Toen het eerste deel verscheen, verwezen veel critici naar de beruchte live-actionflop uit 1993 en hoe die Nintendo huiverig maakte voor nieuwe verfilmingen van hun videospellen. Toch was de succesvolle animatiefilm uit 2023 niet de eerste keer dat een getekende Mario avonturen beleefde. In 1989 verscheen op televisie The Super Mario Bros. Super Show!, die het vijfenzestig afleveringen volhield en menig Generatie X'er plezier gaf. Dit tweede bioscoopdeel zit zo vol verwijzingen dat zelfs deze serie een knipoog krijgt: 'hooked on the brothers'.
Die serie verbleekt echter bij The Super Mario Bros. Movie en de opbrengsten daarvan. Met bijna anderhalf miljard dollar wereldwijd was er alle reden om snel een vervolg te produceren. Waar het vorige deel vooral verwees naar het eerste grote avontuur van de loodgieterbroers, maakt dit tweede deel een sprong naar een van de meer recente games: 'Super Mario Galaxy'. Qua spellen een wereld van verschil, qua films is het vooral meer van hetzelfde.
Prinses Rosalina reist door de ruimte om met haar magie het universum in balans te houden. Wanneer een mysterieuze slechterik haar ontvoert, weet ze net op tijd een van haar levende sterretjes naar prinses Peach te sturen. Die schiet te hulp en laat haar koninkrijk achter in handen van Mario en Luigi. De slechterik heeft het echter ook op hen gemunt, want ze hebben iets belangrijks in hun bezit.
Ondanks verwoede pogingen van concurrenten om iconische personages te creëren, blijft Super Mario het bekendste videogamepersonage aller tijden. Om hem heen bouwde Nintendo in de loop der jaren wel een uitgebreid universum van herkenbare figuren om hem heen. De makers van dit vervolg maken daar gretig gebruik van. Hetzelfde geldt voor de vele memorabele Mario-deuntjes en geluidjes.
Dat is op zichzelf vermakelijk, maar een film moet meer bieden dan een feest der herkenning. Wie de referenties niet kent, zal merken dat er iets aan hem of haar voorbijgaat. Sommige personages krijgen slechts een vluchtige introductie, wat voor niet-ingewijden onvoldoende is om een band op te bouwen of erom te lachen. De humor leunt vaak op voorkennis: het plezier zit in het herkennen van personages en hun gedrag uit de games.
Aan een plot ontbreekt het niet. In het briljante spel waar de titel naar verwijst, wordt de speler als Mario naar diverse stelsels gelanceerd, met als doel telkens het einde van een level te halen. De makers nemen dat principe deels over, met als gevolg dat het verhaal een hoog 'en toen'-gehalte krijgt. De opzet bestaat uit allerlei externe gebeurtenissen die de personages eerder overkomen dan dat zij die zelf sturen. Het middenstuk voelt als een aaneenschakeling van scènes waarin personages steeds op nieuwe plekken belanden.
Het lijkt vooral te draaien om het tonen van bekende Nintendo-gezichten en het maken van grappen. Dat is kleurrijk en onderhoudend, maar beklijft nauwelijks. Peach wil ontdekken wie ze werkelijk is, maar dat blijft meer een zoektocht dan een overtuigende innerlijke groei. Mario wil zijn liefde voor Peach uitspreken, maar dat krijgt te weinig nadruk om echt te boeien. Alleen Bowser maakt een enigszins interessante ontwikkeling door, al kan hij als slechterik niet te veel schermtijd opeisen.
Ondanks de vele knipogen is dit vooral een film voor kinderen die met (een van) hun ouders naar de bioscoop gaan. Deze doelgroep zal niet teleurgesteld zijn. Voor jonge kijkers ziet het er allemaal prachtig uit en er is voldoende humor en spanning; voor wat oudere is het net onderhoudend genoeg en niet te lang.
Wie elke verwijzing wil meekrijgen, moet blijven zitten tijdens de aftiteling, want er volgen nog twee extra scènes. Vooral de laatste is een onvervalste hint naar een volgend deel. Dat gaat er vast komen, want wie het eerste deel zag, zal ook dit vervolg willen zien. Het overdondert niet, maar stelt ook niet teleur.
