'Calle Málaga': veel sprankelender worden films over woningnood en vergankelijkheid niet (2025)
Een weemoedig en warmbloedig verhaal over levenskunst, waardigheid en ouderdom.
Regie: Maryam Touzani | Scenario: Nabil Ayouch, Maryam Touzani | Cast: Carmen Maura (Maria Angeles Muñoz), Marta Etura (Clara Muñoz), Ahmed Boulane (Abslam), María Alfonsa Rosso (Josefa), e.a. | Speelduur: 116 minuten | Jaar: 2025
Ouderdom komt met gebreken. Er zijn genoeg films die de tragiek van de aftakeling laten zien, maar ook verfrissende tegenvoorbeelden, zoals de romantische komedie Letters to Juliet (2010) met Vanessa Redgrave, die benadrukken dat je als oudere vrouw nog best een roadtrip door Italië kunt maken met je kleinzoon om je eerste liefde terug te vinden. Calle Málaga valt grotendeels in dezelfde categorie, maar koppelt die levenslust aan een gevecht om zelfbehoud.
De oude Spaanse dame Maria leeft op haar gemak in een warme en behaaglijke gemeenschap in Tanger, waar ze 's ochtends graag over de markt scharrelt. Als haar dochter Clara op een dag bij haar op de stoep staat, blijkt al snel dat er meer aan de hand is dan de jetlag van haar vliegreis vanuit Madrid. Clara vindt het tijd om het prachtige oude appartement waar haar moeder woont te verkopen. Ze vindt het wel mooi geweest met haar moeder in Marokko en wil dat zij naar Spanje verhuist, zodat ze haar kleinkinderen kan zien.
Door dit nieuws verandert Maria's huis in één klap in een beladen onderkomen. Zoals vaker bij moeders en dochters blijven hun grieven ("Ik kan niet geloven dat jij mij dit aandoet" en "Waarom luister je niet naar me?") in de lucht hangen. De smeekbeden en verwijten stollen tijdens de diners in stilte.
Maria komt op gespannen voet te staan met haar vermoeide dochter, die in scheiding ligt en dubbele diensten draait als verpleegster. Door de inflatie kan Clara als alleenstaande moeder met twee kinderen nauwelijks meer rondkomen. Als ze blijft huren, dreigt ze zelf onder de armoedegrens te belanden.
De protesten van haar moeder, die erop wijst dat zij in haar gloriedagen kaartjes verkocht bij het beroemde Teatro Cervantes en daarmee indirect haar woning toch een beetje heeft verdiend, worden vakkundig met "Dat is duizend jaar geleden" terzijde geschoven. Er ontstaat een onderlinge verharding. Maria ervaart haar dochter als "een bittere, opgedroogde vreemdeling".
Dit neemt niet weg dat Maria in haar geliefde stad wil blijven wonen. Zelfs tussen moeders en dochters moet in schrijnende situaties soms de trukendoos worden geopend, ook als dat alleen maar uitstel van executie betekent. Nadat het appartement in de verkoop is gezet en Maria een aantal dagen in een seniorenresidentie heeft doorgebracht, besluit ze haar oude huis stiekem te kraken. Ze heeft wel hulp nodig om het weer bewoonbaar te maken. De hechte Spaanse gemeenschap in Tanger is daar meteen voor te vinden.
Een gevecht tegen de vergankelijkheid draait vaak uit op verlies, maar Maria wordt tegen de verwachtingen in opnieuw verliefd en komt terecht in een heel nieuw avontuur. Clara is weer in Madrid en Maria is vindingrijk. Wie houdt haar tegen?
Calle Málaga is een hartverwarmende en fraai gestileerde film met een flinke dosis humor, die onze ideeën over oud worden bevraagt en tegen het licht houdt. Hoe meer Maria opbloeit en de tijd van haar leven krijgt (haar avonturen vertelt ze tijdens "de biecht" aan de zachtmoedige non Josefa, die er duidelijk met volle teugen van geniet), hoe meer het beseft doordringt dat ouder worden niet gelijk hoeft te staan aan verkommeren of uitgerangeerd zijn.
Maria wil het einde van haar leven op haar eigen voorwaarden leven en vecht, soms zo sluw als een vos, voor het behoud van haar kroonluchter, haar platenspeler en haar waardigheid (haar lange haar wordt níet geknipt). Ze is een klassieke, elegante vrouw met goede manieren en wenst dat ook te blijven.
Het open einde maakt Calle Málaga grappig genoeg juist op een goede, gestroomlijnde manier af. Regisseur Maryam Touzani werkt niet toe naar een slopend of intens verdrietig einde, maar komt ook niet met een oplossing in de vorm van een landhuis met een strik erom. Moeder en dochter worden levensecht neergezet in de manier waarop dit dilemma hun beiden een permanente hartkneuzing dreigt te bezorgen.
De woningnood heeft consequenties die bij verschillende generaties doorsijpelen in alle aspecten van hun leven. Mensen blijven langer thuis wonen, wonen ver van hun familie, verliezen gemeenschapszin en stellen hun kinderwens uit. Ondertussen worden ouderen soms seniorenwoningen ingeduwd, wat ook niet de bedoeling kan zijn. Calle Málaga is een liefdevolle maar scherpe vertelling over het verzet van een vrouw tegen deze weerbarstige en soms meedogenloze realiteit.
Ouderdom komt met gebreken. Er zijn genoeg films die de tragiek van de aftakeling laten zien, maar ook verfrissende tegenvoorbeelden, zoals de romantische komedie Letters to Juliet (2010) met Vanessa Redgrave, die benadrukken dat je als oudere vrouw nog best een roadtrip door Italië kunt maken met je kleinzoon om je eerste liefde terug te vinden. Calle Málaga valt grotendeels in dezelfde categorie, maar koppelt die levenslust aan een gevecht om zelfbehoud.
De oude Spaanse dame Maria leeft op haar gemak in een warme en behaaglijke gemeenschap in Tanger, waar ze 's ochtends graag over de markt scharrelt. Als haar dochter Clara op een dag bij haar op de stoep staat, blijkt al snel dat er meer aan de hand is dan de jetlag van haar vliegreis vanuit Madrid. Clara vindt het tijd om het prachtige oude appartement waar haar moeder woont te verkopen. Ze vindt het wel mooi geweest met haar moeder in Marokko en wil dat zij naar Spanje verhuist, zodat ze haar kleinkinderen kan zien.
Door dit nieuws verandert Maria's huis in één klap in een beladen onderkomen. Zoals vaker bij moeders en dochters blijven hun grieven ("Ik kan niet geloven dat jij mij dit aandoet" en "Waarom luister je niet naar me?") in de lucht hangen. De smeekbeden en verwijten stollen tijdens de diners in stilte.
Maria komt op gespannen voet te staan met haar vermoeide dochter, die in scheiding ligt en dubbele diensten draait als verpleegster. Door de inflatie kan Clara als alleenstaande moeder met twee kinderen nauwelijks meer rondkomen. Als ze blijft huren, dreigt ze zelf onder de armoedegrens te belanden.
De protesten van haar moeder, die erop wijst dat zij in haar gloriedagen kaartjes verkocht bij het beroemde Teatro Cervantes en daarmee indirect haar woning toch een beetje heeft verdiend, worden vakkundig met "Dat is duizend jaar geleden" terzijde geschoven. Er ontstaat een onderlinge verharding. Maria ervaart haar dochter als "een bittere, opgedroogde vreemdeling".
Dit neemt niet weg dat Maria in haar geliefde stad wil blijven wonen. Zelfs tussen moeders en dochters moet in schrijnende situaties soms de trukendoos worden geopend, ook als dat alleen maar uitstel van executie betekent. Nadat het appartement in de verkoop is gezet en Maria een aantal dagen in een seniorenresidentie heeft doorgebracht, besluit ze haar oude huis stiekem te kraken. Ze heeft wel hulp nodig om het weer bewoonbaar te maken. De hechte Spaanse gemeenschap in Tanger is daar meteen voor te vinden.
Een gevecht tegen de vergankelijkheid draait vaak uit op verlies, maar Maria wordt tegen de verwachtingen in opnieuw verliefd en komt terecht in een heel nieuw avontuur. Clara is weer in Madrid en Maria is vindingrijk. Wie houdt haar tegen?
Calle Málaga is een hartverwarmende en fraai gestileerde film met een flinke dosis humor, die onze ideeën over oud worden bevraagt en tegen het licht houdt. Hoe meer Maria opbloeit en de tijd van haar leven krijgt (haar avonturen vertelt ze tijdens "de biecht" aan de zachtmoedige non Josefa, die er duidelijk met volle teugen van geniet), hoe meer het beseft doordringt dat ouder worden niet gelijk hoeft te staan aan verkommeren of uitgerangeerd zijn.
Maria wil het einde van haar leven op haar eigen voorwaarden leven en vecht, soms zo sluw als een vos, voor het behoud van haar kroonluchter, haar platenspeler en haar waardigheid (haar lange haar wordt níet geknipt). Ze is een klassieke, elegante vrouw met goede manieren en wenst dat ook te blijven.
Het open einde maakt Calle Málaga grappig genoeg juist op een goede, gestroomlijnde manier af. Regisseur Maryam Touzani werkt niet toe naar een slopend of intens verdrietig einde, maar komt ook niet met een oplossing in de vorm van een landhuis met een strik erom. Moeder en dochter worden levensecht neergezet in de manier waarop dit dilemma hun beiden een permanente hartkneuzing dreigt te bezorgen.
De woningnood heeft consequenties die bij verschillende generaties doorsijpelen in alle aspecten van hun leven. Mensen blijven langer thuis wonen, wonen ver van hun familie, verliezen gemeenschapszin en stellen hun kinderwens uit. Ondertussen worden ouderen soms seniorenwoningen ingeduwd, wat ook niet de bedoeling kan zijn. Calle Málaga is een liefdevolle maar scherpe vertelling over het verzet van een vrouw tegen deze weerbarstige en soms meedogenloze realiteit.
