'Disclosure Day': geraffineerde terugkeer van Spielberg naar vertrouwd terrein uit zijn begindagen (2026)
Boeiende ufo-film houdt het midden tussen 'The Fugitive', 'The X-Files', 'Close Encounters', 'Poltergeist', 'Signs' en 'Arrival'.
Regie: Steven Spielberg | Scenario: David Koepp, Steven Spielberg | Cast: Josh O'Connor (Daniel Kellner), Emily Blunt (Margaret Fairchild), Colin Firth (Noah Scanlon), Eve Hewson (Jane Blankenship), Colman Domingo (Hugo Wakefield), Wyatt Russell (Jackson), Henry Lloyd-Hughes (Casper Boyd), Elizabeth Marvel (Sister Maura), Michael Gaston (General Dobbs) e.a. | Speelduur: 145 minuten | Jaar: 2026
Vier jaar na zijn autobiografische The Fabelmans keert Steven Spielberg terug naar sciencefiction, het genre waarmee hij altijd enorm goed scoorde. Disclosure Day heeft alles in zich om een nieuwe hit te worden voor de meester. In de eerste plaats omdat hij zijn onmiskenbare regie- en verteltalent toont, dat hij met de jaren alleen maar heeft verfijnd. In de tweede plaats omdat hij in de lange finale terugkeert naar de denkwereld van de jonge Spielberg van Close Encounters of the Third Kind en E.T..
Spielberg en David Koepp, een van zijn trouwste scenaristen, laten er geen gras over groeien. Ze werpen de toeschouwer meteen midden in het verhaal. Cyberveiligheidsspecialist Daniel Kellner wil geheime informatie onthullen. Hij is op de vlucht voor de schimmige Wardex Corporation, een onafhankelijke eenheid binnen Defensie die koste wat het kost wil verhinderen dat hij de informatie wereldkundig maakt. Wardex-baas Scanlon dreigt Kellners vriendin Jane om het leven te brengen als hij niet onmiddellijk terugkrabbelt.
Tegelijkertijd heeft weervrouw Margaret Fairchild een vreemde ontmoeting. Vanaf dat moment kan ze in de hoofden van mensen kijken, hen quasi hypnotiseren, spontaan Russisch en Koreaans spreken en een Khoisan-achtige kliktaal voortbrengen. Dat is niet naar de zin van haar partner Jackson, die vermoedt dat ze aan alzheimer lijdt, net als haar vader. En dan staan er plots FBI-agenten voor haar neus, van wie ze meteen weet dat ze niet van de FBI zijn.
De vertelling is geraffineerder dan in veel andere Spielberg-films. Waar de meeste zich focussen op één centrale protagonist, volgt hij hier twee protagonisten die aanvankelijk van elkaar gescheiden zijn. Bovendien wijkt het verhaal soms uit naar een derde personage en naar de antagonist. Spielberg en Koepp weten daar perfect orde in te scheppen, waardoor die vreemde, kronkelende narratief nooit gekunsteld aanvoelt.
De enorme vertelsnelheid helpt uiteraard ook om het publiek aan het scherm te kluisteren. Lange tijd voelt de film als The Fugitive en vergelijkbare klopjachtthrillers, waarin achtervolging, gevangenneming en ontsnapping een terugkerende cyclus vormen. Het tempo ligt dus vrij hoog, en na anderhalf uur trakteert Spielberg het publiek op een spectaculaire actiescène die zo uit een Indiana Jones-film geplukt lijkt te zijn.
De film krijgt geleidelijk meer lagen. Geloof is een van de centrale thema's. Het is geen toeval dat Jane, het liefje van Daniel, een voormalige non is. Uiteindelijk stelt de film de vraag of de mens niet bang is voor buitenaards leven met superieure vermogens, omdat het bestaan ervan het geloof in God onderuithaalt. Daarnaast verkent de film jeugdtrauma's die mensen bang maken voor het onbekende of hen gevangen houden in een weinig benijdenswaardige situatie. Bijna alle personages worstelen daarmee.
Afgezien van de thematiek is dit heel vertrouwd terrein voor Spielberg. De hand van de maker van Close Encounters of the Third Kind, E.T., Minority Report en War of the Worlds is duidelijk herkenbaar. Spielberg recyclet bovendien bijna alle grote sciencefictiongeheimen en samenzweringstheorieën die de afgelopen zestig jaar in films en pseudodocumentaires van andere regisseurs aan bod kwamen. Alleen doet de meester dat hypervlot en visueel origineel.
Tot vlak voor het einde lijkt Disclosure Day op weg naar een welhaast perfecte film. Helaas zoekt Spielberg in de grote finale de emoties op die hij al verkende in zijn vroegste sciencefictionfilms, en dan vooral in Close Encounters of the Third Kind, zijn minst spannende werk. Hij laat zijn typische sentimentele benadering de vrije loop, wat botst met de Spielberg die in de laatste twintig jaar met Munich, Lincoln en The Post een volwassener kijk op de wereld ontwikkelde. Blijkbaar heeft het sciencefictiongenre zijn vroegere naïeve en sentimentele aard terug doen ontwaken.
Disclosure Day is vintage Spielberg, waarin de oude cineast zich met zijn jongere zelf tracht te verzoenen. Dat maakt de film misschien geen meesterwerk, maar wel een uniek werk binnen zijn oeuvre, en mogelijk ook zijn testamentfilm. Nog een advies: vermijd de trailer, want die geeft veel te veel weg. Hoe minder voorkennis, hoe beter.
Vier jaar na zijn autobiografische The Fabelmans keert Steven Spielberg terug naar sciencefiction, het genre waarmee hij altijd enorm goed scoorde. Disclosure Day heeft alles in zich om een nieuwe hit te worden voor de meester. In de eerste plaats omdat hij zijn onmiskenbare regie- en verteltalent toont, dat hij met de jaren alleen maar heeft verfijnd. In de tweede plaats omdat hij in de lange finale terugkeert naar de denkwereld van de jonge Spielberg van Close Encounters of the Third Kind en E.T..
Spielberg en David Koepp, een van zijn trouwste scenaristen, laten er geen gras over groeien. Ze werpen de toeschouwer meteen midden in het verhaal. Cyberveiligheidsspecialist Daniel Kellner wil geheime informatie onthullen. Hij is op de vlucht voor de schimmige Wardex Corporation, een onafhankelijke eenheid binnen Defensie die koste wat het kost wil verhinderen dat hij de informatie wereldkundig maakt. Wardex-baas Scanlon dreigt Kellners vriendin Jane om het leven te brengen als hij niet onmiddellijk terugkrabbelt.
Tegelijkertijd heeft weervrouw Margaret Fairchild een vreemde ontmoeting. Vanaf dat moment kan ze in de hoofden van mensen kijken, hen quasi hypnotiseren, spontaan Russisch en Koreaans spreken en een Khoisan-achtige kliktaal voortbrengen. Dat is niet naar de zin van haar partner Jackson, die vermoedt dat ze aan alzheimer lijdt, net als haar vader. En dan staan er plots FBI-agenten voor haar neus, van wie ze meteen weet dat ze niet van de FBI zijn.
De vertelling is geraffineerder dan in veel andere Spielberg-films. Waar de meeste zich focussen op één centrale protagonist, volgt hij hier twee protagonisten die aanvankelijk van elkaar gescheiden zijn. Bovendien wijkt het verhaal soms uit naar een derde personage en naar de antagonist. Spielberg en Koepp weten daar perfect orde in te scheppen, waardoor die vreemde, kronkelende narratief nooit gekunsteld aanvoelt.
De enorme vertelsnelheid helpt uiteraard ook om het publiek aan het scherm te kluisteren. Lange tijd voelt de film als The Fugitive en vergelijkbare klopjachtthrillers, waarin achtervolging, gevangenneming en ontsnapping een terugkerende cyclus vormen. Het tempo ligt dus vrij hoog, en na anderhalf uur trakteert Spielberg het publiek op een spectaculaire actiescène die zo uit een Indiana Jones-film geplukt lijkt te zijn.
De film krijgt geleidelijk meer lagen. Geloof is een van de centrale thema's. Het is geen toeval dat Jane, het liefje van Daniel, een voormalige non is. Uiteindelijk stelt de film de vraag of de mens niet bang is voor buitenaards leven met superieure vermogens, omdat het bestaan ervan het geloof in God onderuithaalt. Daarnaast verkent de film jeugdtrauma's die mensen bang maken voor het onbekende of hen gevangen houden in een weinig benijdenswaardige situatie. Bijna alle personages worstelen daarmee.
Afgezien van de thematiek is dit heel vertrouwd terrein voor Spielberg. De hand van de maker van Close Encounters of the Third Kind, E.T., Minority Report en War of the Worlds is duidelijk herkenbaar. Spielberg recyclet bovendien bijna alle grote sciencefictiongeheimen en samenzweringstheorieën die de afgelopen zestig jaar in films en pseudodocumentaires van andere regisseurs aan bod kwamen. Alleen doet de meester dat hypervlot en visueel origineel.
Tot vlak voor het einde lijkt Disclosure Day op weg naar een welhaast perfecte film. Helaas zoekt Spielberg in de grote finale de emoties op die hij al verkende in zijn vroegste sciencefictionfilms, en dan vooral in Close Encounters of the Third Kind, zijn minst spannende werk. Hij laat zijn typische sentimentele benadering de vrije loop, wat botst met de Spielberg die in de laatste twintig jaar met Munich, Lincoln en The Post een volwassener kijk op de wereld ontwikkelde. Blijkbaar heeft het sciencefictiongenre zijn vroegere naïeve en sentimentele aard terug doen ontwaken.
Disclosure Day is vintage Spielberg, waarin de oude cineast zich met zijn jongere zelf tracht te verzoenen. Dat maakt de film misschien geen meesterwerk, maar wel een uniek werk binnen zijn oeuvre, en mogelijk ook zijn testamentfilm. Nog een advies: vermijd de trailer, want die geeft veel te veel weg. Hoe minder voorkennis, hoe beter.
