Regie: Nicholas Hytner | Scenario: Alan Bennett, Stephen Beresford | Cast: Ralph Fiennes (Dr. Henry Guthrie), Roger Allam (Alderman Bernard Duxbury), Mark Addy (Joe Fytton), Alun Armstrong (Herbert Trickett), Robert Emms (Robert Horner), Lyndsey Marshal
(Mrs. Bishop), e.a. | Speelduur: 113 minuten | Jaar: 2025
Een jonge soldaat hangt moedeloos tegenover een dirigent in een stoel. Ze zitten in de kerk bij een vleugel. Hij heeft een deel van zijn jeugd gemist, zijn hart is gebroken en hij heeft nog maar één arm. Zijn leven is een puinhoop. Zijn gemoedstoestand is zwartgallig en zijn stem schor. "Maar jij kunt zingen," onderbreekt de dirigent. Alles lijkt zo zinloos sinds hij in de loopgraven zat. Wat moet hij in deze helaasheid der dingen? Zingen," herhaalt de dirigent met een schitterende blik.
The Choral begint in het fictieve dorp Ramsden, in het armoedige Yorkshire van 1916, waar twee jongens slecht nieuws van het front rondbrengen. Ze fietsen de overspannen begrafenisondernemer bijna van zijn sokken, die hen bij hun lurven grijpt om zich aan te sluiten bij het kerkkoor. De Eerste Wereldoorlog is in volle gang en er zijn nieuwe leden nodig. De jongens wisselen blikken met elkaar: hebben ze zin om te zingen? Als er een mooi meisje langskomt om auditie te doen, besluiten ze van wel.
Voorzitter Alderman Duxbury is vastbesloten om nieuw leven in het plaatselijke koor te blazen. Sinds de dood van zijn enige zoon, die op het slagveld is gesneuveld, leeft hij in verstild verdriet. Als eigenaar van de lokale fabriek heeft hij (tot zijn eigen genoegen) veel zeggenschap over projecten binnen de gemeenschap. Hij is voorstander van een stevig en degelijk koor.
Er moet een nieuwe dirigent worden aangesteld en het bestuur bezoekt met tegenzin dr. Henry Guthrie, een markant figuur die is teruggekeerd uit Duitsland en piano speelt in de salon van het plaatselijke hotel. Hij is een tikkeltje excentriek en er gaan geruchten over hem rond, maar hij is onmiskenbaar muzikaal, dus nood breekt wet. Tijdens het gesprek dat volgt kan de dirigent het niet nalaten om het bestuur te confronteren met hun kleingeestigheid tegenover de Duitse kunst, maar wrijving geeft glans, besluit de voorzitter. Het koor moet hoognodig worden afgestoft. Ze zullen het recent door Elgar gecomponeerde oratorium 'The Dream of Gerontius' uitvoeren.
The Choral is een behaaglijke en tedere film over de helende kracht van samen muziek maken. De film brengt de inspanning die het vergt om gezamenlijk een muziekstuk van de grond te krijgen overtuigend in beeld. Ook de bezieling en het plezier die de dorpelingen ervaren bij het samen zingen komen goed uit de verf. Het koor wordt een plek van beschutting en vrijheid in een benauwende tijd. Ralph Fiennes is geknipt voor de rol van de gedreven en gepassioneerde dirigent Guthrie, die met veelzeggende blikken zijn koorleden aanstuurt.
The Choral wordt nergens te zoetsappig of te sentimenteel, maar zit vol snedige en spitsvondige dialogen. De dorpelingen worden herkenbaar neergezet in de manier waarop ze zich allemaal eigenlijk geen houding weten te geven tegenover de oorlog. De een is nog vromer geworden, de ander juist levenslustiger. Sommige vrouwen houden het voorlopig bij hun band met Jezus, terwijl de toekomstige soldaten mopperen dat ze nog nooit seks hebben gehad. Zo zijn er verschillende visies op doorleven tijdens een oorlog. Niemand weet precies hoe dat moet.
Dit historische drama is doorspekt met typische Britse humor en verstaat de kunst van ingetogenheid en lichtvoetigheid. Nergens wordt een expliciet beroep gedaan op de ernst van de situatie. Dat de jongens in de pub ongemakkelijk, maar ook vrolijk met hun oproep voor het front bezig zijn, spreekt boekdelen. Dat de dirigent en pianist samen wat moderne wijzigingen in het stuk aanbrengen, maar dit liever verborgen houden voor de componist, benadrukt de kwetsbaarheid van de onderneming. Dit gebrek aan loodzware emoties is verfrissend.
Zowel binnen als buiten de repetities ontstaat steeds meer harmonie. Het koor groeit uit tot een gestroomlijnd geheel. De dolende zielen beginnen op te knappen terwijl ze toewerken naar hun doel: een geslaagde uitvoering. Voor de dirigent is dat niet niks en hij lijkt zelf ook geheimen met zich mee te dragen. Toch zet hij de muziek vreugdevol in als afleiding en remedie tegen de sombere werkelijkheid waarin de dorpelingen leven.
Feit blijft dat de jongens van zeventien hun dienstplicht niet kunnen ontlopen en naar de frontlinies zullen worden gestuurd. De kans dat ze dat overleven is klein, de kans dat ze zonder trauma's thuiskomen nog kleiner. Daarin schuilt de kracht van The Choral: het is een oorlogsfilm die de oorlog laat zien door de ogen van burgers, onder wie begaafde musici en bezielde zangers. Er wordt geen geweer getrokken en er is geen druppel bloed te zien, maar toch is de oorlog overal voelbaar.
(Mrs. Bishop), e.a. | Speelduur: 113 minuten | Jaar: 2025
Een jonge soldaat hangt moedeloos tegenover een dirigent in een stoel. Ze zitten in de kerk bij een vleugel. Hij heeft een deel van zijn jeugd gemist, zijn hart is gebroken en hij heeft nog maar één arm. Zijn leven is een puinhoop. Zijn gemoedstoestand is zwartgallig en zijn stem schor. "Maar jij kunt zingen," onderbreekt de dirigent. Alles lijkt zo zinloos sinds hij in de loopgraven zat. Wat moet hij in deze helaasheid der dingen? Zingen," herhaalt de dirigent met een schitterende blik.
The Choral begint in het fictieve dorp Ramsden, in het armoedige Yorkshire van 1916, waar twee jongens slecht nieuws van het front rondbrengen. Ze fietsen de overspannen begrafenisondernemer bijna van zijn sokken, die hen bij hun lurven grijpt om zich aan te sluiten bij het kerkkoor. De Eerste Wereldoorlog is in volle gang en er zijn nieuwe leden nodig. De jongens wisselen blikken met elkaar: hebben ze zin om te zingen? Als er een mooi meisje langskomt om auditie te doen, besluiten ze van wel.
Voorzitter Alderman Duxbury is vastbesloten om nieuw leven in het plaatselijke koor te blazen. Sinds de dood van zijn enige zoon, die op het slagveld is gesneuveld, leeft hij in verstild verdriet. Als eigenaar van de lokale fabriek heeft hij (tot zijn eigen genoegen) veel zeggenschap over projecten binnen de gemeenschap. Hij is voorstander van een stevig en degelijk koor.
Er moet een nieuwe dirigent worden aangesteld en het bestuur bezoekt met tegenzin dr. Henry Guthrie, een markant figuur die is teruggekeerd uit Duitsland en piano speelt in de salon van het plaatselijke hotel. Hij is een tikkeltje excentriek en er gaan geruchten over hem rond, maar hij is onmiskenbaar muzikaal, dus nood breekt wet. Tijdens het gesprek dat volgt kan de dirigent het niet nalaten om het bestuur te confronteren met hun kleingeestigheid tegenover de Duitse kunst, maar wrijving geeft glans, besluit de voorzitter. Het koor moet hoognodig worden afgestoft. Ze zullen het recent door Elgar gecomponeerde oratorium 'The Dream of Gerontius' uitvoeren.
The Choral is een behaaglijke en tedere film over de helende kracht van samen muziek maken. De film brengt de inspanning die het vergt om gezamenlijk een muziekstuk van de grond te krijgen overtuigend in beeld. Ook de bezieling en het plezier die de dorpelingen ervaren bij het samen zingen komen goed uit de verf. Het koor wordt een plek van beschutting en vrijheid in een benauwende tijd. Ralph Fiennes is geknipt voor de rol van de gedreven en gepassioneerde dirigent Guthrie, die met veelzeggende blikken zijn koorleden aanstuurt.
The Choral wordt nergens te zoetsappig of te sentimenteel, maar zit vol snedige en spitsvondige dialogen. De dorpelingen worden herkenbaar neergezet in de manier waarop ze zich allemaal eigenlijk geen houding weten te geven tegenover de oorlog. De een is nog vromer geworden, de ander juist levenslustiger. Sommige vrouwen houden het voorlopig bij hun band met Jezus, terwijl de toekomstige soldaten mopperen dat ze nog nooit seks hebben gehad. Zo zijn er verschillende visies op doorleven tijdens een oorlog. Niemand weet precies hoe dat moet.
Dit historische drama is doorspekt met typische Britse humor en verstaat de kunst van ingetogenheid en lichtvoetigheid. Nergens wordt een expliciet beroep gedaan op de ernst van de situatie. Dat de jongens in de pub ongemakkelijk, maar ook vrolijk met hun oproep voor het front bezig zijn, spreekt boekdelen. Dat de dirigent en pianist samen wat moderne wijzigingen in het stuk aanbrengen, maar dit liever verborgen houden voor de componist, benadrukt de kwetsbaarheid van de onderneming. Dit gebrek aan loodzware emoties is verfrissend.
Zowel binnen als buiten de repetities ontstaat steeds meer harmonie. Het koor groeit uit tot een gestroomlijnd geheel. De dolende zielen beginnen op te knappen terwijl ze toewerken naar hun doel: een geslaagde uitvoering. Voor de dirigent is dat niet niks en hij lijkt zelf ook geheimen met zich mee te dragen. Toch zet hij de muziek vreugdevol in als afleiding en remedie tegen de sombere werkelijkheid waarin de dorpelingen leven.
Feit blijft dat de jongens van zeventien hun dienstplicht niet kunnen ontlopen en naar de frontlinies zullen worden gestuurd. De kans dat ze dat overleven is klein, de kans dat ze zonder trauma's thuiskomen nog kleiner. Daarin schuilt de kracht van The Choral: het is een oorlogsfilm die de oorlog laat zien door de ogen van burgers, onder wie begaafde musici en bezielde zangers. Er wordt geen geweer getrokken en er is geen druppel bloed te zien, maar toch is de oorlog overal voelbaar.
