'Peter Hujar's Day': minutieus kunstenaarsportret vangt één dag uit het leven van de invloedrijke fotograaf (2025)
Biografische film brengt Peter Hujar en de New Yorkse kunstscene zonder veel verheffing dichterbij.
Regie: Ira Sachs | Scenario: Ira Sachs | Cast: Ben Whishaw (Peter Hujar), Rebecca Hall (Linda Rosenkrantz) | Speelduur: 76 minuten | Jaar: 2025
In 1974 startte auteur Linda Rosenkrantz een project waarin ze vrienden vroeg om hun vorige dag tot in de puntjes te beschrijven. Zo ook fotograaf Peter Hujar. Het project liep uiteindelijk op niets uit en de opname raakte verloren, maar in 2021 publiceerde Rosenkrantz een transcript van het interview. Dat is nu verfilmd door Ira Sachs. En wie Hujar wil leren kennen, komt een eind met deze ene dag.
Ben Whishaw als de fotograaf oreert betoverend en ontspannen over zijn dag, van de ongewenste telefoongesprekken in de ochtend tot een lastige Allen Ginsberg voor zich winnen in een fotoshoot of Chinees eten met een vriend die langskomt om te douchen. Ondertussen hangen Hujar en Rosenkrantz op verschillende plekken in haar appartement rond, zo gewiekst aan elkaar gemonteerd dat Sachs in vijf kwartier twee dagen schetst.
Sachs' compacte stijl ondersteunt Hujars vertelling. De korrelige textuur van 16mm-film, de smalle 4:3-beeldverhouding en het nette, ouderwets ogende appartement brengen het New York van de jaren zeventig zonder bombarie tot leven. Zo vertelt Peter Hujar's Day tegelijk over de artistieke scene, via korte anekdotes over figuren die er deel van uitmaakten.
Toch voelen al die verwijzingen soms als namedropping. Hujar genoot nog weinig bekendheid tijdens zijn leven, maar wordt op deze manier wel gesitueerd als een grootheid in wording. De filmdagboeken van Jonas Mekas toonden ook de New Yorkse scene in de jaren zeventig inclusief grotere en kleine beroemdheden, maar Mekas hield oog voor het overbrengen van een persoonlijke ervaring van die tijd. Sachs houdt het bij louter registreren.
Het wringt dat Peter Hujar's Day slechts doet wat de titel belooft, namelijk een opsomming van de feiten. Zoals in het dagelijks leven het een na het ander gebeurt zonder duidelijke pointe, komt dat ook terug in zowel Hujars vertelling over de vorige dag als het rondhangen van Hujar en Rosenkrantz tijdens het interview. Hoe anders dan in bijvoorbeeld het werk van Eric Rohmer, waar ogenschijnlijk alledaagse dialogen en taferelen juist subtiel een spanningsboog volgen.
Een van de namen die Hujar dropt, is die van Susan Sontag, bekend van pseudo-intellectuele essays vol namedropping, zoals Tegen Interpretatie. In dat essay roept ze op tot een erotische in plaats van intellectuele interpretatie van kunst. Sachs blijft juist hangen in die intellectuele benadering van Hujars dag, want net als in zijn oerlelijke Passages ontbreekt enige verheffing. Alles draait om de registratie, niet om de beleving, zo suggereren de shots van het aan- en uitzetten van het opnamebandje aan het begin en het eind.
In 1974 startte auteur Linda Rosenkrantz een project waarin ze vrienden vroeg om hun vorige dag tot in de puntjes te beschrijven. Zo ook fotograaf Peter Hujar. Het project liep uiteindelijk op niets uit en de opname raakte verloren, maar in 2021 publiceerde Rosenkrantz een transcript van het interview. Dat is nu verfilmd door Ira Sachs. En wie Hujar wil leren kennen, komt een eind met deze ene dag.
Ben Whishaw als de fotograaf oreert betoverend en ontspannen over zijn dag, van de ongewenste telefoongesprekken in de ochtend tot een lastige Allen Ginsberg voor zich winnen in een fotoshoot of Chinees eten met een vriend die langskomt om te douchen. Ondertussen hangen Hujar en Rosenkrantz op verschillende plekken in haar appartement rond, zo gewiekst aan elkaar gemonteerd dat Sachs in vijf kwartier twee dagen schetst.
Sachs' compacte stijl ondersteunt Hujars vertelling. De korrelige textuur van 16mm-film, de smalle 4:3-beeldverhouding en het nette, ouderwets ogende appartement brengen het New York van de jaren zeventig zonder bombarie tot leven. Zo vertelt Peter Hujar's Day tegelijk over de artistieke scene, via korte anekdotes over figuren die er deel van uitmaakten.
Toch voelen al die verwijzingen soms als namedropping. Hujar genoot nog weinig bekendheid tijdens zijn leven, maar wordt op deze manier wel gesitueerd als een grootheid in wording. De filmdagboeken van Jonas Mekas toonden ook de New Yorkse scene in de jaren zeventig inclusief grotere en kleine beroemdheden, maar Mekas hield oog voor het overbrengen van een persoonlijke ervaring van die tijd. Sachs houdt het bij louter registreren.
Het wringt dat Peter Hujar's Day slechts doet wat de titel belooft, namelijk een opsomming van de feiten. Zoals in het dagelijks leven het een na het ander gebeurt zonder duidelijke pointe, komt dat ook terug in zowel Hujars vertelling over de vorige dag als het rondhangen van Hujar en Rosenkrantz tijdens het interview. Hoe anders dan in bijvoorbeeld het werk van Eric Rohmer, waar ogenschijnlijk alledaagse dialogen en taferelen juist subtiel een spanningsboog volgen.
Een van de namen die Hujar dropt, is die van Susan Sontag, bekend van pseudo-intellectuele essays vol namedropping, zoals Tegen Interpretatie. In dat essay roept ze op tot een erotische in plaats van intellectuele interpretatie van kunst. Sachs blijft juist hangen in die intellectuele benadering van Hujars dag, want net als in zijn oerlelijke Passages ontbreekt enige verheffing. Alles draait om de registratie, niet om de beleving, zo suggereren de shots van het aan- en uitzetten van het opnamebandje aan het begin en het eind.
