in Recensies
Update:
Regie: Martin Bourboulon | Scenario: Martin Bourbolon, Trân-Minh Nam, Alexandre Smia | Cast: Roschdy Zem (Mohammed Bida), Lyna Khoudri (Eva), Sidse Babett Knudse (Kate), Christophe Montenez (Martin), Sina Parvaneh (Sediqi), e.a. | Speelduur: 112 minuten | Jaar: 2025
We zouden het soms bijna vergeten, maar de Taliban zijn alweer bijna vijf jaar aan de macht in Afghanistan. In de zomer van 2021 trok president Biden de Amerikaanse troepen terug uit het Centraal-Aziatische land, waarna de bebaarde godsdienstwaanzinnigen er als de kippen bij waren om de bevolking opnieuw in een ijzeren greep te klemmen.
Onder dit regime worden de rechten van vrouwen met voeten getreden en zijn willekeurige arrestaties, martelingen en standrechtelijke executies aan de orde van de dag. Geen wonder dat duizenden mensen het land halsoverkop wilden verlaten toen de Taliban oprukten naar Kabul. De wanhopigen verzamelden zich bij het vliegveld, dat nog in Amerikaanse handen was, en bij de laatste westerse ambassade in de stad: de Franse.
De hoogste politiebeambte, verantwoordelijk voor de veiligheid van het ambassadepersoneel, was de doorgewinterde Mohammed (Mo) Bida. Aftellend naar zijn pensioen stonden hem de zwaarste dertien dagen en nachten uit zijn carrière te wachten. Het was aan Mo om de westerlingen en Afghaanse medewerkers van de ambassadecompound naar een veilige haven te loodsen. 13 Jours, 13 Nuits is gebaseerd op zijn memoires over die zenuwslopende operatie.
Regisseur-scenarist Martin Bourboulon, bekend van het historische drama Eiffel en twee recente Les Trois Mousquetaires-films, weet de angst en onzekerheid van de personages treffend over te brengen. Wanneer de vluchtelingen bij de zoveelste wegblokkade stranden en opnieuw zenuwslopende onderhandelingen moeten voeren met zwaarbewapende mannen, bonkt ook het hart van de kijker in de keel. De rauwe, beklemmende sfeer doet denken aan films zoals The Killing Fields, Hotel Rwanda en Quo Vadis, Aida?. Geen slechte voorgangers.
Dat wil niet zeggen dat 13 Jours, 13 Nuits een volledig waarheidsgetrouw verslag biedt van de gebeurtenissen tijdens die fatale dagen in Kabul, maar dat hoeft ook niet. Voor dramatische doeleinden is hier en daar gesleuteld aan Mo's herinneringen. Dat maakt de film soms wat onevenwichtig. In de slotakte wordt plots een nieuwe protagonist geïntroduceerd en duikt een onuitgewerkte verhaallijn op rond terreurorganisatie ISIS-K.
Ook voelen sommige personages te archetypisch aan, zoals de geëngageerde journalist, de militair met een sterk moreel kompas, of de wel erg knappe liefdadigheidsmedewerker die als gelegenheidstolk fungeert, de enige Afghaanse vrouw zonder hoofddoek, gespeeld door Lyna Khoudri, met wie Bourboulon eerder samenwerkte in het tweeluik rond de drie musketiers.
Op de vertolkingen valt niets af te dingen. De acteurs brengen de juiste intensiteit en gevoeligheid in hun rollen. Vooral Roschdy Zem maakt indruk als de gewetensvolle Mo, die moet laveren tussen onmacht en daadkracht, tussen zelf beslissingen nemen en orders van hogerhand. Zo levert 13 Jours, 13 Nuits niet alleen een spannend en aangrijpend relaas op, maar boort hij ook thema's aan die de specifieke situatie overstijgen en tot nadenken stemmen.
Wat weegt zwaarder: het voorkomen van een humanitaire ramp of het dienen van geopolitieke belangen? Neem je de wapens op of doe je concessies om te de-escaleren? De meest schrijnende vraag blijft echter wie je meeneemt en wie je achterlaat. 13 Jours, 13 Nuits kanaliseert de spanning en onzekerheid via onze betrokkenheid bij individuele personages, zoals de tolk en haar moeder. We halen opgelucht adem wanneer zij weer een checkpoint passeren, maar hoe vergaat het al die anderen die eveneens vrezen voor hun leven? Er is maar zoveel plek op de laatste vlucht uit Kabul.
We zouden het soms bijna vergeten, maar de Taliban zijn alweer bijna vijf jaar aan de macht in Afghanistan. In de zomer van 2021 trok president Biden de Amerikaanse troepen terug uit het Centraal-Aziatische land, waarna de bebaarde godsdienstwaanzinnigen er als de kippen bij waren om de bevolking opnieuw in een ijzeren greep te klemmen.
Onder dit regime worden de rechten van vrouwen met voeten getreden en zijn willekeurige arrestaties, martelingen en standrechtelijke executies aan de orde van de dag. Geen wonder dat duizenden mensen het land halsoverkop wilden verlaten toen de Taliban oprukten naar Kabul. De wanhopigen verzamelden zich bij het vliegveld, dat nog in Amerikaanse handen was, en bij de laatste westerse ambassade in de stad: de Franse.
De hoogste politiebeambte, verantwoordelijk voor de veiligheid van het ambassadepersoneel, was de doorgewinterde Mohammed (Mo) Bida. Aftellend naar zijn pensioen stonden hem de zwaarste dertien dagen en nachten uit zijn carrière te wachten. Het was aan Mo om de westerlingen en Afghaanse medewerkers van de ambassadecompound naar een veilige haven te loodsen. 13 Jours, 13 Nuits is gebaseerd op zijn memoires over die zenuwslopende operatie.
Regisseur-scenarist Martin Bourboulon, bekend van het historische drama Eiffel en twee recente Les Trois Mousquetaires-films, weet de angst en onzekerheid van de personages treffend over te brengen. Wanneer de vluchtelingen bij de zoveelste wegblokkade stranden en opnieuw zenuwslopende onderhandelingen moeten voeren met zwaarbewapende mannen, bonkt ook het hart van de kijker in de keel. De rauwe, beklemmende sfeer doet denken aan films zoals The Killing Fields, Hotel Rwanda en Quo Vadis, Aida?. Geen slechte voorgangers.
Dat wil niet zeggen dat 13 Jours, 13 Nuits een volledig waarheidsgetrouw verslag biedt van de gebeurtenissen tijdens die fatale dagen in Kabul, maar dat hoeft ook niet. Voor dramatische doeleinden is hier en daar gesleuteld aan Mo's herinneringen. Dat maakt de film soms wat onevenwichtig. In de slotakte wordt plots een nieuwe protagonist geïntroduceerd en duikt een onuitgewerkte verhaallijn op rond terreurorganisatie ISIS-K.
Ook voelen sommige personages te archetypisch aan, zoals de geëngageerde journalist, de militair met een sterk moreel kompas, of de wel erg knappe liefdadigheidsmedewerker die als gelegenheidstolk fungeert, de enige Afghaanse vrouw zonder hoofddoek, gespeeld door Lyna Khoudri, met wie Bourboulon eerder samenwerkte in het tweeluik rond de drie musketiers.
Op de vertolkingen valt niets af te dingen. De acteurs brengen de juiste intensiteit en gevoeligheid in hun rollen. Vooral Roschdy Zem maakt indruk als de gewetensvolle Mo, die moet laveren tussen onmacht en daadkracht, tussen zelf beslissingen nemen en orders van hogerhand. Zo levert 13 Jours, 13 Nuits niet alleen een spannend en aangrijpend relaas op, maar boort hij ook thema's aan die de specifieke situatie overstijgen en tot nadenken stemmen.
Wat weegt zwaarder: het voorkomen van een humanitaire ramp of het dienen van geopolitieke belangen? Neem je de wapens op of doe je concessies om te de-escaleren? De meest schrijnende vraag blijft echter wie je meeneemt en wie je achterlaat. 13 Jours, 13 Nuits kanaliseert de spanning en onzekerheid via onze betrokkenheid bij individuele personages, zoals de tolk en haar moeder. We halen opgelucht adem wanneer zij weer een checkpoint passeren, maar hoe vergaat het al die anderen die eveneens vrezen voor hun leven? Er is maar zoveel plek op de laatste vlucht uit Kabul.
