Regie: Jon Lucas en Scott Moore | Scenario: Jon Lucas en Scott Moore | Cast: Leslie Mann (Jane), Isla Fisher (Mel), Michelle Buteau (Coco), Anna Faris (Sophie), Adam Demos (Kai), Dominic Ona-Ariki (Roger), Erika Heynatz (Shanti), e.a. | Speelduur: 97 minuten | Jaar: 2026

Zet de schrijvers en regisseurs van The Hangover en Bad Moms aan het werk en complete wanorde lijkt een voorspelbare uitkomst. Het Amerikaanse duo Jon Lucas en Scott Moore heeft van ensemblechaos bijna een eigen komediegenre gemaakt. Het concept is simpel: zet personages, meestal een vriendengroep, in onwennige situaties en het loopt gegarandeerd flink uit de hand.

Neem de veertigers Jane, Coco en Sophie: al sinds de middelbare school hecht bevriend, maar door hun drukke levens uit elkaar gegroeid. Nummer vier, de Australische Mel, is in de loop der jaren een beetje buiten de groep komen te staan. Of zoals het drietal het zelf zegt: er is binnen een vriendinnengroep altijd eentje aan wie iedereen een hekel heeft. Het drukke werk- en privéleven heeft de dames flink afgemat. Dus besluiten ze de jarige Jane een weekend in een luxueus sparesort cadeau te doen.

Aanvankelijk willen ze Mel buitensluiten en met hun drieën genieten van de meditaties, massages, modderbaden en yoga met geiten. Maar Sophie kan het toch niet over haar hart verkrijgen en nodigt de rebelse Mel op het laatste moment uit. Dat blijkt een gigantische inschattingsfout, want al snel zet Mel het hele hotel op zijn kop. Ze richt enorme schade aan, weet haar lach niet in te houden bij alle wellness-bullshit en maakt de vriendinnengroep tot de meest gehate gasten van het resort. Shanti, de beheerste eigenaresse met het voorkomen van een vrouwelijke Jezus, ziet de chaos met lede ogen aan. Toch blijkt haar zenuitstraling slechts een façade.

Voor hun nieuwste komedie strikten Lucas en Moore een aangename combinatie van actrices met uiteenlopende komische vaardigheden. Anna Faris kennen we vooral van flauwe filmparodieën, Leslie Mann komt uit de stal van Judd Apatow, met wie ze ook getrouwd is, en Michelle Buteau is een hilarische, luidruchtige stand-upcomedian. Buitenbeentje Isla Fisher heeft een breder palet aan genres op haar naam, maar haar rol en aanwezigheid voelen voortdurend misplaatst.

De dames hebben allemaal hun eigen sores. De een is te druk met werk om te daten, de ander heeft een ex die ervandoor is met een veel oudere nieuwe vlam, en weer een ander zit vast in een ingekakt huwelijk. Niet bepaald wereldschokkende materie, waardoor de makers niet eens proberen te verhullen dat Spa Weekend plotmatig teleurstellend weinig om het lijf heeft. De achtergronden en nieuwe omgeving van de vier vriendinnen dienen enkel als kapstok voor smakeloze grappen die vooral mannen bedenken. Een fijnzinniger vrouwelijk perspectief ontbreekt dan ook volledig.

De regisseurs vuren gênante momenten in hoog tempo op de kijker af. Een romantische verhaallijn moet dit doorbreken, maar gaat ten onder aan een overdaad aan chaotische onderbroekenlol. Workaholic Jane valt als een blok voor een knappe Australische yogaleraar, zoals al bij hun eerste blikken viel te voorspellen. Naarmate de finale vordert, lijken Lucas en Moore in te zien dat ze ook nog wel iets van een boodschap in hun vijfde gezamenlijke regieproject moeten stoppen.

Het vriendinnenkwartet heeft echter al zo veel naar de gallemiezen geholpen, zowel fysiek als emotioneel, dat de kleffe finale nauwelijks beklijft. Wat Spa Weekend vooral nekt, is dat een imposante ensemblecast niet automatisch meer oplevert dan de som der delen. De vier hoofdrolspeelsters mogen dan veel lol en een vrijgevochten houding uitstralen, de chemie is dikwijls ver te zoeken. Over smaak valt niet te twisten, maar de vieze bijsmaak na het zien van zoveel 'cringe' is lastig te negeren.