Regie: Isabel Hagen | Scenario: Isabel Hagen | Cast: Isabel Hagen (Isabel), Frederick Weller (Carl), Ling Ling Huang (Christina), Dylan Baker (Jack), Karen Blood (Julie), John Kroner (Dave), DeLaney Harter Rosenthal (Ashley), e.a. | Speelduur: 78 minuten | Jaar: 2025

Iemand vraagt aan Isabel na haar altviooloptreden: "What do you do for fun?" Daar heeft de jonge dertiger geen pasklaar antwoord op. Ze geeft dus maar aan dat ze graag naar films kijkt. De ander informeert vervolgens of ze onlangs nog goede heeft gezien, maar daar moet Isabel ontkennend op reageren. Einde gesprek.

Isabel is namelijk helemáál niet geïnteresseerd in films. Het enige wat ze doet is muziek maken. Ze heeft een opleiding aan het prestigieuze Juilliard voltooid, maar loopt momenteel niet over van ambitie. Ze geeft een beetje les aan een talentloos meisje en speelt in een huiskamerkwartet dat niemendalletjes verzorgt op begrafenissen en bruiloften. Dieper kun je volgens haar snobberige broer niet zinken. Het hele gezin is dan ook verguld wanneer Isabel auditie doet voor 'The Phil' van New York. Haar broer moet nog wel even opmerken dat het niet het filharmonisch orkest van Chicago of Berlijn is.

Isabel bevindt zich bij een aantal breuklijntjes in haar leven. Blijft ze staan, stapt ze naar de andere kant of valt ze in het magma? In het begin van de film zegt ze dat ze altijd zeker is van haar zaken, maar onzekerheid veinst om anderen niet in verlegenheid te brengen. Daar blijkt in het verdere vervolg niet zoveel van. Isabel moddert in het algemeen maar wat aan en laat zich vooral leiden door het gedrag van anderen. Wordt ze voor een serveerster aangezien, dan gaat zij wel eventjes rond met de schaal worstjes in bladerdeeg.

De beslissingen die Isabel wel of niet neemt zijn niet van wereldschokkend kaliber. Een vriendje hier of daar, ruzietjes met haar beste vriendin, een (tamelijk) openhartig gesprek met vader, dat soort werk. On a String gaat over controle nemen over je eigen leven, maar begeleidt dit proces met kabbelende achtergrondmuziek, niet met bombastische uithalen van een symfonieorkest. Leert Isabel gaandeweg het een en ander over zichzelf en de wereld om haar heen? Vast wel. Maar in het ritme zoals dat vaak in het echte leven klinkt: gestaag. Langzaam maar zeker.

Voor (al te) wijze lessen moet je niet bij On a String zijn, maar des te meer voor een permanente glimlach van oor tot oor. Met af en toe een schallende schater tussendoor. Dit is een verrukkelijke dramedie die precies de juiste tonen aanslaat voor kort maar krachtig feelgoodfilmvermaak. Dat is in de eerste plaats te danken aan hoofdrolspeler Isabel Hagen, die we in elke scène dicht op de huid zitten. Haar reacties op de omgeving en vooral haar mimiek, die meestal lichte verwarring weerspiegelt, zijn onbetaalbaar.

De andere personages worden ook zeer komisch neergezet, zoals haar eerdergenoemde broer (Hagens echte broer), de scharrel die overduidelijk geen relatie wil, de twee veelal genegeerde kwartetleden en vooral de veel te oude man die zijn gitaar voor Isabel tevoorschijn haalt en een popballade brengt die ook onder de aftiteling terugkeert. Dat slotnummer is trouwens een duetversie, mede gezongen door Hagen zelf.

En ook met die altviool kan ze uitstekend overweg. Het lijkt haast wel alsof ze net als haar personage op Juilliard heeft gezeten. Deze semi-autobiografische productie is van, door en met de talentvolle dertiger Isabel Hagen. Ze debuteert met On a String als schrijver, regisseur, producent en hoofdrolspeler in de filmwereld. Een knappe prestatie, zeker gezien het hoogst vermakelijke eindproduct. Of zoals een van de personages ironisch aan Isabel vraagt: "Is there anything you can't do?"