'The Rivals of Amziah King': eigenzinnige Americana over bijen, bluegrass, misdaad en gemeenschapszin (2025)
Vooral de eerste helft vol warmte, muziek en honinggeur is een heerlijke feelgoodfilm op zichzelf.
Regie: Andrew Patterson | Scenario: Andrew Patterson | Cast:
Matthew McConaughey (Amziah King), Angelina LookingGlass (Kateri), Kurt Russell (Dob McCoy), Rob Morgan (Rippy), Scott Shepherd (Chunny), Cole Sprouse (Oat), e.a. | Speelduur: 130 minuten | Jaar: 2025
The Rivals of Amziah King begint met een zeer merkwaardige situatie: een onderzoek naar honingdiefstal. Je zou kunnen zeggen dat alle honing die wij consumeren al van de bijen is gestolen, maar in dit geval gaat het om tientallen vaten vloeibaar goud die van mensenhand naar mensenhand gaan. De straatwaarde is ongeveer een kwart miljoen dollar. En dan wordt er in het eerste kwartier ook nog eens iemand gescalpeerd. Dat is nog eens een originele opening.
Matthew McConaughey speelt Amziah King, de imker die moet onderzoeken van wie de ingevorderde honing afkomstig is. Amziah is een innemende weduwnaar met een passie voor bijenhouden. Hij zegt dat je voor dit beroep niet eens al te slim hoeft te zijn, maar dat je vooral heel veel geduld moet hebben. En geduld heeft bijna iedereen in het kleine stadje in Oklahoma waar Amziah een geliefde verschijning is. Hier zitten de mensen 's avonds niet als zombies naar hun telefoon te staren, maar pakken ze hun banjo of mandoline en maken muziek op hun veranda of bij vrienden thuis.
The Rivals of Amziah King neemt rustig de tijd om de kijker onder te dompelen in de wereld van bluegrassbandjes, bijenkoninginnen, potluck-buffetten en nostalgische verbondenheid tussen mensen. We kijken mee door de ogen van Kateri, een voormalige pleegdochter van Amziah, aan wie hij het imkervak leert. Kateri wordt opgenomen in de kleine gemeenschap en laat zo langzaam de muur zakken die ze door een traumatische jeugd om zich heen had gebouwd. En ze gaat natuurlijk ook mee op de maat van de alomtegenwoordige muziek, want Amziah zegt: "Iedereen is een zanger."
Deze (lange) eerste akte van de film is een heerlijke feelgoodfilm op zichzelf. Het kleinstedelijke leven in Oklahoma wordt geromantiseerd, maar dat mag best een keer. Niet elke film hoeft een cynisch en nihilistisch beeld te schetsen van het moderne Amerika. De humor in deze film is mild maar treffend, de personages zijn aandoenlijk en de kleuren zijn warm en goudgeel als de honing zelf. En dan zijn er nog die muzikale intermezzo's, die even mooi zijn als die van The Broken Circle Breakdown en natuurlijk O Brother, Where Art Thou?.
McConaughey zingt zelf en speelt zijn eigen instrumenten in de film. De charismatische Texaan acteert weer met hart en ziel in deze toch bescheiden productie. Hij is charmant, gevoelig en compleet geloofwaardig als imker, want de rondzwermende bijen zijn allemaal echt, geen CGI-creaties. Debutant Angelina LookingGlass (wat een prachtige naam) als Kateri laat mooi zien hoe de beschadigde twintiger zich steeds veiliger gaat voelen in de kleine gemeenschap onder de hoede van Amziah. Later in de film vraagt het verhaal echter andere vaardigheden van haar, die ze minder overtuigend weet te etaleren.
Halverwege slaan de fijne, harmonieuze sfeer en het lome tempo om. De feelgoodfilm wordt een combinatie van detective, odyssee, wraakfilm en heistmovie. Zelfs het kleurenpalet verandert. Personages die op banjo of viool spelen, worden ingeruild voor personages die tot het uiterste gaan voor een paar centen of genoegdoening. De genrewisseling is abrupt en met terugwerkende kracht valt op dat Kateri het vak van imker en bedrijfsleider wel erg snel onder de knie heeft gekregen.
De film wordt er niet geloofwaardiger op en LookingGlass heeft moeite om de nieuwe richting die haar personage opgaat te belichamen. Dat wil niet zeggen dat dit deel niet onderhoudend is. Er is nog steeds veel humor (vooral de onverstaanbare Chunny, gespeeld door Scott Shepherd, is hilarisch) en de dialogen zijn boeiend en hebben een natuurlijk ritme. Maar je hebt toch het gevoel dat het - soms wat onlogische - plot het overneemt van de sfeer en de rustige weergave van de personages en relaties die de film juist zo aantrekkelijk maakten. Al die intrige, plannetjes, actie en negativiteit heeft de film eigenlijk helemaal niet nodig.
Het krediet dat The Rivals of Amziah King in de eerste helft opbouwt, is echter groot genoeg om de film zijn bijzondere glans te laten behouden. Schrijver-regisseur Andrew Patterson schotelt ons, al in zijn tweede productie, een eigenzinnige en onderscheidende film voor waarin je de bloemen kunt ruiken en de vriendelijke bijen om je hoofd lijken te zoemen. En met al die mooie noten op de banjo kun je weer fijn naar buiten, de zomer in.
Matthew McConaughey (Amziah King), Angelina LookingGlass (Kateri), Kurt Russell (Dob McCoy), Rob Morgan (Rippy), Scott Shepherd (Chunny), Cole Sprouse (Oat), e.a. | Speelduur: 130 minuten | Jaar: 2025
The Rivals of Amziah King begint met een zeer merkwaardige situatie: een onderzoek naar honingdiefstal. Je zou kunnen zeggen dat alle honing die wij consumeren al van de bijen is gestolen, maar in dit geval gaat het om tientallen vaten vloeibaar goud die van mensenhand naar mensenhand gaan. De straatwaarde is ongeveer een kwart miljoen dollar. En dan wordt er in het eerste kwartier ook nog eens iemand gescalpeerd. Dat is nog eens een originele opening.
Matthew McConaughey speelt Amziah King, de imker die moet onderzoeken van wie de ingevorderde honing afkomstig is. Amziah is een innemende weduwnaar met een passie voor bijenhouden. Hij zegt dat je voor dit beroep niet eens al te slim hoeft te zijn, maar dat je vooral heel veel geduld moet hebben. En geduld heeft bijna iedereen in het kleine stadje in Oklahoma waar Amziah een geliefde verschijning is. Hier zitten de mensen 's avonds niet als zombies naar hun telefoon te staren, maar pakken ze hun banjo of mandoline en maken muziek op hun veranda of bij vrienden thuis.
The Rivals of Amziah King neemt rustig de tijd om de kijker onder te dompelen in de wereld van bluegrassbandjes, bijenkoninginnen, potluck-buffetten en nostalgische verbondenheid tussen mensen. We kijken mee door de ogen van Kateri, een voormalige pleegdochter van Amziah, aan wie hij het imkervak leert. Kateri wordt opgenomen in de kleine gemeenschap en laat zo langzaam de muur zakken die ze door een traumatische jeugd om zich heen had gebouwd. En ze gaat natuurlijk ook mee op de maat van de alomtegenwoordige muziek, want Amziah zegt: "Iedereen is een zanger."
Deze (lange) eerste akte van de film is een heerlijke feelgoodfilm op zichzelf. Het kleinstedelijke leven in Oklahoma wordt geromantiseerd, maar dat mag best een keer. Niet elke film hoeft een cynisch en nihilistisch beeld te schetsen van het moderne Amerika. De humor in deze film is mild maar treffend, de personages zijn aandoenlijk en de kleuren zijn warm en goudgeel als de honing zelf. En dan zijn er nog die muzikale intermezzo's, die even mooi zijn als die van The Broken Circle Breakdown en natuurlijk O Brother, Where Art Thou?.
McConaughey zingt zelf en speelt zijn eigen instrumenten in de film. De charismatische Texaan acteert weer met hart en ziel in deze toch bescheiden productie. Hij is charmant, gevoelig en compleet geloofwaardig als imker, want de rondzwermende bijen zijn allemaal echt, geen CGI-creaties. Debutant Angelina LookingGlass (wat een prachtige naam) als Kateri laat mooi zien hoe de beschadigde twintiger zich steeds veiliger gaat voelen in de kleine gemeenschap onder de hoede van Amziah. Later in de film vraagt het verhaal echter andere vaardigheden van haar, die ze minder overtuigend weet te etaleren.
Halverwege slaan de fijne, harmonieuze sfeer en het lome tempo om. De feelgoodfilm wordt een combinatie van detective, odyssee, wraakfilm en heistmovie. Zelfs het kleurenpalet verandert. Personages die op banjo of viool spelen, worden ingeruild voor personages die tot het uiterste gaan voor een paar centen of genoegdoening. De genrewisseling is abrupt en met terugwerkende kracht valt op dat Kateri het vak van imker en bedrijfsleider wel erg snel onder de knie heeft gekregen.
De film wordt er niet geloofwaardiger op en LookingGlass heeft moeite om de nieuwe richting die haar personage opgaat te belichamen. Dat wil niet zeggen dat dit deel niet onderhoudend is. Er is nog steeds veel humor (vooral de onverstaanbare Chunny, gespeeld door Scott Shepherd, is hilarisch) en de dialogen zijn boeiend en hebben een natuurlijk ritme. Maar je hebt toch het gevoel dat het - soms wat onlogische - plot het overneemt van de sfeer en de rustige weergave van de personages en relaties die de film juist zo aantrekkelijk maakten. Al die intrige, plannetjes, actie en negativiteit heeft de film eigenlijk helemaal niet nodig.
Het krediet dat The Rivals of Amziah King in de eerste helft opbouwt, is echter groot genoeg om de film zijn bijzondere glans te laten behouden. Schrijver-regisseur Andrew Patterson schotelt ons, al in zijn tweede productie, een eigenzinnige en onderscheidende film voor waarin je de bloemen kunt ruiken en de vriendelijke bijen om je hoofd lijken te zoemen. En met al die mooie noten op de banjo kun je weer fijn naar buiten, de zomer in.
