zijn, maar het resulteert in een rommelige kijkervaring waarin de ideeën over elkaar buitelen en focus ver te zoeken is.
Filmmaker Jane Schoenbrun maakte eerder het eigenzinnige en hartverscheurende I Saw the TV Glow, waarin een obscure televisieserie de escapistische verlangens van een tiener verbeeldt. Hoewel de hoofdingrediënten van Schoenbruns eerdere succes - ambiguïteit, televisienostalgie en droomachtige decors - opnieuw aanwezig zijn, worden ze hier ondermijnd door een overvol en richtingloos plot.
Schoenbrun lijkt een slasher te willen maken, maar kan het niet laten die in een denigrerende metacontext te plaatsen. Jammer, want fans weten dat rechtlijnige slashers juist werken als vehikels voor de angsten van hun tijd én de toeschouwer. Neem bijvoorbeeld The Slumber Party Massacre van Amy Holden Jones, waarin de moordenaar met drilboor zich laat lezen als een metafoor voor seksueel geweld. It Came from the Closet: Queer Reflections on Horror, een boek waarin schrijvers hun queerlezing delen van horrorfilms, toont aan dat slashers van nature aantrekking uitoefenen op queers door hun meerduidige en campy karakter.
Bovendien bestaan er al talloze slashers met metacommentaar op het genre, waarvan Scream en Wes Craven's New Nightmare waarschijnlijk de bekendste voorbeelden zijn. Niet toevallig zijn beide afkomstig van horrorlegende Wes Craven, wiens metasatire organisch voortkwam uit de archetypen en genreclichés die hij zelf mede had vormgegeven. Schoenbruns commentaar versmelt niet met de slasher, maar blijft er als een aparte laag op liggen.
Dat blijkt vooral uit de weinig verfijnde manier waarop Teenage Sex and Death at Camp Miasma zijn punt probeert te maken. De film zit bomvol referenties en irritant uitleggerige scènes, zoals een pitchmeeting waarin de perverse prikkels van de Hollywoodmachine tot in het extreme worden gekarikaturiseerd. Naast de intieme ontdekkingstocht van Billy en Kris voelen dergelijke scènes vooral lomp of pretentieus aan. Na de zoveelste matige metagrap ("I feel a jumpscare coming") wordt duidelijk dat het zelfbewuste sausje vooral zelfgenoegzaam overkomt.
Ook het kitscherige CGI-gebruik helpt de film niet. In I Saw the TV Glow speelde Schoenbrun creatief met de esthetiek van goedkope jaren negentigtelevisie en liet ze realiteit en decors op een Lynchiaanse manier samensmelten. Hier probeert ze iets vergelijkbaars, bijvoorbeeld door de achtergrond van het kamp te vervangen door een schilderij, maar door de matige computereffecten ogen veel scènes goedkoop en AI-achtig. Wellicht is dat opnieuw bedoeld als metacommentaar op de matige kwaliteit van veel recente horrorreboots, maar in de praktijk werkt het vooral afleidend.
Valt er dan helemaal niets te genieten? Zeker wel. Gillian Anderson lijkt met de jaren alleen maar beter te worden. In iedere scène draagt de Hollywoodveteraan de film met een vanzelfsprekende gravitas waarbij tegenspeelster Hannah Einbinder verbleekt. Wel hebben de twee actrices een eigenzinnige, sensuele dynamiek die fris aanvoelt, al blijft het lastig te volgen waarom de neurotische Kris zo snel in de smaak valt bij Billy.
Teenage Sex and Death at Camp Miasma is een ambitieus project met een intrigerend kernthema, maar de uitvoering ondermijnt die potentie. Het verbinden van de vrouwelijke blik en sensualiteit aan de van oudsher misogyne slasher had een prikkelende film kunnen opleveren. Helaas bezoedelen een richtingloos plot en een overkill aan zelfgenoegzame metagrappen die mogelijkheid. Ironisch genoeg blijkt deze film uiteindelijk precies het matige vervolg te zijn waar het slashergenre zo berucht om is.
