Japanse metrostations kunnen een behoorlijk doolhof zijn, ondanks de prima bewegwijzering. Bijna iedereen raakt er weleens verdwaald en loopt dan een rondje extra voordat de juiste uitgang wordt gevonden. Een uitstekend uitgangspunt voor een horrorsurvivalgame, waarin je telkens in dezelfde tunnel belandt en puzzels moet oplossen om de uitgang te vinden. Maar werkt dat ook als film?
Exit 8 is zowel een verfilming van het gelijknamige computerspel als een nieuwe toevoeging aan het tijdlusgenre. De tijdlusfilm floreert de laatste jaren in Japan, met titels Beyond the Infinite Two Minutes, River en Penalty Loop. Het concept gaat echter al terug tot 1965 en het veelvuldig verfilmde boek The Girl Who Leapt Through Time. In het westen associeert men het (sub)genre nog altijd vooral met Groundhog Day.
Als verwijzing naar de oorsprong begint Exit 8 met een scène die volledig vanuit het perspectief van de naamloze hoofdpersoon is gefilmd. Deze stijlvorm maakt al snel plaats voor een conventionelere aanpak zodra hij op weg naar uitgang acht door een gang wandelt, die vanaf dat moment zijn enige werkelijkheid vormt. Een verademing, want de 'game-stijl' pakt zelden goed uit en belooft ook hier weinig goeds.
Zodra hij die gang betreedt, verlies hij ook de verbinding met zijn vriendin. Een cruciaal gesprek over hun toekomst valt weg, terwijl zij een beslissing moet nemen in een abortuskliniek. Hij heeft dus haast om naar boven te komen en geen tijd voor de eindeloze tunnel waarin hij is beland.
Door schade en schande, en met hulp van een poster met instructies, krijgt hij langzaamaan door wat hij moet doen: doorlopen als de gang identiek is aan het startpunt. Dan komt hij een verdieping hoger richting uitgang. Maar ziet hij een anomalie, dan moet hij omkeren om op dezelfde verdieping te blijven. Die afwijkingen variëren van subtiele details, zoals een deurknop op de verkeerde plek, tot de plotselinge verschijning van een schoolmeisje of bloed dat van het plafond druipt.
Zulke horrorelementen maken Exit 8 af en toe even eng, maar zelden wordt de spanning lang vastgehouden. Spannende gangen worden vrijwel steeds afgewisseld met identieke passages waarin alles hetzelfde is gebleven. De hoofdpersoon gaat bovendien niet erg efficiënt te werk bij het vaststellen daarvan, waardoor de herhaalde scènes te lang aanvoelen.
Op irritante wijze sijpelt die traagheid ook door in de spannendere scènes, doordat de man vrij laat reageert op naderend onheil. Hij blijft te lang staan en staren naar wat op hem afkomt, terwijl hij bij het zien van bijvoorbeeld gemuteerde ratten direct zou moeten terugrennen. Zeker wanneer dit hem de zoveelste keer overkomt, is het moeilijk voor te stellen dat hij zich blijft afvragen wat er aan de hand is.
Pas wanneer hij een klein meisje beschermt dat ook in de tijdlus vastzit, begint hij assertiever en sneller te handelen. Tegen de tijd dat de uitgang in zicht komt, ziet hij ook in welke keuze hij met zijn vriendin moet maken. Mede daardoor is Exit 8 ondanks zijn tekortkomingen toch een onderhoudende en bevredigende horrortijdlusfilm, gedragen door een ijzersterk uitgangspunt.
