Regie: David Verbeek | Scenario: David Verbeek | Cast: Jessica Reynolds (Wolf), Nicholas Pinnock (Leopard), Marie Jung (Fox), Lucas Lynggaard Tønnesen (Dylan), Naomi Kawase (verteller), e.a. | Speelduur: 120 minuten | Jaar: 2025
Van wandelvakanties in Schotland tot digital detox: vaak wendt de moderne mens zich tot de natuur om diepere inzichten op te doen. Daar zou je weer tot jezelf kunnen komen. De helende en veilige eigenschappen die we Moeder Aarde toedichten, komen echter niet altijd overeen met de realiteit. In The Wolf, the Fox and the Leopard verkent regisseur David Verbeek hoe gevaarlijk de wildernis is die we ook in onszelf kunnen vinden.
De film opent met de Gen Z-malaise van student Dylan. Tegen zijn oma klaagt hij over de klimaatcrisis, de covidpandemie, de opkomst van AI en de verlamming die hij daardoor ervaart in zijn leven. Een vakantie in de natuur belooft hem weer op het juiste pad te zetten. Even helemaal weg. Maar na een ruzie met zijn vriendin Sarah verdwaalt hij al snel in een naamloos berggebied. Tijdens Dylans dwaaltocht, die voor de doorsnee Polar Steps-reiziger de dood zou betekenen, komt hij oog in oog te staan met een beest in menselijke gedaante: het spiernaakte wolvenmeisje Wolf.
De ontdekking van deze hedendaagse Mowgli zet de wereld op zijn kop. Opgevoed door wolven, kent Wolf niets anders dan jagen met haar roedel en leven in het woud. Gedrogeerd en vastgebonden ondergaat ze proeven en verhoren door monsters in witte pakken die ze niet kan verstaan. Ze wordt gered door twee klimaatactivisten: 'the Fox and the Leopard'. Ze ontvoeren Wolf uit de 'oude wereld' en leren haar dat ze de uitverkorene is, de enige die een nieuwe, betere toekomst kan inluiden.
Jessica Reynolds, bekend uit Kneecap, vertolkt overtuigend de rol van Wolf, die leert om mens te zijn. Rennend tussen de varens, grauwend naar dokters en moeizaam haar eerste woordjes lerend, laat ze zien hoe dun de scheidslijn tussen mens en beest is. Dat gaat gepaard met indrukwekkend fysiek en emotioneel acteerwerk tijdens verschillende levensfases. Net als Dylan, met zijn bewijsdrang om de wereld te veranderen, krijgt ook Wolf een eenentwintigste-eeuws messiascomplex aangepraat. In haar personage zie je hoe dierlijke instincten en moderne kwalen samensmelten tot het complexe wezen dat de mens is geworden.
Nog boeiender dan Wolfs transformatie is de verwarrende mensenwereld waarin ze verstrikt raakt. Met een dierlijke blik op de mens legt de film de illusies bloot die onze wereld structureren, evenals de zwaarte die wij aan ons eigen bestaan toekennen. Mensen zijn leugenachtig, manipulatief en verraderlijk: een scherp contrast met Wolf, die juist verlangt naar verbinding, vrijheid en gemeenschap. Het zijn grote thema's die over verschillende jaren worden uitgespreid en zich aanpassen aan de werelden die Wolf doorkruist.
De internationaal georiënteerde David Verbeek toont met grootse cinematografie en muziek de mystiek van een wereld waar wij wanhopig grip op proberen te krijgen. Tegelijkertijd is het voor de kijker gemakkelijk om te verdwalen in de rijkdom aan verhaallijnen rond Wolf. In plaats van haar één duidelijke setting te geven waarin ze een nieuw thuis kan vinden, blijft de film schakelen tussen nieuwe personages en locaties. Dat levert een interessant inkijkje op in de menselijke psyche, maar voor deze pretentieuze subtekst wordt meer dan eens geloofwaardigheid opgeofferd in dialoog en plot.
The Wolf, the Fox and the Leopard weet niet de natuurkracht te worden die hij wil zijn. Net als de torenhoge verwachtingen die de wereld aan Dylan of Wolf oplegt, worden de grote beloftes nooit helemaal waargemaakt. De kijker wordt geconfronteerd met de menselijke natuur die achter onze eigen kunstmatige praatjes schuilgaat, maar de film blijft steken bij het idee dat het beest in ons niet te temmen is, ongeacht aan hoeveel sociale of psychologische ketenen het ligt.
Van wandelvakanties in Schotland tot digital detox: vaak wendt de moderne mens zich tot de natuur om diepere inzichten op te doen. Daar zou je weer tot jezelf kunnen komen. De helende en veilige eigenschappen die we Moeder Aarde toedichten, komen echter niet altijd overeen met de realiteit. In The Wolf, the Fox and the Leopard verkent regisseur David Verbeek hoe gevaarlijk de wildernis is die we ook in onszelf kunnen vinden.
De film opent met de Gen Z-malaise van student Dylan. Tegen zijn oma klaagt hij over de klimaatcrisis, de covidpandemie, de opkomst van AI en de verlamming die hij daardoor ervaart in zijn leven. Een vakantie in de natuur belooft hem weer op het juiste pad te zetten. Even helemaal weg. Maar na een ruzie met zijn vriendin Sarah verdwaalt hij al snel in een naamloos berggebied. Tijdens Dylans dwaaltocht, die voor de doorsnee Polar Steps-reiziger de dood zou betekenen, komt hij oog in oog te staan met een beest in menselijke gedaante: het spiernaakte wolvenmeisje Wolf.
De ontdekking van deze hedendaagse Mowgli zet de wereld op zijn kop. Opgevoed door wolven, kent Wolf niets anders dan jagen met haar roedel en leven in het woud. Gedrogeerd en vastgebonden ondergaat ze proeven en verhoren door monsters in witte pakken die ze niet kan verstaan. Ze wordt gered door twee klimaatactivisten: 'the Fox and the Leopard'. Ze ontvoeren Wolf uit de 'oude wereld' en leren haar dat ze de uitverkorene is, de enige die een nieuwe, betere toekomst kan inluiden.
Jessica Reynolds, bekend uit Kneecap, vertolkt overtuigend de rol van Wolf, die leert om mens te zijn. Rennend tussen de varens, grauwend naar dokters en moeizaam haar eerste woordjes lerend, laat ze zien hoe dun de scheidslijn tussen mens en beest is. Dat gaat gepaard met indrukwekkend fysiek en emotioneel acteerwerk tijdens verschillende levensfases. Net als Dylan, met zijn bewijsdrang om de wereld te veranderen, krijgt ook Wolf een eenentwintigste-eeuws messiascomplex aangepraat. In haar personage zie je hoe dierlijke instincten en moderne kwalen samensmelten tot het complexe wezen dat de mens is geworden.
Nog boeiender dan Wolfs transformatie is de verwarrende mensenwereld waarin ze verstrikt raakt. Met een dierlijke blik op de mens legt de film de illusies bloot die onze wereld structureren, evenals de zwaarte die wij aan ons eigen bestaan toekennen. Mensen zijn leugenachtig, manipulatief en verraderlijk: een scherp contrast met Wolf, die juist verlangt naar verbinding, vrijheid en gemeenschap. Het zijn grote thema's die over verschillende jaren worden uitgespreid en zich aanpassen aan de werelden die Wolf doorkruist.
De internationaal georiënteerde David Verbeek toont met grootse cinematografie en muziek de mystiek van een wereld waar wij wanhopig grip op proberen te krijgen. Tegelijkertijd is het voor de kijker gemakkelijk om te verdwalen in de rijkdom aan verhaallijnen rond Wolf. In plaats van haar één duidelijke setting te geven waarin ze een nieuw thuis kan vinden, blijft de film schakelen tussen nieuwe personages en locaties. Dat levert een interessant inkijkje op in de menselijke psyche, maar voor deze pretentieuze subtekst wordt meer dan eens geloofwaardigheid opgeofferd in dialoog en plot.
The Wolf, the Fox and the Leopard weet niet de natuurkracht te worden die hij wil zijn. Net als de torenhoge verwachtingen die de wereld aan Dylan of Wolf oplegt, worden de grote beloftes nooit helemaal waargemaakt. De kijker wordt geconfronteerd met de menselijke natuur die achter onze eigen kunstmatige praatjes schuilgaat, maar de film blijft steken bij het idee dat het beest in ons niet te temmen is, ongeacht aan hoeveel sociale of psychologische ketenen het ligt.
