Regie: Silvio Soldini | Scenario: Rosella Postorino, Doriana Leondeff, Silvio Soldini | Cast: Elisa Schlott (Rosa Sauer), Max Riemelt (Albert Ziegler), Elfriede (Alma Hasun), Leni (Emma Falck), Olga von Luckwald (Heike), e.a. | Speelduur: 124 minuten | Jaar: 2025

Het is 1943. Rosa vlucht uit Berlijn om te ontsnappen aan de eindeloze bombardementen. Ze trekt in bij haar schoonouders en probeert daar een leven op te bouwen terwijl ze wacht op de terugkeer van haar man. Dan worden zij en zes andere vrouwen aangewezen om Hitlers eten voor te proeven. Plots staat alles op het spel: wat als elke hap haar laatste kan zijn?

The Tasters probeert via kleinschalige momenten de grootschalige horror van de Tweede Wereldoorlog invoelbaar te maken. De manier waarop de nazi's met de vrouwen omgaan, toont hun onmenselijkheid: het lijkt hen niet te interesseren dat de voorproevers elk moment kunnen sterven. Elke vrouw draagt haar eigen oorlogstrauma met zich mee, van verloren familie tot verborgen zwangerschappen.

De film lijkt te kiezen voor een perspectief waarin de impact van de oorlog op deze vrouwen centraal staat. Dat werkt behoorlijk goed, totdat Ziegler, de lokale nazileider, nadrukkelijk wordt gehumaniseerd. Nadat Rosa's man als vermist is opgegeven, begint zij een geheime, seksuele relatie met hem. Elke nacht sluipt ze naar de schuur om hem te ontmoeten.

De relatie komt uit het niets en mist elke overtuigende opbouw. Na het kruisen van blikken en wat opstandigheid van Rosa, lijken ze plotseling smoorverliefd. Voor de kijker blijft die aantrekkingskracht echter ongrijpbaar: de chemie ontbreekt en de verhaallijn voelt geforceerd.

Problematischer is de manier waarop de geheime relatie schuurt met de rest van de film. In de ene scène komt Rosa op tegen de onderdrukking van zichzelf en haar vriendinnen, in de volgende valt ze voor de onderdrukker. Daardoor verliest haar personage aan geloofwaardigheid en wordt haar eerdere profilering als sterke, opstandige vrouw ondermijnd.

Dat is extra jammer omdat juist de verhalen van de andere vrouwen en hun subtiele verzet interessanter zijn. De ontwikkeling van wantrouwen naar solidariteit is subtiel en overtuigend uitgewerkt en biedt een glimp van menselijkheid binnen een onmenselijke context.

In die zin raakt de film aan een intrigerend spanningsveld: het schrijnende contrast tussen alledaagse momenten en de voortdurende dreiging van de oorlog. Een middag zwemmen kan naadloos overgaan in geweld. Deze invalshoek heeft potentie, maar raakt ondergesneeuwd door de nadruk op de relatie tussen Rosa en Ziegler.

Ook de historische basis van het verhaal roept vragen op. Het uitgangspunt is ontleend aan de wankele getuigenis van Margot Wölk, die op hoge leeftijd naar buiten trad met haar verhaal over het voorproeven van Hitlers eten. Onder historici heerst echter twijfel over de betrouwbaarheid ervan.

De tekst aan het eind van de film stipt deze controverse niet aan. De film presenteert Wölks verhaal als feitelijk, terwijl het scenario gebaseerd is op een boek dat vrij met het bronmateriaal omgaat. Dat wringt, al doet het weinig af aan de thematische kracht van de willekeur en wreedheid van een totalitair regime.

Daarmee benut The Tasters zijn sterke punten onvoldoende. De botsende verhaallijnen zorgen ervoor dat de film nooit volledig tot zijn recht komt en blijft hangen in bekende patronen van het oorlogsdrama. Gelukkig is de cinematografie prachtig en de acteerprestaties van Elisa Schlott en de andere actrices uitmuntend, waardoor de emotionele impact op momenten alsnog indringend is.