Regie: Muriel d'Ansembourg | Scenario: Muriel d'Ansembourg | Cast: Caolán O'Gorman (Alec), Safiya Benaddi (Nina), Andrew Howard (Dylan), Alessa Savage (Lizzie), Cameron James-King (Jamie), e.a. | Speelduur: 102 minuten | Jaar: 2026
Een van de meest intrigerende titels op het filmfestival van Berlijn was van Nederlandse makelij. Met Truly Naked probeert debutant Muriel d'Ansembourg de taboesfeer te doorbreken die nog vaak rond pornografie hangt. Dankzij de ontluikende liefde tussen de twee jonge hoofdrolspelers gaat de film niet alleen over porno als product, maar ook over de zoektocht naar gezonde(re) vormen van intimiteit. Een complexe balansoefening, zoals één specifieke regiekeuze pijnlijk duidelijk maakt.
Alec is een schuchtere middelbare scholier met een onopvallend voorkomen, maar zijn neutrale uitstraling heeft hij niet van zijn vader. De extraverte Dylan zet de bloemetjes buiten als pornoacteur en runt een amateurstudio aan huis. In zijn vrije uurtjes doet Alec alvast ervaring op; niet als performer, maar als begenadigd setfotograaf.
Wanneer Alec voor een schoolopdracht over verslaving juist het onderwerp pornografie kiest, is dat uiteraard geen toeval. Hij geeft wel aan liever met een mannelijke klasgenoot samen te werken, maar daar gaat zijn docent niet in mee. En dus wordt Alec gekoppeld aan de zelfverzekerde en nieuwsgierige Nina (fijne debuutrollen van beide acteurs), die al snel lucht krijgt van zijn dubbelleven.
Het is ironisch dat Alec in de eerste akte probeert het werk van zijn vader verborgen te houden voor zijn klasgenoten. Truly Naked predikt juist het belang van openheid in gesprekken over pornografie en intimiteit, en laat zien hoe porno denkbeelden over seksualiteit kan vormen en vertekenen. Een sleutelrol is weggelegd voor de feministisch georiënteerde Nina, die met hulp van Dylans vaste actrice Lizzie niet alleen Alec, maar ook dienst narcistische vader uitdaagt.
De expliciete scènes vervallen niet in gratuit exhibitionisme, omdat d'Ansembourg zich voortdurend bewust toont van wat ze verbeeldt. Truly Naked gaat deels over porno als verdienmodel: als Dylan (een masculien prototype dat doet denken aan de hoofdpersoon van Sean Bakers Red Rocket) zijn modellen instrueert, heeft hij geen oog voor hun grenzen of comfort, ook al zou meer wederkerigheid de seks geloofwaardiger maken. Veelzeggend is een scène waarin een vrouw er niet in slaagt om opgewonden te acteren, zichtbaar oncomfortabel, omdat Dylan krampachtig vasthoudt aan een in wezen misogyne marketingfantasie.
Knap is dat d'Ansembourg Dylans amateurstudio scherp neerzet als een voorbeeld van hoe pornografie níét zou moeten zijn, zonder dat ze de modellen medeplichtig maakt. Het helpt dat Alessa Savage, die de meest veeleisende seksscènes voor rekening neemt, zelf pornoactrice is. Tijdens de wereldpremière in Berlijn kon zij helder verwoorden hoe zij naar haar werk kijkt en naar de productie van porno zoals de film die toont.
Toch is er één onbegrijpelijke regiekeuze die de kijkervaring flink kan ontregelen. D'Ansembourg gaat erg ver in haar keuze voor het type seks waarmee Dylan Lizzie opzadelt, en brengt dit bovendien expliciet in beeld. De inktvisscène had geschrapt kunnen worden zonder zeggingskracht te verliezen. Zelfs als elke pixel uit de computer was getoverd, voelt het onnodig om Dylans fantasieën zo extreem ver door te trekken.
D'Ansembourg is niet te benijden in haar poging om de twee kanten van haar verhaal met elkaar te verzoenen. Bekeken vanuit de meest grafische scènes is de film gedurfd en deconstrueert ze een industrie die wordt gedomineerd door winstbejag en vrouwonvriendelijkheid (zie ook Ninja Thybergs Pleasure). Bekeken vanuit het perspectief van de twee jonge hoofdrolspelers is de film juist ingetogen, balancerend op de grens tussen kalverliefde en serieuzere intimiteit. Uiteindelijk is de kloof tussen die twee benaderingen te groot om van een volledig geslaagd debuut te spreken.
Een van de meest intrigerende titels op het filmfestival van Berlijn was van Nederlandse makelij. Met Truly Naked probeert debutant Muriel d'Ansembourg de taboesfeer te doorbreken die nog vaak rond pornografie hangt. Dankzij de ontluikende liefde tussen de twee jonge hoofdrolspelers gaat de film niet alleen over porno als product, maar ook over de zoektocht naar gezonde(re) vormen van intimiteit. Een complexe balansoefening, zoals één specifieke regiekeuze pijnlijk duidelijk maakt.
Alec is een schuchtere middelbare scholier met een onopvallend voorkomen, maar zijn neutrale uitstraling heeft hij niet van zijn vader. De extraverte Dylan zet de bloemetjes buiten als pornoacteur en runt een amateurstudio aan huis. In zijn vrije uurtjes doet Alec alvast ervaring op; niet als performer, maar als begenadigd setfotograaf.
Wanneer Alec voor een schoolopdracht over verslaving juist het onderwerp pornografie kiest, is dat uiteraard geen toeval. Hij geeft wel aan liever met een mannelijke klasgenoot samen te werken, maar daar gaat zijn docent niet in mee. En dus wordt Alec gekoppeld aan de zelfverzekerde en nieuwsgierige Nina (fijne debuutrollen van beide acteurs), die al snel lucht krijgt van zijn dubbelleven.
Het is ironisch dat Alec in de eerste akte probeert het werk van zijn vader verborgen te houden voor zijn klasgenoten. Truly Naked predikt juist het belang van openheid in gesprekken over pornografie en intimiteit, en laat zien hoe porno denkbeelden over seksualiteit kan vormen en vertekenen. Een sleutelrol is weggelegd voor de feministisch georiënteerde Nina, die met hulp van Dylans vaste actrice Lizzie niet alleen Alec, maar ook dienst narcistische vader uitdaagt.
De expliciete scènes vervallen niet in gratuit exhibitionisme, omdat d'Ansembourg zich voortdurend bewust toont van wat ze verbeeldt. Truly Naked gaat deels over porno als verdienmodel: als Dylan (een masculien prototype dat doet denken aan de hoofdpersoon van Sean Bakers Red Rocket) zijn modellen instrueert, heeft hij geen oog voor hun grenzen of comfort, ook al zou meer wederkerigheid de seks geloofwaardiger maken. Veelzeggend is een scène waarin een vrouw er niet in slaagt om opgewonden te acteren, zichtbaar oncomfortabel, omdat Dylan krampachtig vasthoudt aan een in wezen misogyne marketingfantasie.
Knap is dat d'Ansembourg Dylans amateurstudio scherp neerzet als een voorbeeld van hoe pornografie níét zou moeten zijn, zonder dat ze de modellen medeplichtig maakt. Het helpt dat Alessa Savage, die de meest veeleisende seksscènes voor rekening neemt, zelf pornoactrice is. Tijdens de wereldpremière in Berlijn kon zij helder verwoorden hoe zij naar haar werk kijkt en naar de productie van porno zoals de film die toont.
Toch is er één onbegrijpelijke regiekeuze die de kijkervaring flink kan ontregelen. D'Ansembourg gaat erg ver in haar keuze voor het type seks waarmee Dylan Lizzie opzadelt, en brengt dit bovendien expliciet in beeld. De inktvisscène had geschrapt kunnen worden zonder zeggingskracht te verliezen. Zelfs als elke pixel uit de computer was getoverd, voelt het onnodig om Dylans fantasieën zo extreem ver door te trekken.
D'Ansembourg is niet te benijden in haar poging om de twee kanten van haar verhaal met elkaar te verzoenen. Bekeken vanuit de meest grafische scènes is de film gedurfd en deconstrueert ze een industrie die wordt gedomineerd door winstbejag en vrouwonvriendelijkheid (zie ook Ninja Thybergs Pleasure). Bekeken vanuit het perspectief van de twee jonge hoofdrolspelers is de film juist ingetogen, balancerend op de grens tussen kalverliefde en serieuzere intimiteit. Uiteindelijk is de kloof tussen die twee benaderingen te groot om van een volledig geslaagd debuut te spreken.
