'The End of Oak Street': moeders aangewakkerde oerinstinct versus brullende dinosauriërs (2026)
In deze humorloze survivalfilm belagen prehistorische monsters een Amerikaanse buitenwijk uit de jaren tachtig.
Regie: David Robert Mitchell | Scenario: David Robert Mitchell | Cast: Ewan McGregor (Greg Platt), Anne Hathaway (Denise Platt), Maisy Stella (Audrey Platt), Christian Convery (Brian Platt), Jordan Alexa Davis (Jeanette Christiansen), e.a. | Speelduur: 100 minuten | Jaar: 2026
Een nieuwe film met dinosauriërs in de hoofdrol belooft een verfrissend spektakel te zijn. Jurassic World: Rebirth, de laatste film uit de Jurassic Park-reeks, liet vooral zien hoe uitgekauwd en sleets die franchise is geworden. De intentie achter The End of Oak Street klinkt veelbelovend: een Amerikaanse suburb uit de jaren tachtig belandt met nietsvermoedende bewoners en al via een wormgat in de prehistorie. Met een sterrencast, bekende jarentachtighits en reuzenreptielen die miljoenen jaren geleden onze planeet bewoonden, zijn alle ingrediënten voor een heerlijke actiefilm aanwezig. De uitwerking is echter bevreemdend en vreugdeloos. Dat maakt de film unheimischer dan de brullende tyrannosaurus zelf.
Om te beginnen is de inleiding waarin we het gezin Platt leren kennen en de mysterieuze gebeurtenissen zich in de buurt beginnen te voltrekken, te lang. Het plot leunt op welbekende clichés, die efficiënt en met plezier worden ingezet, maar tegen de tijd dat de eerste staarten achter de bomen zwiepen ben je het gezin al een beetje zat. Misschien komt dat doordat de kinderen zo nadrukkelijk als 'de kinderen' worden neergezet dat ze nauwelijks een eigen persoonlijkheid krijgen. Omdat Audrey en Brian wel de helft van het gezin uitmaken, raak je op deze manier niet bijzonder bij ze betrokken.
Ten tweede zit de jarentachtigsetting vol met echo's en verwijzingen naar de succesvolle Netflix-serie Stranger Things. Het benadrukt alleen maar hoe waanzinnig goed de jonge cast van die serie was in het naturel en waarachtig neerzetten van hun excentrieke personages en de onderlinge vriendschappen. De broer en zus in The End of Oak Street blijven vooral een concept. Ook War of the Worlds resoneert sterk in de onophoudelijk inslaande bliksem, maar brengt vooral in herinnering dat Dakota Fanning al op jonge leeftijd een meeslepend natuurtalent was.
Ten derde is The End of Oak Street zeker niet gemaakt ter meerdere glorie van de dino's. Jurassic Park gaf zijn gevaarlijke reuzen nog glans, verwondering en soms zelfs een zweem van tragiek mee (met filosofische inzichten over de omgang met onze planeet en andere aardbewoners). Er was altijd een adempauze om blaadjes kauwende brachiosaurussen te bewonderen of een verdwaalde triceratopsbaby in een rugzak mee te dragen. The End of Oak Street maakt van de reptielen niks anders dan bloeddorstige monsters.
De dinosauriërs zijn de antagonisten, de vijand: een beetje lelijk en slonzig, met verfomfaaide veertjes. Sterker nog: het is niet helemaal duidelijk of de makers voor gevederde reptielen wilden gaan; dat verschilt nogal per dinosaurus. Ze hebben altijd honger, ze slapen nooit.
De dinosauriërs zelf zijn overigens totaal niet van de kaart door deze kosmische gebeurtenis. De reuzenschildpadden vinden het asfalt wel een goede hangplek.
De encyclopedie die aan het begin wordt opengeslagen heeft geen enkel nut: er wordt geen dinosauriër benoemd of begrepen. Nergens wordt kennis ingezet voor een spannend spel tussen mens en dier. De dinosauriërs worden neergeknald en de buren opgegeten. De film doet haast denken aan een editie van computerspel 'The Sims', waarin de buurt voornamelijk uit poppetjes bestaat.
Wie met Jurassic Park is opgegroeid zal het wellicht lastig vinden dat het probleem van de megalomane ijdeltuit met de dollartekens in zijn ogen niet 'toevallig' hap-slik-weg wordt opgelost. Uiteindelijk slaat Denise juist munt uit deze prehistorische ontmoeting. De emotionele aderlating ontbreekt.
Ten vierde blijkt de moraal van het verhaal vooral dat mama dankzij de komst van de dinosauriërs uiteindelijk weer blij is met papa. Denise zat in een ingeslapen huwelijk en schreef 's nachts in de kelder over de wens om haar gezin te verlaten. Haar koffer stond ingepakt klaar, maar na een survivalparcours langs oeroude vleeseters beseft ze dat ze toch van haar sullige man houdt: vechten met velociraptors als relatietherapie.
Er zijn talloze mogelijkheden voor komische situaties, maar de film wordt nergens ontroerend of grappig. Ewan McGregor en Anne Hathaway geven hun onderlinge dynamiek nog wel enige bezieling, en de film wordt spannend wanneer de benarde situaties zich opstapelen. Vooral een geruisloos door het huis glijdende witte reuzenslang levert een sterk moment op. Toch blijft The End of Oak Street grotendeels een gedachte-experiment in een vorm die nergens helemaal goed uit de verf komt. Het resultaat is een vermakelijk schouwspel, maar een pakkend of intrigerend verhaal levert het niet op.
Een nieuwe film met dinosauriërs in de hoofdrol belooft een verfrissend spektakel te zijn. Jurassic World: Rebirth, de laatste film uit de Jurassic Park-reeks, liet vooral zien hoe uitgekauwd en sleets die franchise is geworden. De intentie achter The End of Oak Street klinkt veelbelovend: een Amerikaanse suburb uit de jaren tachtig belandt met nietsvermoedende bewoners en al via een wormgat in de prehistorie. Met een sterrencast, bekende jarentachtighits en reuzenreptielen die miljoenen jaren geleden onze planeet bewoonden, zijn alle ingrediënten voor een heerlijke actiefilm aanwezig. De uitwerking is echter bevreemdend en vreugdeloos. Dat maakt de film unheimischer dan de brullende tyrannosaurus zelf.
Om te beginnen is de inleiding waarin we het gezin Platt leren kennen en de mysterieuze gebeurtenissen zich in de buurt beginnen te voltrekken, te lang. Het plot leunt op welbekende clichés, die efficiënt en met plezier worden ingezet, maar tegen de tijd dat de eerste staarten achter de bomen zwiepen ben je het gezin al een beetje zat. Misschien komt dat doordat de kinderen zo nadrukkelijk als 'de kinderen' worden neergezet dat ze nauwelijks een eigen persoonlijkheid krijgen. Omdat Audrey en Brian wel de helft van het gezin uitmaken, raak je op deze manier niet bijzonder bij ze betrokken.
Ten tweede zit de jarentachtigsetting vol met echo's en verwijzingen naar de succesvolle Netflix-serie Stranger Things. Het benadrukt alleen maar hoe waanzinnig goed de jonge cast van die serie was in het naturel en waarachtig neerzetten van hun excentrieke personages en de onderlinge vriendschappen. De broer en zus in The End of Oak Street blijven vooral een concept. Ook War of the Worlds resoneert sterk in de onophoudelijk inslaande bliksem, maar brengt vooral in herinnering dat Dakota Fanning al op jonge leeftijd een meeslepend natuurtalent was.
Ten derde is The End of Oak Street zeker niet gemaakt ter meerdere glorie van de dino's. Jurassic Park gaf zijn gevaarlijke reuzen nog glans, verwondering en soms zelfs een zweem van tragiek mee (met filosofische inzichten over de omgang met onze planeet en andere aardbewoners). Er was altijd een adempauze om blaadjes kauwende brachiosaurussen te bewonderen of een verdwaalde triceratopsbaby in een rugzak mee te dragen. The End of Oak Street maakt van de reptielen niks anders dan bloeddorstige monsters.
De dinosauriërs zijn de antagonisten, de vijand: een beetje lelijk en slonzig, met verfomfaaide veertjes. Sterker nog: het is niet helemaal duidelijk of de makers voor gevederde reptielen wilden gaan; dat verschilt nogal per dinosaurus. Ze hebben altijd honger, ze slapen nooit.
De dinosauriërs zelf zijn overigens totaal niet van de kaart door deze kosmische gebeurtenis. De reuzenschildpadden vinden het asfalt wel een goede hangplek.
De encyclopedie die aan het begin wordt opengeslagen heeft geen enkel nut: er wordt geen dinosauriër benoemd of begrepen. Nergens wordt kennis ingezet voor een spannend spel tussen mens en dier. De dinosauriërs worden neergeknald en de buren opgegeten. De film doet haast denken aan een editie van computerspel 'The Sims', waarin de buurt voornamelijk uit poppetjes bestaat.
Wie met Jurassic Park is opgegroeid zal het wellicht lastig vinden dat het probleem van de megalomane ijdeltuit met de dollartekens in zijn ogen niet 'toevallig' hap-slik-weg wordt opgelost. Uiteindelijk slaat Denise juist munt uit deze prehistorische ontmoeting. De emotionele aderlating ontbreekt.
Ten vierde blijkt de moraal van het verhaal vooral dat mama dankzij de komst van de dinosauriërs uiteindelijk weer blij is met papa. Denise zat in een ingeslapen huwelijk en schreef 's nachts in de kelder over de wens om haar gezin te verlaten. Haar koffer stond ingepakt klaar, maar na een survivalparcours langs oeroude vleeseters beseft ze dat ze toch van haar sullige man houdt: vechten met velociraptors als relatietherapie.
Er zijn talloze mogelijkheden voor komische situaties, maar de film wordt nergens ontroerend of grappig. Ewan McGregor en Anne Hathaway geven hun onderlinge dynamiek nog wel enige bezieling, en de film wordt spannend wanneer de benarde situaties zich opstapelen. Vooral een geruisloos door het huis glijdende witte reuzenslang levert een sterk moment op. Toch blijft The End of Oak Street grotendeels een gedachte-experiment in een vorm die nergens helemaal goed uit de verf komt. Het resultaat is een vermakelijk schouwspel, maar een pakkend of intrigerend verhaal levert het niet op.
