De vijfenveertigjarige hondenkennelhouder Adam Tremblay heeft het moeilijk. Hij lijdt aan solastalgie: existentiële stress omdat de wereld om hem heen te snel verandert. En niet ten goede. De opwarming van de aarde, de ophoping van giftige stoffen en extreme natuurrampen: alles bereikt een piekpunt, 'peak everything'. Voor de mensheid lijkt het einde der tijden nabij. Wanneer iedereen straks om het laatste stukje brood vecht, verwacht de zachtaardige Adam dat hij als eerste het onderspit zal delven.
Niet dat hij dat erg vindt. Adam is van plan om lang voor de daadwerkelijke apocalyps uit het leven te stappen. "Een parasiet minder zou ook geen kwaad kunnen", zegt hij over en tegen zichzelf. Tot die tijd onderhoudt hij een vage, seksuele relatie met zijn enige werknemer (een zeer vermakelijke rol van Élizabeth Mageren), krijgt een batterij pillen mee van zijn psychiater en zit hij geregeld achter zijn therapeutische lamp, de Sunshine In 2.1. Wanneer Adam op een dag de hulplijn van de fabrikant belt, wordt hij begroet door de allerliefste vrouwenstem. Misschien valt er toch nog iets te halen in het leven.
Peak Everything is een bitterzoete komedie met sterke vertolkingen van de Franstalige Patrick Hivon en de Engelstalige Piper Perabo in de hoofdrollen. Tijdens hun eerste telefoongesprek kan zij hem aanvankelijk niet volgen wanneer hij zijn naam noemt: "Adam. Zoals de eerste mens." Het is een klein moment in deze bescheiden Canadese film, die net als zijn hoofdpersoon soms wat doelloos en stuurloos overkomt, maar genoeg gevoelige scènes en komische dialogen bevat om er een prettig voortkabbelende honderd minuten van te maken.
De gebeurtenissen in Peak Everything voelen vaak wat geforceerd aan, zeker vanaf het moment dat Adam en de vrouw achter de stem elkaar (onvermijdelijk) in levenden lijve ontmoeten. Er is sprake van aantrekking en afstoting, maar dat proces verloopt niet altijd even organisch. Hij valt als een blok voor haar, maar wat zij in hem ziet, is minder goed invoelbaar. Vertederend is het wel, vooral omdat Adam zo'n goedzak is. Iedereen zou zijn hond met een gerust hart in diens kennel achterlaten, maar is dat voldoende om de man in de armen te vallen?
Een dramedie als deze moet het niet hebben van een rollercoasterplot, maar van zorgvuldig opgebouwde relaties en de lessen die het publiek zelf kan destilleren. Die lessen liggen er in Peak Everything dik bovenop; ze worden simpelweg voorgekauwd door de voice-over, wat wel wat van de spanning wegneemt. Tegen solastalgie is maar één kruid gewassen: mindfulness (ook al wordt dat woord niet letterlijk gebruikt), aangevuld met een flinke dosis liefde. Niets nieuws onder de zon, ook al is de apocalyps nu echt aanstaande.
