Regie: David Frankel | Scenario: Aline Brosh McKenna, Lauren Weisberger | Cast: Meryl Streep (Miranda Priestly), Anne Hathaway (Andy Sachs), Emily Blunt (Emily Charlton), Stanley Tucci (Nigel Kipling), Kenneth Branagh (Stuart), e.a. | Speelduur: 113 minuten | Jaar: 2026
Het vervolg op de iconische modefilm The Devil Wears Prada had eigenlijk geen campagne nodig. De terugkeer van Meryl Streep als de ijzige en keiharde Miranda Priestly en Anne Hathaway als de ijverige, ietwat degelijke Andy Sachs verkoopt zichzelf. Toch werd alles uit de kast gehaald: van een livestream van de première in New York, tot 'easter eggs' op Google en een Vogue-cover waar Streep glamoureus poseert met Anna Wintour, de inspiratie voor haar personage. Aan glamour en stijl geen gebrek in The Devil Wears Prada 2, maar het plot weet nauwelijks te verrassen.
In een tijd waarin sequels de norm zijn, was het wachten op een vervolg op The Devil Wears Prada uit 2006. Hoewel de film destijds niet meteen enthousiast werd ontvangen, kreeg hij al snel dezelfde iconische status als het blad waarop hij geïnspireerd was. Dat de makers het succes toen niet direct uitmolken is even wonderlijk als prijzenswaardig. Twintig jaar later vonden ze echter dat er nog genoeg te vertellen viel, wat resulteert in een vervolg dat simpelweg The Devil Wears Prada 2 heet.
De titel is even onorigineel als treffend, want het plot is vrijwel een kopie van dat van de eerste film. Alleen hun posities zijn anders: Andy is geen assistent meer, maar de serieuze journalist die ze altijd wilde worden. Emily is inmiddels een avontuur aangegaan in de retail en werkt bij Dior. De journalistiek is in twintig jaar ook veranderd. Runway moet inzetten op clicks, likes en engagement, terwijl grote techbedrijven proberen de traditionele media op te slokken.
In die veranderde wereld belandt Andy opnieuw tegen wil en dank bij het magazine Runway en wordt ze wederom niet voor vol aangezien. Intussen dreigt het einde voor het magazine en eindbaas Miranda. Andy probeert de situatie ongevraagd op haar eigen manier op te lossen, en krijgt daarbij enkele harde en cynische levenslessen. Kortom: meer van hetzelfde.
En dat is precies wat je verwacht van deze film, die naast een vergelijkbaar plot ook rijk is aan knipogen naar het eerste deel. Zo loopt Andy in de openingsscène langs een straatverkoper die iemand twee vrijwel identieke blauwe riemen probeert te verkopen: een duidelijke verwijzing naar de onvergetelijke monoloog waarin Miranda Andy terechtwijst omdat ze de waarde van mode(bladen) onderschat.
Die monoloog droeg bij aan de iconische status van de film. The Devil Wears Prada werd geprezen omdat hij de economische, artistieke en maatschappelijke waarde van mode(journalistiek) inzichtelijk maakte. Daarnaast had de film een subtiele feministische ondertoon. De wereld van Runway werd bevolkt door sterke vrouwen die hun eigen weg durven te gaan en hun carrière en dromen boven het vinden van liefde en romantiek plaatsen.
Die sterke en eigenzinnige vrouwen keren zeker terug in deze film. De cast kruipt moeiteloos weer in de geliefde rollen. Elke zin van Meryl Streep is raak, geestig, pijnlijk en scherp, Stanley Tucci is wederom een vertederende en goudeerlijke mentor en Anne Hathaway speelt opnieuw op de komische grens van onhandig en gedreven, getalenteerd en naïef. Wie zich verheugt op dat weerzien komt ruimschoots aan zijn trekken.
Toch zal The Devil Wears Prada 2 nooit zo iconisch worden als zijn voorganger. Daarvoor heeft dit tweede deel te weinig gewicht. Het is de makers niet gelukt opnieuw een kritische ondertoon in de film aan te brengen. Ze stippen de veranderende mediawereld wel aan, maar dat thema komt niet lekker uit de verf. Dat is jammer, want hoewel er genoeg herkenning is om de fans te plezieren, hadden deze heerlijke personages ook een even gelaagde uitwerking verdiend.
Het vervolg op de iconische modefilm The Devil Wears Prada had eigenlijk geen campagne nodig. De terugkeer van Meryl Streep als de ijzige en keiharde Miranda Priestly en Anne Hathaway als de ijverige, ietwat degelijke Andy Sachs verkoopt zichzelf. Toch werd alles uit de kast gehaald: van een livestream van de première in New York, tot 'easter eggs' op Google en een Vogue-cover waar Streep glamoureus poseert met Anna Wintour, de inspiratie voor haar personage. Aan glamour en stijl geen gebrek in The Devil Wears Prada 2, maar het plot weet nauwelijks te verrassen.
In een tijd waarin sequels de norm zijn, was het wachten op een vervolg op The Devil Wears Prada uit 2006. Hoewel de film destijds niet meteen enthousiast werd ontvangen, kreeg hij al snel dezelfde iconische status als het blad waarop hij geïnspireerd was. Dat de makers het succes toen niet direct uitmolken is even wonderlijk als prijzenswaardig. Twintig jaar later vonden ze echter dat er nog genoeg te vertellen viel, wat resulteert in een vervolg dat simpelweg The Devil Wears Prada 2 heet.
De titel is even onorigineel als treffend, want het plot is vrijwel een kopie van dat van de eerste film. Alleen hun posities zijn anders: Andy is geen assistent meer, maar de serieuze journalist die ze altijd wilde worden. Emily is inmiddels een avontuur aangegaan in de retail en werkt bij Dior. De journalistiek is in twintig jaar ook veranderd. Runway moet inzetten op clicks, likes en engagement, terwijl grote techbedrijven proberen de traditionele media op te slokken.
In die veranderde wereld belandt Andy opnieuw tegen wil en dank bij het magazine Runway en wordt ze wederom niet voor vol aangezien. Intussen dreigt het einde voor het magazine en eindbaas Miranda. Andy probeert de situatie ongevraagd op haar eigen manier op te lossen, en krijgt daarbij enkele harde en cynische levenslessen. Kortom: meer van hetzelfde.
En dat is precies wat je verwacht van deze film, die naast een vergelijkbaar plot ook rijk is aan knipogen naar het eerste deel. Zo loopt Andy in de openingsscène langs een straatverkoper die iemand twee vrijwel identieke blauwe riemen probeert te verkopen: een duidelijke verwijzing naar de onvergetelijke monoloog waarin Miranda Andy terechtwijst omdat ze de waarde van mode(bladen) onderschat.
Die monoloog droeg bij aan de iconische status van de film. The Devil Wears Prada werd geprezen omdat hij de economische, artistieke en maatschappelijke waarde van mode(journalistiek) inzichtelijk maakte. Daarnaast had de film een subtiele feministische ondertoon. De wereld van Runway werd bevolkt door sterke vrouwen die hun eigen weg durven te gaan en hun carrière en dromen boven het vinden van liefde en romantiek plaatsen.
Die sterke en eigenzinnige vrouwen keren zeker terug in deze film. De cast kruipt moeiteloos weer in de geliefde rollen. Elke zin van Meryl Streep is raak, geestig, pijnlijk en scherp, Stanley Tucci is wederom een vertederende en goudeerlijke mentor en Anne Hathaway speelt opnieuw op de komische grens van onhandig en gedreven, getalenteerd en naïef. Wie zich verheugt op dat weerzien komt ruimschoots aan zijn trekken.
Toch zal The Devil Wears Prada 2 nooit zo iconisch worden als zijn voorganger. Daarvoor heeft dit tweede deel te weinig gewicht. Het is de makers niet gelukt opnieuw een kritische ondertoon in de film aan te brengen. Ze stippen de veranderende mediawereld wel aan, maar dat thema komt niet lekker uit de verf. Dat is jammer, want hoewel er genoeg herkenning is om de fans te plezieren, hadden deze heerlijke personages ook een even gelaagde uitwerking verdiend.
