'Backrooms': A24 vindt horror in verdwalen door eindeloze kamers en verwrongen herinneringen (2026)
Creatieve en slimme vertaling van een surrealistische webserie naar een speelfilm die zoekt naar een uitweg.
Regie: Kane Parsons | Scenario: Will Soodik | Cast: Chiwetel Ejiofor (Clark), Renate Reinsve (Mary), Lukita Maxwell (Kat), Mark Duplass (Phil), Finn Bennett (Bobby), e.a. | Speelduur: 111 minuten | Jaar: 2026
Backrooms begon in 2022 als webserie op YouTube, waarin bedenker Kane Parsons steeds dieper dook in een ogenschijnlijke eindeloze ruimte. Een traditioneel verhaal ontbrak; het werk draaide om sfeer, vervreemding en surrealistische variaties op herkenbare ruimtes. Parsons kreeg van studio A24 en onder anderen James Wan, bekend van de Conjuring-, Saw- en Insidious-universums, de kans om er een speelfilm van te maken.
Dat is zoiets als een compleet plot bedenken rondom het werk van kunstenaar Carel Willink; er is een reeks intrigerende, raadselachtige beelden die tot één samenhangend verhaal moeten worden gesmeed. Daarvoor werd de hulp ingeroepen van Will Soodik, een scenarist met een beperkte maar opvallend uiteenlopende en goed ontvangen staat van dienst (Homeland, Ash vs Evil Dead). Hij heeft zichtbaar zijn best gedaan, maar de opdracht lijkt haast onmogelijk te zijn geweest.
Voor de film is hoofdpersonage Clark bedacht. Hij runt een meubelzaak en ontdekt een geheime doorgang naar een ruimte die oogt als een bezopen versie van een kantoorpand. Tegelijkertijd is er Clarks therapeut Mary, die hem helpt bij het verwerken van zijn pijnlijke echtscheiding. Clark wil haar bewijzen dat hij niet gek is en duikt steeds dieper in deze 'backrooms'. Maar hij is niet de enige die daar rondloopt.
Soodik kwam op het sterke idee om deze 'backrooms' te koppelen aan de menselijke geest. Hoe ziet iemand de wereld? Hoe worden herinneringen opgeslagen? En hoe betrouwbaar blijken ze achteraf te zijn? De kamers bestaan echt; de film kiest niet voor de flauwe uitvlucht dat alles zich tussen Clarks oren afspeelt. Later blijkt die keuze echter een blok aan het been van het plot.
Dat de ruimtes echt zijn, bewijst de openingsscène met 'found footage' van een anonieme onderzoeker die zich door deze ruimtes beweegt, bloednerveus om wat hem kennelijk op de hielen zit. Dit is de meest getrouwe vertaling van de webserie. De scène duurt net iets te lang, maar brengt wel over dat de opname uit 1990 stamt en dat wetenschappers zich over het verschijnsel buigen.
Daarna gaat de film nog een paar jaar verder terug, wat onder meer blijkt uit een T-shirt met de tekst 'end apartheid'. Clark heeft een sessie bij Mary, en Chiwetel Ejiofor toont opnieuw zijn geweldige acteertalent. Het is bijna te goed voor dit verhaal: Clark is zo overtuigend in zijn onschuld over de avond waarop zijn vrouw hem het huis uit zette, dat menig kijker geneigd zal zijn hem gelijk te geven. Dat is niet de bedoeling.
Voordat de film psychologisch de diepte in gaat, is er eerst ruimte om de 'backrooms' te ontdekken en te verkennen. Dit zal voor de meeste kijkers waarschijnlijk het spannendste deel zijn, mede omdat juist die premisse ze naar de bioscoop lokte. Clarks verbazing werkt aanstekelijk en zijn wandeling door het onmogelijke is intrigerend; de voorkennis dat er mogelijk iets onnatuurlijks rondwaart, doet wonderen. De reis krijgt een vervolg dat opnieuw is gefilmd als found footage, maar dat deel is iets zwakker. Wiebelende camerabewegingen brengen nu eenmaal zelden iets prettig in beeld en maken eerder duizelig.
De onaardse ruimtes zijn de echte attractie. Ze worden niet zo vaak getoond dat ze beginnen te vervelen en zijn nooit overtrokken. Zelfs de meest minimalistische kamers bevatten iets wat nét niet overeenkomt met de werkelijkheid. Alleen hun oneindigheid komt minder goed over. Dat is een kleine gemiste kans, omdat die eindeloosheid de kijker nog sterker had kunnen ontregelen.
De psychologische laag keert ook terug in het subplot rond Mary, die worstelt met het trauma van opgroeien met een geesteszieke moeder. Het ligt er wat dik bovenop doordat Mary altijd een stuk beton met een handafdruk met zich meesleept, maar de boodschap is duidelijk. Beide personages en dit thema komen samen in het laatste deel.
De thematische keuzes geven het geheel wel diepgang, maar geen uitweg. Ironisch gezien is dat weliswaar erg toepasselijk, maar als filmervaring geeft het te weinig voldoening. Dat komt voor een groot deel door het gebrek aan een overtuigende tegenstander of concreet gevaar. De 'backrooms' zijn weliswaar niet veilig, maar blijken ook niet per definitie kwaadaardig. Wat valt er dan precies te verslaan of te overwinnen?
De aanpak is creatief en slim, maar uiteindelijk niet helemaal de juiste. Misschien bestaat er ook geen betere, omdat het bronmateriaal zich lastig laat vertalen naar een klassiek filmplot. Toch blijft het een bijzonder concept en een degelijke film. Laat het maar aan A24 over om makers zo veel vrijheid te geven. In combinatie met het sterke acteerwerk van de twee hoofdrolspelers maakt dat het rondzwerven in de backrooms een enerverende ervaring.
Backrooms begon in 2022 als webserie op YouTube, waarin bedenker Kane Parsons steeds dieper dook in een ogenschijnlijke eindeloze ruimte. Een traditioneel verhaal ontbrak; het werk draaide om sfeer, vervreemding en surrealistische variaties op herkenbare ruimtes. Parsons kreeg van studio A24 en onder anderen James Wan, bekend van de Conjuring-, Saw- en Insidious-universums, de kans om er een speelfilm van te maken.
Dat is zoiets als een compleet plot bedenken rondom het werk van kunstenaar Carel Willink; er is een reeks intrigerende, raadselachtige beelden die tot één samenhangend verhaal moeten worden gesmeed. Daarvoor werd de hulp ingeroepen van Will Soodik, een scenarist met een beperkte maar opvallend uiteenlopende en goed ontvangen staat van dienst (Homeland, Ash vs Evil Dead). Hij heeft zichtbaar zijn best gedaan, maar de opdracht lijkt haast onmogelijk te zijn geweest.
Voor de film is hoofdpersonage Clark bedacht. Hij runt een meubelzaak en ontdekt een geheime doorgang naar een ruimte die oogt als een bezopen versie van een kantoorpand. Tegelijkertijd is er Clarks therapeut Mary, die hem helpt bij het verwerken van zijn pijnlijke echtscheiding. Clark wil haar bewijzen dat hij niet gek is en duikt steeds dieper in deze 'backrooms'. Maar hij is niet de enige die daar rondloopt.
Soodik kwam op het sterke idee om deze 'backrooms' te koppelen aan de menselijke geest. Hoe ziet iemand de wereld? Hoe worden herinneringen opgeslagen? En hoe betrouwbaar blijken ze achteraf te zijn? De kamers bestaan echt; de film kiest niet voor de flauwe uitvlucht dat alles zich tussen Clarks oren afspeelt. Later blijkt die keuze echter een blok aan het been van het plot.
Dat de ruimtes echt zijn, bewijst de openingsscène met 'found footage' van een anonieme onderzoeker die zich door deze ruimtes beweegt, bloednerveus om wat hem kennelijk op de hielen zit. Dit is de meest getrouwe vertaling van de webserie. De scène duurt net iets te lang, maar brengt wel over dat de opname uit 1990 stamt en dat wetenschappers zich over het verschijnsel buigen.
Daarna gaat de film nog een paar jaar verder terug, wat onder meer blijkt uit een T-shirt met de tekst 'end apartheid'. Clark heeft een sessie bij Mary, en Chiwetel Ejiofor toont opnieuw zijn geweldige acteertalent. Het is bijna te goed voor dit verhaal: Clark is zo overtuigend in zijn onschuld over de avond waarop zijn vrouw hem het huis uit zette, dat menig kijker geneigd zal zijn hem gelijk te geven. Dat is niet de bedoeling.
Voordat de film psychologisch de diepte in gaat, is er eerst ruimte om de 'backrooms' te ontdekken en te verkennen. Dit zal voor de meeste kijkers waarschijnlijk het spannendste deel zijn, mede omdat juist die premisse ze naar de bioscoop lokte. Clarks verbazing werkt aanstekelijk en zijn wandeling door het onmogelijke is intrigerend; de voorkennis dat er mogelijk iets onnatuurlijks rondwaart, doet wonderen. De reis krijgt een vervolg dat opnieuw is gefilmd als found footage, maar dat deel is iets zwakker. Wiebelende camerabewegingen brengen nu eenmaal zelden iets prettig in beeld en maken eerder duizelig.
De onaardse ruimtes zijn de echte attractie. Ze worden niet zo vaak getoond dat ze beginnen te vervelen en zijn nooit overtrokken. Zelfs de meest minimalistische kamers bevatten iets wat nét niet overeenkomt met de werkelijkheid. Alleen hun oneindigheid komt minder goed over. Dat is een kleine gemiste kans, omdat die eindeloosheid de kijker nog sterker had kunnen ontregelen.
De psychologische laag keert ook terug in het subplot rond Mary, die worstelt met het trauma van opgroeien met een geesteszieke moeder. Het ligt er wat dik bovenop doordat Mary altijd een stuk beton met een handafdruk met zich meesleept, maar de boodschap is duidelijk. Beide personages en dit thema komen samen in het laatste deel.
De thematische keuzes geven het geheel wel diepgang, maar geen uitweg. Ironisch gezien is dat weliswaar erg toepasselijk, maar als filmervaring geeft het te weinig voldoening. Dat komt voor een groot deel door het gebrek aan een overtuigende tegenstander of concreet gevaar. De 'backrooms' zijn weliswaar niet veilig, maar blijken ook niet per definitie kwaadaardig. Wat valt er dan precies te verslaan of te overwinnen?
De aanpak is creatief en slim, maar uiteindelijk niet helemaal de juiste. Misschien bestaat er ook geen betere, omdat het bronmateriaal zich lastig laat vertalen naar een klassiek filmplot. Toch blijft het een bijzonder concept en een degelijke film. Laat het maar aan A24 over om makers zo veel vrijheid te geven. In combinatie met het sterke acteerwerk van de twee hoofdrolspelers maakt dat het rondzwerven in de backrooms een enerverende ervaring.
