'Mother Mary': David Lowery giet littekens en verzoening in weelderige popfantasie (2026)
Een zoektocht naar de perfecte jurk als eigenzinnige allegorie over popsterrendom, schuld en oude wonden.
Regie: David Lowery | Scenario: David Lowery | Cast: Anne Hathaway (Mother Mary), Michaela Coel (Sam Anselm), Sian Clifford (Jade), Hunter Schafer (Hilda), FKA twigs (Imogen), e.a. | Speelduur: 112 minuten | Jaar: 2026
Schrijver Patrick Süskind liet in zijn novelle De Duif zien hoe een ogenschijnlijk klein voorval - een duif die een trappenhuis binnenvliegt - iets groters kan blootleggen: de eenzaamheid van een oude man. Ook David Lowery benut in Mother Mary die vrijheid van fictie: aan de oppervlakte gaat zijn film over een popster die de perfecte jurk zoekt, maar daaronder over littekens, schuld, verzoening en de pijn van verlaten worden.
Complexe verhalen die het ene vertellen, maar over iets anders gaan, vallen vaak in de smaak bij critici. Toch kleeft er ook een risico aan deze aanpak: als het té vaag wordt, dreigt het gevaar dat kijkers niet goed begrijpen waarnaar ze kijken en daardoor geïrriteerd raken.
De film opent met Mary, die ongevraagd binnenstormt bij het atelier van Sam. Mary is een gevestigde popzangeres die optreedt onder de naam Mother Mary. Sam was ooit haar vaste kledingontwerper en de vrouw die haar iconische aureoolimago bedacht. Mary is radeloos, omdat ze op zoek is naar iets nieuws en ervan overtuigd is dat alleen Sam haar kan helpen. Maar Sam staat daar niet voor open, omdat Mary haar jaren geleden zonder uitleg verliet.
Mother Mary is een van die zeldzame films die al beginnen voordat het logo van de filmstudio in beeld komt. Korrelige beelden eindigen in een verontrustend shot, waarna de film echt van start gaat. Het openingsshot verraadt de hand van David Lowery. Terwijl Sams stem een monoloog houdt, zien we houten planken waarop af en toe een lichtflits valt. Dat beeld gaat over in kledingstof, om uiteindelijk te onthullen dat het de jurk van Mother Mary is, die op het punt staat het podium te betreden voor een uitverkocht stadion.
Wat volgt is een fragment van een popnummer dat prima klinkt. Mede dankzij Charli XCX en FKA twigs voelt het geloofwaardig en niet als een slap aftreksel dat speciaal is gemaakt voor een film over een popster. Al snel verplaatst het verhaal zich naar de krakerige zolder van Sams huis in Engeland, waar het grootste deel van de film zich afspeelt en de twee hoofdpersonages lange gesprekken met elkaar voeren.
De dialogen zijn volstrekt onnatuurlijk, maar eerder kunstzinnig dan gekunsteld. Dit is geen boekverfilming, maar beide vrouwen spreken in een literaire taal. Aan de ene kant is dat een bijzondere keuze die bijdraagt aan het eigenzinnige karakter van de film. Aan de andere kant worden de woorden met zoveel intonatie, melodie en pauzes uitgesproken dat het afleidt en niet goed te volgen is wat ze precies zeggen.
Wanneer eenmaal is vastgesteld dat het verhaal zich grotendeels in één ruimte zal afspelen, en duidelijk is wat de geschiedenis tussen Mary en Sam is, houdt Lowery de aandacht vast door hen anekdotes te laten delen die vervolgens op diezelfde zolder gevisualiseerd worden. Terwijl de een vertelt, kijken beide dames naar een soort toneelstuk dat vóór hen wordt opgevoerd. Wanneer er een rode geest bij komt, krijgt de film een nieuwe, enigszins horrorachtige richting.
Hier komt het onderliggende thema sterker naar voren. Mother Mary gaat over omgaan met een breuk, rouw, verzoening en het zoeken naar vergiffenis; over littekens die niet zomaar verdwijnen. De rode geest werkt als een splinter die vastzit in Mary's ziel en bij elke beweging pijn doet. Mary weet dat Sam de enige is die hem kan verwijderen. Mits Sam daartoe bereid is, want ook zij wordt hierdoor gedwongen haar wonden weer te openen.
Dat verhaal, in combinatie met de manier waarop het gefilmd is, zorgt voor een originele en aparte ervaring. Toch gaat het te ver om Mother Mary een meesterwerk te noemen. Naast de lastig te volgen gesprekken voelen ook sommige acteerkeuzes geforceerd aan, vooral in bepaalde maniertjes. Lowery creëert een bubbel van pure fictie, maar zet die hier en daar te nadrukkelijk aan.
De film moet uiteindelijk ergens toe leiden, maar de keuze om alles te laten draaien om een popzangeres blijkt aan het einde toch wat te kitscherig om volledig serieus te nemen. De beelden en de muziek doen dat wel, maar het onderwerp leent zich daar niet altijd voor. Arthouse en pop komen niet vanzelfsprekend samen in een dramatisch hoogtepunt.
Als allegorie werkt de film gelukkig wel. Mother Mary is niet uitgesproken bloederig, maar Lowery verbeeldt emotionele wonden en littekens wel op een fysieke manier. De pijn van verlaten worden is universeel, net als het knagende schuldgevoel nadat je iemand hebt gekwetst. In combinatie met de weelderige beelden zorgt Mother Mary uiteindelijk toch voor een frisse bries in het hedendaagse filmlandschap.
Schrijver Patrick Süskind liet in zijn novelle De Duif zien hoe een ogenschijnlijk klein voorval - een duif die een trappenhuis binnenvliegt - iets groters kan blootleggen: de eenzaamheid van een oude man. Ook David Lowery benut in Mother Mary die vrijheid van fictie: aan de oppervlakte gaat zijn film over een popster die de perfecte jurk zoekt, maar daaronder over littekens, schuld, verzoening en de pijn van verlaten worden.
Complexe verhalen die het ene vertellen, maar over iets anders gaan, vallen vaak in de smaak bij critici. Toch kleeft er ook een risico aan deze aanpak: als het té vaag wordt, dreigt het gevaar dat kijkers niet goed begrijpen waarnaar ze kijken en daardoor geïrriteerd raken.
De film opent met Mary, die ongevraagd binnenstormt bij het atelier van Sam. Mary is een gevestigde popzangeres die optreedt onder de naam Mother Mary. Sam was ooit haar vaste kledingontwerper en de vrouw die haar iconische aureoolimago bedacht. Mary is radeloos, omdat ze op zoek is naar iets nieuws en ervan overtuigd is dat alleen Sam haar kan helpen. Maar Sam staat daar niet voor open, omdat Mary haar jaren geleden zonder uitleg verliet.
Mother Mary is een van die zeldzame films die al beginnen voordat het logo van de filmstudio in beeld komt. Korrelige beelden eindigen in een verontrustend shot, waarna de film echt van start gaat. Het openingsshot verraadt de hand van David Lowery. Terwijl Sams stem een monoloog houdt, zien we houten planken waarop af en toe een lichtflits valt. Dat beeld gaat over in kledingstof, om uiteindelijk te onthullen dat het de jurk van Mother Mary is, die op het punt staat het podium te betreden voor een uitverkocht stadion.
Wat volgt is een fragment van een popnummer dat prima klinkt. Mede dankzij Charli XCX en FKA twigs voelt het geloofwaardig en niet als een slap aftreksel dat speciaal is gemaakt voor een film over een popster. Al snel verplaatst het verhaal zich naar de krakerige zolder van Sams huis in Engeland, waar het grootste deel van de film zich afspeelt en de twee hoofdpersonages lange gesprekken met elkaar voeren.
De dialogen zijn volstrekt onnatuurlijk, maar eerder kunstzinnig dan gekunsteld. Dit is geen boekverfilming, maar beide vrouwen spreken in een literaire taal. Aan de ene kant is dat een bijzondere keuze die bijdraagt aan het eigenzinnige karakter van de film. Aan de andere kant worden de woorden met zoveel intonatie, melodie en pauzes uitgesproken dat het afleidt en niet goed te volgen is wat ze precies zeggen.
Wanneer eenmaal is vastgesteld dat het verhaal zich grotendeels in één ruimte zal afspelen, en duidelijk is wat de geschiedenis tussen Mary en Sam is, houdt Lowery de aandacht vast door hen anekdotes te laten delen die vervolgens op diezelfde zolder gevisualiseerd worden. Terwijl de een vertelt, kijken beide dames naar een soort toneelstuk dat vóór hen wordt opgevoerd. Wanneer er een rode geest bij komt, krijgt de film een nieuwe, enigszins horrorachtige richting.
Hier komt het onderliggende thema sterker naar voren. Mother Mary gaat over omgaan met een breuk, rouw, verzoening en het zoeken naar vergiffenis; over littekens die niet zomaar verdwijnen. De rode geest werkt als een splinter die vastzit in Mary's ziel en bij elke beweging pijn doet. Mary weet dat Sam de enige is die hem kan verwijderen. Mits Sam daartoe bereid is, want ook zij wordt hierdoor gedwongen haar wonden weer te openen.
Dat verhaal, in combinatie met de manier waarop het gefilmd is, zorgt voor een originele en aparte ervaring. Toch gaat het te ver om Mother Mary een meesterwerk te noemen. Naast de lastig te volgen gesprekken voelen ook sommige acteerkeuzes geforceerd aan, vooral in bepaalde maniertjes. Lowery creëert een bubbel van pure fictie, maar zet die hier en daar te nadrukkelijk aan.
De film moet uiteindelijk ergens toe leiden, maar de keuze om alles te laten draaien om een popzangeres blijkt aan het einde toch wat te kitscherig om volledig serieus te nemen. De beelden en de muziek doen dat wel, maar het onderwerp leent zich daar niet altijd voor. Arthouse en pop komen niet vanzelfsprekend samen in een dramatisch hoogtepunt.
Als allegorie werkt de film gelukkig wel. Mother Mary is niet uitgesproken bloederig, maar Lowery verbeeldt emotionele wonden en littekens wel op een fysieke manier. De pijn van verlaten worden is universeel, net als het knagende schuldgevoel nadat je iemand hebt gekwetst. In combinatie met de weelderige beelden zorgt Mother Mary uiteindelijk toch voor een frisse bries in het hedendaagse filmlandschap.
