'Obsession': de meest verontrustende horror van het jaar leunt niet op bloed en schrikeffecten (2025)
Nieuwkomer Inde Navarrette maakt diepe indruk als normaal meisje én obsessieve psychopaat.
Regie: Curry Barker | Scenario: Curry Barker | Cast: Michael Johnston (Bear), Inde Navarrette (Nikki), Megan Lawless (Sarah), Cooper Tomlinson (Ian), Andy Richter (Carter), e.a. | Speelduur: 108 minuten | Jaar: 2025
Horrorfilms waarin kwaadaardige geesten en demonen de levenden teisteren, zijn vaak effectief. Meestal zit de spanning in de opbouw naar een schrikeffect, soms in buitensporige bloederigheid. Echt verontrustend wordt het pas wanneer het gevaar herkenbaar menselijk is. Wat is enger dan iemand die je vertrouwt en zich van de ene op de andere dag volkomen losgeslagen gedraagt? Precies uit dat vaatje tapt schrijver en regisseur Curry Barker in Obsession.
Bear is al jarenlang verliefd op zijn beste vriendin Nikki en staat op het punt dit op te biechten. Voordat hij met haar afspreekt, loopt hij een winkel binnen waar hij stuit op een vreemd doosje dat een wens bevat. Hij koopt het, maar slaagt er niet in het aan Nikki te geven of zijn gevoelens uit te spreken. Dan gebruikt hij de wens zelf maar: Nikki moet intens verliefd op hem worden. Op precies dat moment komt zijn wens uit, maar de vraag is of hij dat werkelijk wil.
Obsession is eng en verontrustend. Barker kruipt op twee manieren onder de huid. Ten eerste gebruikt hij eenvoudige, ouderwetse effecten. Nikki wordt vaak van achteren belicht, waardoor haar silhouet vanzelf dreigend wordt en haar gezichtsuitdrukking verborgen blijft. Soms maakt Barker subtiel gebruik van achterstevoren gefilmde bewegingen. Twee stappen die nét niet natuurlijk ogen, bezorgen al rillingen.
Ten tweede toont Barker scherp het verschil tussen de echte Nikki en de psychopaat die zich probeert in te houden. In het begin zien we hoe Nikki zich normaal gedraagt, waardoor de omslag des te heftiger binnenkomt. De voortdurende dreiging dat deze nieuwe versie van Nikki elk moment kan ontsporen, hangt voelbaar in de lucht. Af en toe is ze even lucide, wat duidelijk maakt dat de echte Nikki alles meekrijgt en doodongelukkig is.
Het talent van Inde Navarrette is een belangrijke reden voor het verontrustende effect. Ze speelt met grote overtuiging twee versies van hetzelfde personage: de gewone Nikki en het extreem emotionele monster dat ontstaat door Bears wens. Ter ontlading zet Barker af en toe humor in, en ook hierin is Navarrette ijzersterk. Bijvoorbeeld wanneer Bear zich in bed van haar wegdraait en zij krijst: "STAAAAAAY!"
Obsession is niet volledig vrij van bloed en schrikmomenten, maar Barker vermijdt goedkope trucs zoals onnodig harde geluiden. Het bloed begint pas in de tweede helft te vloeien. Dat kan ook bijna niet anders: Nikki is letterlijk geobsedeerd, dus het is een kwestie van tijd voordat ze zichzelf of iemand anders iets aandoet. De film zet zulk geweld spaarzaam in, maar wanneer het gebeurt, houdt Barker niet in.
Onder de onheilspellende ervaring schuilt duidelijke thematiek. Bears wens lijkt misschien een onschuldige romantische fantasie, maar in feite dwingt hij Nikki zonder instemming tot gevoelens en verlangens die niet van haarzelf zijn. Daarmee raakt Obsession aan mannelijke manipulatie, seksuele dwang, de machteloosheid van iemand die tegen haar wil onder invloed staat en de pijnlijke nasleep daarvan. Het verhaal is breed genoeg om er ook andere thema's in te herkennen: bijvoorbeeld hoe ongezond het is om te blijven zorgen voor iemand die eigenlijk professionele hulp nodig heeft, en hoe destructief blinde verliefdheid kan zijn.
Halverwege legt de film al uit hoe de wens kan worden opgeheven. Vanaf dat moment blijft de vraag of dit ook daadwerkelijk het einde van de film zal zijn. Dat Bear alles maar op zijn beloop laat, maakt hem geleidelijk de morele boosdoener. Daardoor verschuift de spanning: niet alleen wat Nikki doet, houdt de film interessant, maar ook of Bear uiteindelijk krijgt wat hij verdient.
Barker slingert het plot vervolgens nog een paar keer heerlijk heen en weer voordat hij de knoop definitief doorhakt. Daarna rondt hij de film snel af, zonder alles dicht te timmeren. Obsession laat de kijker achter met ongemak, discussievoer en het besef dat verontrustende horror geen overdaad aan bloed of schrikeffecten nodig heeft.
Horrorfilms waarin kwaadaardige geesten en demonen de levenden teisteren, zijn vaak effectief. Meestal zit de spanning in de opbouw naar een schrikeffect, soms in buitensporige bloederigheid. Echt verontrustend wordt het pas wanneer het gevaar herkenbaar menselijk is. Wat is enger dan iemand die je vertrouwt en zich van de ene op de andere dag volkomen losgeslagen gedraagt? Precies uit dat vaatje tapt schrijver en regisseur Curry Barker in Obsession.
Bear is al jarenlang verliefd op zijn beste vriendin Nikki en staat op het punt dit op te biechten. Voordat hij met haar afspreekt, loopt hij een winkel binnen waar hij stuit op een vreemd doosje dat een wens bevat. Hij koopt het, maar slaagt er niet in het aan Nikki te geven of zijn gevoelens uit te spreken. Dan gebruikt hij de wens zelf maar: Nikki moet intens verliefd op hem worden. Op precies dat moment komt zijn wens uit, maar de vraag is of hij dat werkelijk wil.
Obsession is eng en verontrustend. Barker kruipt op twee manieren onder de huid. Ten eerste gebruikt hij eenvoudige, ouderwetse effecten. Nikki wordt vaak van achteren belicht, waardoor haar silhouet vanzelf dreigend wordt en haar gezichtsuitdrukking verborgen blijft. Soms maakt Barker subtiel gebruik van achterstevoren gefilmde bewegingen. Twee stappen die nét niet natuurlijk ogen, bezorgen al rillingen.
Ten tweede toont Barker scherp het verschil tussen de echte Nikki en de psychopaat die zich probeert in te houden. In het begin zien we hoe Nikki zich normaal gedraagt, waardoor de omslag des te heftiger binnenkomt. De voortdurende dreiging dat deze nieuwe versie van Nikki elk moment kan ontsporen, hangt voelbaar in de lucht. Af en toe is ze even lucide, wat duidelijk maakt dat de echte Nikki alles meekrijgt en doodongelukkig is.
Het talent van Inde Navarrette is een belangrijke reden voor het verontrustende effect. Ze speelt met grote overtuiging twee versies van hetzelfde personage: de gewone Nikki en het extreem emotionele monster dat ontstaat door Bears wens. Ter ontlading zet Barker af en toe humor in, en ook hierin is Navarrette ijzersterk. Bijvoorbeeld wanneer Bear zich in bed van haar wegdraait en zij krijst: "STAAAAAAY!"
Obsession is niet volledig vrij van bloed en schrikmomenten, maar Barker vermijdt goedkope trucs zoals onnodig harde geluiden. Het bloed begint pas in de tweede helft te vloeien. Dat kan ook bijna niet anders: Nikki is letterlijk geobsedeerd, dus het is een kwestie van tijd voordat ze zichzelf of iemand anders iets aandoet. De film zet zulk geweld spaarzaam in, maar wanneer het gebeurt, houdt Barker niet in.
Onder de onheilspellende ervaring schuilt duidelijke thematiek. Bears wens lijkt misschien een onschuldige romantische fantasie, maar in feite dwingt hij Nikki zonder instemming tot gevoelens en verlangens die niet van haarzelf zijn. Daarmee raakt Obsession aan mannelijke manipulatie, seksuele dwang, de machteloosheid van iemand die tegen haar wil onder invloed staat en de pijnlijke nasleep daarvan. Het verhaal is breed genoeg om er ook andere thema's in te herkennen: bijvoorbeeld hoe ongezond het is om te blijven zorgen voor iemand die eigenlijk professionele hulp nodig heeft, en hoe destructief blinde verliefdheid kan zijn.
Halverwege legt de film al uit hoe de wens kan worden opgeheven. Vanaf dat moment blijft de vraag of dit ook daadwerkelijk het einde van de film zal zijn. Dat Bear alles maar op zijn beloop laat, maakt hem geleidelijk de morele boosdoener. Daardoor verschuift de spanning: niet alleen wat Nikki doet, houdt de film interessant, maar ook of Bear uiteindelijk krijgt wat hij verdient.
Barker slingert het plot vervolgens nog een paar keer heerlijk heen en weer voordat hij de knoop definitief doorhakt. Daarna rondt hij de film snel af, zonder alles dicht te timmeren. Obsession laat de kijker achter met ongemak, discussievoer en het besef dat verontrustende horror geen overdaad aan bloed of schrikeffecten nodig heeft.
