Biopic I Swear vertelt het verhaal van John Davidson, de Schotse activist die zich inzet voor mensen met Gilles de la Tourette. In zijn jeugd in de jaren tachtig begreep bijna niemand het syndroom dat allerlei tics veroorzaakt. Als volwassene start hij daarom een bewustwordingscampagne. De filmtitel vat twee uitspraken in een: John scheldt iemand uit en zweert in een reflex dat hij het niet meende. Tics kunnen echter van alles zijn - vloeken komt maar bij vijftien procent van de Touretters voor.
Regisseur Kirk Jones speelde al sinds 1989 met het idee voor deze film. Hij zag de toen zestienjarige John in een BBC-documentaire, waarna Davidson nog meerdere keren op televisie verscheen. De betrokkenheid straalt van het scherm af in dit bij vlagen hilarische en hartverwarmende portret, waarbij Davidson als producent betrokken was.
Het dagelijkse leven van een Touretter voelt als een achtbaanrit. Aan de ene kant zorgt het syndroom voor frustratie, maar aan de andere kant belandt iemand ook in geestige situaties. I Swear laat die andere kant zien wanneer John bijvoorbeeld uit het niets een tirannieke schooldirecteur afzeikt of uitschiet met zijn vuist. Je moet niet rechts van hem lopen, zo waarschuwt hij. De humor brengt spanning in alledaagse handelingen, zoals het aaien van een hond of iemand een kop warme thee brengen.
De meesten begrijpen het syndroom niet en zien daarom een onhandelbaar figuur in plaats van een aardige kerel. Dat blijkt ook uit Johns rechtszaak na een voorspelbaar akkefietje in een bar. Hij kan de eed niet afleggen zonder tics, waardoor de lol verdwijnt en plaatsmaakt voor treurnis. Zulke momenten zijn gebaseerd op Johns echte leven. Touretters belanden vaak in een sociaal isolement.
Acteur Robert Aramayo leefde enkele maanden met Davidson om de hoofdrol te kunnen spelen. Hij beheerst de fysieke en verbale aspecten van Tourette tot in de puntjes, waardoor de film geloofwaardig overkomt. Een kleine rol voor een actrice met Tourette draagt verder bij aan die authenticiteit, net als een scène waarin waarschijnlijk meer kinderen met Tourette rondlopen dan crewleden.
In I Swear lacht het leven John echter ook toe. Hij trekt in bij een vriend die hem volledig accepteert, op uitnodiging van diens moeder Dottie. Zij en later conciërge Tommy helpen hem als ouderfiguren goedlachs op weg. Veelzeggend is hoe Dottie John verbiedt om sorry te zeggen. Johns problemen verdwijnen soms wat makkelijk tussen al die lieve mensen, maar zulke onderonsjes dragen ook bij aan een warme kijk op het syndroom.
Johns moeder Heather wist zich nooit raad met haar zoon in een tijd dat niemand aandacht had voor Tourette. I Swear toont daar begrip voor. In de aftiteling hamert de film daarom op de belangrijkste stap om Touretters te helpen: educatie. Ook al onderzoekt I Swear niet de bredere tendens tot validisme in de maatschappij, de film onderwijst met verve over het syndroom. Zoals Jones tijdens het maken leerde: negeer de tics, niet de persoon.
