Regie: Ben Wheatley | Scenario: Derek Kolstad | Cast: Bob Odenkirk (Ulysses Richardson), Billy MacLellan (Mike Nelson), Ryan Allen (Blaine Anderson), Lena Headey (Moira), Henry Winkler (Mayor Kibner), e.a. | Speelduur: 91 minuten | Jaar: 2025
Met zijn doorbraakfilm Kill List bewees de Britse regisseur Ben Wheatley al dat hij niet terugdeinst voor wat bloed en geweld. Hetzelfde geldt voor Hollywood, dus hij vervolgde zijn carrière met Amerikaanse producties zoals Free Fire. Nu Bob Odenkirk zich de laatste jaren profileert als actieheld, vinden de twee elkaar in het bloederige, maar tegelijk zeer komische Normal.
Waar Odenkirk in de twee Nobody-films nog een huurmoordenaar speelde, ligt zijn personage dit keer dichter bij zijn iconische Saul Goodman op zijn charmantst: wanneer hij laat zien dat er ook goed in hem schuilt en hij anderen de juiste richting op stuurt. In dit geval is hij misschien iets té: een perfecte goedzak zonder rafelrandjes is saai. De makers trachten dat bij te sturen met een voorval uit het verleden, maar dat had nog wel iets duisterder mogen zijn.
Odenkirk speelt Ulysses, die tijdelijk invalt als sheriff in het dorpje Normal. Op het eerste gezicht een doorsnee Amerikaanse gemeenschap, maar al snel valt op hoe welvarend het plaatsje is. Het indrukwekkende wapenarsenaal op het politiebureau spreekt boekdelen. Wanneer twee knullige overvallers de lokale bank proberen te beroven, wordt langzaam duidelijk wat er werkelijk speelt.
Dat het flink kan sneeuwen in Minnesota weten filmliefhebbers al sinds Fargo. Ook hier vormt een winters decor de achtergrond van een komisch misdaadverhaal. Na een korte proloog in het Japanse Osaka blijft echter lang onduidelijk waar het plot naartoe wil. Je voelt wel aan dat alles later een functie krijgt, maar de omslag laat op zich wachten.
Gelukkig houden Odenkirk en de humor de aandacht vast. Minder geslaagd is de uitwerking van de aangekondigde sneeuwstorm. Wat aanvankelijk als een hevige dreiging wordt gepresenteerd, blijkt uiteindelijk niet meer dan een stevige sneeuwval - in Minnesota bepaald geen reden tot paniek.
Het verhaal komt pas echt op gang tijdens de bankoverval. De twee criminelen blijken zo slecht nog niet te zijn wanneer ze een klant die een hartaanval krijgt, te hulp schieten. Een detail dat later nog van belang blijkt. Het escaleert zodra Ulysses de bank betreedt om de situatie op te lossen, en de gebeurtenissen een onverwachte wending nemen.
Vanaf dat moment schakelt de film een versnelling hoger qua spanning, bloederigheid en komedie. Het scenario is van de schrijver van John Wick, maar dat zou je niet zeggen gezien alle grappen. Tegenwoordig gaat een lollige, bloederige actiefilm vaak gepaard met een lekker energieke soundtrack, en ook hier wordt die effectief ingezet.
De onderliggende boodschap lijkt te zijn dat een pact met de duivel nooit een goed idee is. Die thematiek krijgt vorm in de waarschuwing dat Amerikanen beter geen deals kunnen sluiten met buitenlanders, wat enigszins dubieus overkomt. Het klopt dat veel Amerikaanse dorpen het moeilijk hebben, maar de oorzaak ligt toch echt hoofdzakelijk binnen hun eigen grenzen.
De laatste akte start anders dan verwacht. Enerzijds een verfrissende en onvoorspelbare wending, anderzijds voelt het alsof de film koste wat kost origineel wil zijn, ongeacht de (on)logica. Vanaf de bankoverval gaat het alle kanten op: van Assault on Precinct 13 via Walking Tall (of Nobody 2, eveneens van scenarist Derek Kolstad) naar iets dat aan Blazing Saddles doet denken.
De hoop dat Ulysses nog een ingenieus plan achter de hand heeft, blijkt ijdel. Na een relatief lange aanloop volgt een gehaaste afronding met een korte climax. Bovendien blijven er opvallend veel vragen onbeantwoord. Zelfs de twee overvallers lijken zich dat in hun slotscène af te vragen. Zo'n moment afdoen met een grapje is een gemakzuchtige uitvlucht.
Dat neemt niet weg dat Normal overwegend een plezierige film is. Visueel had het uitgesprokener gemogen, maar het is degelijk in beeld gebracht. Het beoogde publiek zal zich uitstekend vermaken met de typische actiefilmhumor. Odenkirk voegt opnieuw een solide titel toe aan zijn cv, al zou wat meer variatie in zijn rollen welkom zijn.
Met zijn doorbraakfilm Kill List bewees de Britse regisseur Ben Wheatley al dat hij niet terugdeinst voor wat bloed en geweld. Hetzelfde geldt voor Hollywood, dus hij vervolgde zijn carrière met Amerikaanse producties zoals Free Fire. Nu Bob Odenkirk zich de laatste jaren profileert als actieheld, vinden de twee elkaar in het bloederige, maar tegelijk zeer komische Normal.
Waar Odenkirk in de twee Nobody-films nog een huurmoordenaar speelde, ligt zijn personage dit keer dichter bij zijn iconische Saul Goodman op zijn charmantst: wanneer hij laat zien dat er ook goed in hem schuilt en hij anderen de juiste richting op stuurt. In dit geval is hij misschien iets té: een perfecte goedzak zonder rafelrandjes is saai. De makers trachten dat bij te sturen met een voorval uit het verleden, maar dat had nog wel iets duisterder mogen zijn.
Odenkirk speelt Ulysses, die tijdelijk invalt als sheriff in het dorpje Normal. Op het eerste gezicht een doorsnee Amerikaanse gemeenschap, maar al snel valt op hoe welvarend het plaatsje is. Het indrukwekkende wapenarsenaal op het politiebureau spreekt boekdelen. Wanneer twee knullige overvallers de lokale bank proberen te beroven, wordt langzaam duidelijk wat er werkelijk speelt.
Dat het flink kan sneeuwen in Minnesota weten filmliefhebbers al sinds Fargo. Ook hier vormt een winters decor de achtergrond van een komisch misdaadverhaal. Na een korte proloog in het Japanse Osaka blijft echter lang onduidelijk waar het plot naartoe wil. Je voelt wel aan dat alles later een functie krijgt, maar de omslag laat op zich wachten.
Gelukkig houden Odenkirk en de humor de aandacht vast. Minder geslaagd is de uitwerking van de aangekondigde sneeuwstorm. Wat aanvankelijk als een hevige dreiging wordt gepresenteerd, blijkt uiteindelijk niet meer dan een stevige sneeuwval - in Minnesota bepaald geen reden tot paniek.
Het verhaal komt pas echt op gang tijdens de bankoverval. De twee criminelen blijken zo slecht nog niet te zijn wanneer ze een klant die een hartaanval krijgt, te hulp schieten. Een detail dat later nog van belang blijkt. Het escaleert zodra Ulysses de bank betreedt om de situatie op te lossen, en de gebeurtenissen een onverwachte wending nemen.
Vanaf dat moment schakelt de film een versnelling hoger qua spanning, bloederigheid en komedie. Het scenario is van de schrijver van John Wick, maar dat zou je niet zeggen gezien alle grappen. Tegenwoordig gaat een lollige, bloederige actiefilm vaak gepaard met een lekker energieke soundtrack, en ook hier wordt die effectief ingezet.
De onderliggende boodschap lijkt te zijn dat een pact met de duivel nooit een goed idee is. Die thematiek krijgt vorm in de waarschuwing dat Amerikanen beter geen deals kunnen sluiten met buitenlanders, wat enigszins dubieus overkomt. Het klopt dat veel Amerikaanse dorpen het moeilijk hebben, maar de oorzaak ligt toch echt hoofdzakelijk binnen hun eigen grenzen.
De laatste akte start anders dan verwacht. Enerzijds een verfrissende en onvoorspelbare wending, anderzijds voelt het alsof de film koste wat kost origineel wil zijn, ongeacht de (on)logica. Vanaf de bankoverval gaat het alle kanten op: van Assault on Precinct 13 via Walking Tall (of Nobody 2, eveneens van scenarist Derek Kolstad) naar iets dat aan Blazing Saddles doet denken.
De hoop dat Ulysses nog een ingenieus plan achter de hand heeft, blijkt ijdel. Na een relatief lange aanloop volgt een gehaaste afronding met een korte climax. Bovendien blijven er opvallend veel vragen onbeantwoord. Zelfs de twee overvallers lijken zich dat in hun slotscène af te vragen. Zo'n moment afdoen met een grapje is een gemakzuchtige uitvlucht.
Dat neemt niet weg dat Normal overwegend een plezierige film is. Visueel had het uitgesprokener gemogen, maar het is degelijk in beeld gebracht. Het beoogde publiek zal zich uitstekend vermaken met de typische actiefilmhumor. Odenkirk voegt opnieuw een solide titel toe aan zijn cv, al zou wat meer variatie in zijn rollen welkom zijn.
