Regie: Cal McCau | Scenario: Hunter Andrews, Eoin Doran | Cast: David Jonsson (Taylor), Tom Blyth (Dee), Alex Hassell (Paul), Corin Silva (Gaz), Paul Hilton (Browning), e.a. | Speelduur: 90 minuten | Jaar: 2025
Taylor is een schuchtere gevangene in de D-vleugel van een niet bij naam genoemd cellencomplex. Hij staat op het punt voorwaardelijk vrij te komen wegens goed gedrag. Een gouden kans om zijn tienerzoon, met wie hij het contact verloor, weer in de armen te sluiten en een leven op te bouwen dat niet in het teken staat van steekpartijen, lauwe gevangenishap en door drones binnengesmokkelde drugs. Klein geluk lonkt voor de jongeman met het eeuwig bedrukte gelaat.
Nu Taylor zijn dagen achter de tralies aan het aftellen is, kan hij zich geen fouten veroorloven. Hij is echter verslaafd aan opiaten, die hij fijnmaalt en opsnuift, en hij klopt regelmatig aan bij zijn vaste gevangenisdealer voor een nieuwe portie. Op zich vormt dat geen probleem voor de reclasseringsambtenaar die zijn verzoek tot vrijlating beoordeelt (hij krijgt een afkicktraject aangeboden), maar het moet natuurlijk wel bij deze kleine overtreding blijven.
Wanneer een nieuwe celgenoot zijn intrede doet en meteen de machtsstrijd aangaat met de gevestigde dealers, weten zowel Taylor als de kijker dat er stront aan de knikker is. De schuwe Taylor raakt verstrikt tussen de partijen, met alle gevolgen van dien. Wasteman toont zonder poespas hoe de situatie escaleert en hoe een rotte appel (daar vind je er nogal wat van in de gevangenis) het leven van anderen die weer op het rechte pad proberen te komen, kan verzieken: "I need a big fucking knife."
De debuutfilm van regisseur Cal McCau is een spannend gevangenisdrama met prachtige rollen van David Jonsson als Taylor en Tom Blyth als de imposante onruststoker Dee, een man die met zijn ijzige blik vuur kan bevriezen. Dee en Taylor zijn absolute tegenpolen, en hun steeds verschuivende dynamiek krijgt een bijna hypnotiserende uitwerking. De klasse-acteurs geven de film een diepgang die je op basis van het rechttoe rechtaan plot niet direct verwacht. Ook Alex Hassell, Corin Silva en Paul Hilton zetten karaktervolle, doorleefde personages neer.
Wasteman schetst een rauwe wereld, zoals het harde gevangenisthrillers betaamt. Hier zijn geen filosofische onderonsjes, geen klassieke muziek, geen mededogen, maar vooral verveling, dreiging en een miniem sprankje hoop. De vier-bij-drie beeldratio en de veelvuldige close-ups houden de kijker dicht op de huid van de personages en geven je het gevoel zelf tussen vier muren vast te zitten.
Deze intense, claustrofobische belevenis wordt nog sterker doordat de film geregeld overschakelt naar beelden die de gevangenen zelf met binnengesmokkelde telefoons opnemen. Het verkleint het geprojecteerde deel van het bioscoopscherm nóg verder en vergroot het benauwde gevoel: net als voor Taylor lijkt ontsnappen onmogelijk. Wasteman is geen pretje om naar te kijken en dat is een groot compliment. De titel van de film verwijst in straattaal naar een lui en waardeloos (meestal mannelijk) persoon, maar dat label past allerminst bij de cast en crew, die hier een uitstekende prestatie neerzetten.
Taylor is een schuchtere gevangene in de D-vleugel van een niet bij naam genoemd cellencomplex. Hij staat op het punt voorwaardelijk vrij te komen wegens goed gedrag. Een gouden kans om zijn tienerzoon, met wie hij het contact verloor, weer in de armen te sluiten en een leven op te bouwen dat niet in het teken staat van steekpartijen, lauwe gevangenishap en door drones binnengesmokkelde drugs. Klein geluk lonkt voor de jongeman met het eeuwig bedrukte gelaat.
Nu Taylor zijn dagen achter de tralies aan het aftellen is, kan hij zich geen fouten veroorloven. Hij is echter verslaafd aan opiaten, die hij fijnmaalt en opsnuift, en hij klopt regelmatig aan bij zijn vaste gevangenisdealer voor een nieuwe portie. Op zich vormt dat geen probleem voor de reclasseringsambtenaar die zijn verzoek tot vrijlating beoordeelt (hij krijgt een afkicktraject aangeboden), maar het moet natuurlijk wel bij deze kleine overtreding blijven.
Wanneer een nieuwe celgenoot zijn intrede doet en meteen de machtsstrijd aangaat met de gevestigde dealers, weten zowel Taylor als de kijker dat er stront aan de knikker is. De schuwe Taylor raakt verstrikt tussen de partijen, met alle gevolgen van dien. Wasteman toont zonder poespas hoe de situatie escaleert en hoe een rotte appel (daar vind je er nogal wat van in de gevangenis) het leven van anderen die weer op het rechte pad proberen te komen, kan verzieken: "I need a big fucking knife."
De debuutfilm van regisseur Cal McCau is een spannend gevangenisdrama met prachtige rollen van David Jonsson als Taylor en Tom Blyth als de imposante onruststoker Dee, een man die met zijn ijzige blik vuur kan bevriezen. Dee en Taylor zijn absolute tegenpolen, en hun steeds verschuivende dynamiek krijgt een bijna hypnotiserende uitwerking. De klasse-acteurs geven de film een diepgang die je op basis van het rechttoe rechtaan plot niet direct verwacht. Ook Alex Hassell, Corin Silva en Paul Hilton zetten karaktervolle, doorleefde personages neer.
Wasteman schetst een rauwe wereld, zoals het harde gevangenisthrillers betaamt. Hier zijn geen filosofische onderonsjes, geen klassieke muziek, geen mededogen, maar vooral verveling, dreiging en een miniem sprankje hoop. De vier-bij-drie beeldratio en de veelvuldige close-ups houden de kijker dicht op de huid van de personages en geven je het gevoel zelf tussen vier muren vast te zitten.
Deze intense, claustrofobische belevenis wordt nog sterker doordat de film geregeld overschakelt naar beelden die de gevangenen zelf met binnengesmokkelde telefoons opnemen. Het verkleint het geprojecteerde deel van het bioscoopscherm nóg verder en vergroot het benauwde gevoel: net als voor Taylor lijkt ontsnappen onmogelijk. Wasteman is geen pretje om naar te kijken en dat is een groot compliment. De titel van de film verwijst in straattaal naar een lui en waardeloos (meestal mannelijk) persoon, maar dat label past allerminst bij de cast en crew, die hier een uitstekende prestatie neerzetten.
