Regie: Guy Ritchie | Scenario: Guy Ritchie | Cast: Eiza González (Sophia), Jake Gyllenhaal (Bronco), Henry Cavill (Sid), Carlos Bardem (Salazar), e.a. | Speelduur: 98 minuten | Jaar: 2026

Guy Ritchie maakte naam met zijn Britse misdaadfilms zoals Lock, Stock and Two Smoking Barrels en Snatch. De ex-man van popkoningin Madonna stond bekend om zijn ongepolijste toon, onbehouwen humor en hardhandige aanpak. Zoals vaker gebeurt met regisseurs die door Hollywood worden omarmd, heeft Ritchie veel van zijn kenmerkende signatuur moeten inleveren. Wie had ooit verwacht dat hij de Disney-film Aladdin zou maken?

Sceptici zouden kunnen stellen dat het nooit meer helemaal goed is gekomen met Ritchie, maar dat is wel erg cynisch. Met zijn nieuwste actiethriller In the Grey doet de filmmaker een poging om iets van zijn oude stijl terug te winnen. Daarbij verslikt hij zich echter in een overdaad aan details, pedante dialogen, uitvoerige plotuitleg en herhaling van zetten. En dan te bedenken dat het hier in wezen om een rechttoe-rechtaan verhaal gaat over een eliteteam met een redelijk overzichtelijke missie.

Sophia, een jurist die opereert in het grijze gebied uit de titel, houdt zich op discutabele wijze bezig met het terugvorderen van verschuldigde gelden. De praktische uitvoering is nog meedogenlozer: elk middel lijkt geoorloofd. Het duo Bronco en Sid, respectievelijk vertolkt door Jake Gyllenhaal en Henry Cavill, kijkt niet op een lijk meer of minder.

We treffen Sophia in het openingsshot ineengedoken aan op de achterbank van een auto. De kijker belandt midden in de actie die nog moet worden uitgelegd. Zakenman Salazar blijkt een beruchte crimineel die veel geld heeft achterovergedrukt. Bronco en Sid krijgen de taak dat geld terug te halen. Salazar is heer en meester over zijn eigen eiland voor de Spaanse kust. Het getrainde oog herkent daarin Tenerife. Sophia wordt ondertussen als speelbal meegetrokken in de vete tussen Salazars mannen en Bronco en Sid.

We hoeven niet eens af te wachten welke scenario's zich zullen ontvouwen wanneer de teamleden hun taak oppakken. Ze houden rekening met alle mogelijke tegenslagen en obstakels en oefenen die uitvoerig voordat het echte werk begint. Bijna een derde van Ritchies actiethriller bestaat uit de voorbereidingen van de missie. In de finale wordt alles nog eens dunnetjes overgedaan, maar dan in het echt. Wat het idee hierachter is, blijft onduidelijk. Zelfs met een flitsende uitvoering blijft het vooral een herhaling van zetten.

Op verbaal vlak wordt bovendien onnodig ingewikkeld gedaan. Aan de aftrap gaat een flinke hoeveelheid stoere praat, opschepperij en gepoch vooraf. Alle megalomane ego's en uitbundige kantoorruimtes ten spijt blijkt hier toch vooral sprake van gebakken lucht. Waar Tarantino's scenario's kunnen uitblinken in verbale krachtmetingen, maakt Ritchie er krampachtig gevatte een-tweetjes van.

De filmmaker wil nadrukkelijk niet dat zijn publiek het verstand op nul zet, maar de enige manier om de anderhalf uur aan onzinnigheden door te komen, is toch om alles maar over je heen te laten komen. In the Grey voelt daardoor eerder als een anonieme actieoefening dan als een film met een herkenbare Ritchie-signatuur.