The History of Sound draait meer om een onmogelijke liefde dan om de traditionele volksmuziek die centraal zou moeten staan. Lionel verruilt dankzij zijn zangtalent het platteland van Kentucky voor het conservatorium. Daar springt meteen de vonk over met pianist David, maar in 1917 accepteert niemand zoiets. David neemt Lionel mee op ontdekkingstocht om volksmuziek te documenteren. Die reis vormt de rode draad in een hartverscheurende liefdesgeschiedenis.
Liefde en muziek lopen in elkaar over. Vanaf het moment dat Davids uitvoering van een oud liedje uit Kentucky Lionel lokt, steken de twee elkaar aan. Paul Mescal als de schuchtere Lionel en Josh O'Connor als de guitige David lijken voor elkaar gemaakt. Hun gedeelde volksmuziekpassie luistert vele scènes op. Ook al ziet Lionel daarna dankzij zijn zangkunsten veel van de wereld, het platteland laat hem net zomin los als de reis die ze maken.
Dat platteland komt echter weinig tot leven. Boerenfamilies zingen de prachtigste liederen voor de opnameapparatuur, maar de daarin besloten tragiek dient vooral om Lionel en David in beweging te houden. De boerenlevens krijgen nauwelijks eigen ademruimte om context te geven. Ook loopt iedereen rond in splinternieuw vilt waar geen spatje modder op zit. Typerend voor de kunstmatige enscenering, keert Lionel na jaren terug naar de verlaten boerderij van zijn ouders, en ziet het houtskelet er eerder afgewerkt dan vervallen uit.
Zo maakt The History of Sound de gedoemde romance tot een makkelijk verteerbaar zwaartepunt. Het muziekhistorische gedeelte komt er bekaaid vanaf - regisseur Oliver Hermanus verkoopt een tranentrekker. Kraakheldere beelden mengen zich met een voice-over die oreert als een handelsreiziger. Hoe de camera inzoomt op de personages, voelt daarbij gelikt en opzichtig. Die zooms veinzen vooral diepgang.
Schrijver Ben Shattuck timmert het scenario, een bewerking van twee van zijn korte verhalen, helemaal dicht. Nogal wiedes dat Davids motieven voor de rondreis meer romantisch dan academisch blijken te zijn, of dat het noodlot de twee zal treffen in een tijd dat niemand homoseksualiteit accepteert. De koffers vol opnamebanden die de twee tijdens hun reis meezeulen, fungeren als opmaat voor een gevoelig einde, waarbij de inhoud van die koffers er minder toe doet.
Een oudere Lionel vertelt in een interview wat volksmuziek zo mooi maakt, alsof de film daartoe moet overtuigen. De traditionele liederen bevatten de pijn van vele generaties, zo zegt hij. Precies die pijn wist The History of Sound echter uit. Hermanus kiest zelfs vaak voor orkesten of popmuziek uit de jaren 1980 in de soundtrack. Ondanks de prachtige liederen die wel langskomen, voelt The History of Sound uiteindelijk amuzikaal aan.
