'Scary Movie': persiflage beperkt humor tot verwijzingen en zet hedendaagse horror weg als podium voor wokejongeren (2026)
Wie zich hierin herkent, hoort in deze echokamer vooral zijn eigen gelijk hard terugkaatsen.
Regie: Michael Tiddes | Scenario: Rick Alvarez & Craig, Keenen Ivory, Marlon & Shawn Wayans | Cast: Olivia Rose Keegan (Sara), Savannah Lee Nassif (Tuesday), Cameron Scott Roberts (Jack), Anna Faris (Cindy), Regina Hall (Brenda), Marlon Wayans (Shorty), Shawn Wayans (Ray), Dave Sheridan (Doofy) e.a. | Speelduur: 95 minuten | Jaar: 2026
De broers Wayans - Marlon en Shawn - zijn terug. Zowel voor de camera als achter de schrijftafel. Met Scary Movie drijven ze vooral de spot met hedendaagse jongeren en de horrorfilms die zij waarderen. Longlegs, M3gan en Sinners krijgen het allemaal te verduren. En dat in een maand waarin juist vers horrorbloed van jonge makers de commerciële bioscopen van de financiële ondergang aan het redden is.
Als Sara hoort dat haar zwartharige tienerzusje Tuesday in het ziekenhuis ligt, neergestoken door een moordenaar met een spookmasker, gaan alle alarmbellen af in haar door zware medicijnen aangetaste brein. Met haar 'zeer verdachte' vriendje Jack spoedt ze zich naar het ziekenhuis. Daar komt ze al snel zelf oog in oog te staan met de meszwaaiende maniak. Iedereen met een of andere band met eerdere delen is een potentieel doelwit.
Tot ongeveer minuut twintig van dit zesde deel in deze parodiefilmserie bestaat er nog enige illusie van een plot. Hoe meer verwijzingen naar weer andere films erdoorheen worden geroerd, hoe onsamenhangender het allemaal wordt. En niet op een charmante manier, waarbij elke scène een lollige sketch op zichzelf is. Er is nauwelijks aankleding, laat staan een dieper idee: elke persiflage werkt als De TV Kantine: er wordt een bekend fragment nagespeeld zonder een grappige lading toe te voegen.
De kunst van de parodiefilm - en ja, dat is een kunst - is liefdevol de draak steken met een film die zichzelf serieus neemt, maar misschien ook wat potsierlijke randjes heeft. Satire trekt de boel verder uit elkaar en bekritiseert. Scary Movie is wat dat betreft vlees noch vis. De film steekt de draak met andere films die veel beter in elkaar zitten en zegt: dit is stom, en dat is stom. Maar zelf biedt hij alleen maar slechtere, goedkopere versies van iets anders. De verwijzing zelf is de grap.
De samenhang tussen de scènes heeft wat weg van een koortsdroom. Opeens zit moordenaar Ghostface in een zetel in zijn thee te roeren, omdat het kennelijk grappig moet zijn dat hij met Shorty Get Out naspeelt. Dat verzandt vrijwel grappenloos in weer een andere parodie, die volstrekt lukraak lijkt gekozen. Er gebeuren tal van willekeurige dingen, want komedie kan volgens de makers blijkbaar prima zonder interne logica.
Het grootste wapenfeit is dat de film de draak steekt met zogeheten legacy sequels: films die tegelijk vervolg en remake zijn, zoals de nieuwe Scream-titels en de (niet geparodieerde) Top Gun: Maverick en Star Wars: The Force Awakens. Nieuwe generatie, min of meer hetzelfde verhaal. Scary Movie doet alleen precies hetzelfde: zwaar leunen op terugkerende castleden. De film roept dat zo hard dat hij min of meer zijn eigen punt onderuit haalt.
Vooral eigentijdse thema's worden belachelijk gemaakt. Woke moet het ontgelden, transgender personen zijn maar verwarrend en trauma(verwerking) is voor watjes. Scary Movie grossiert in politieke incorrectheid met het bekende refrein dat je zulke grappen tegenwoordig niet meer mag maken. Voor wie vindt dat er alleen nog maar slechte films worden gemaakt en dat jongeren niet zo moeten zeuren, werkt de film vooral als echokamer. Daar klinkt de lach om het eigen gelijk het hardst.
Wie om andere redenen op een nieuwe Scary Movie zat te wachten, komt er bekaaid vanaf. Intussen weten frisse horrorfilms van twintigers, zoals Obsession en Backrooms, wél miljoenen jongeren naar de bioscoop te trekken.
De broers Wayans - Marlon en Shawn - zijn terug. Zowel voor de camera als achter de schrijftafel. Met Scary Movie drijven ze vooral de spot met hedendaagse jongeren en de horrorfilms die zij waarderen. Longlegs, M3gan en Sinners krijgen het allemaal te verduren. En dat in een maand waarin juist vers horrorbloed van jonge makers de commerciële bioscopen van de financiële ondergang aan het redden is.
Als Sara hoort dat haar zwartharige tienerzusje Tuesday in het ziekenhuis ligt, neergestoken door een moordenaar met een spookmasker, gaan alle alarmbellen af in haar door zware medicijnen aangetaste brein. Met haar 'zeer verdachte' vriendje Jack spoedt ze zich naar het ziekenhuis. Daar komt ze al snel zelf oog in oog te staan met de meszwaaiende maniak. Iedereen met een of andere band met eerdere delen is een potentieel doelwit.
Tot ongeveer minuut twintig van dit zesde deel in deze parodiefilmserie bestaat er nog enige illusie van een plot. Hoe meer verwijzingen naar weer andere films erdoorheen worden geroerd, hoe onsamenhangender het allemaal wordt. En niet op een charmante manier, waarbij elke scène een lollige sketch op zichzelf is. Er is nauwelijks aankleding, laat staan een dieper idee: elke persiflage werkt als De TV Kantine: er wordt een bekend fragment nagespeeld zonder een grappige lading toe te voegen.
De kunst van de parodiefilm - en ja, dat is een kunst - is liefdevol de draak steken met een film die zichzelf serieus neemt, maar misschien ook wat potsierlijke randjes heeft. Satire trekt de boel verder uit elkaar en bekritiseert. Scary Movie is wat dat betreft vlees noch vis. De film steekt de draak met andere films die veel beter in elkaar zitten en zegt: dit is stom, en dat is stom. Maar zelf biedt hij alleen maar slechtere, goedkopere versies van iets anders. De verwijzing zelf is de grap.
De samenhang tussen de scènes heeft wat weg van een koortsdroom. Opeens zit moordenaar Ghostface in een zetel in zijn thee te roeren, omdat het kennelijk grappig moet zijn dat hij met Shorty Get Out naspeelt. Dat verzandt vrijwel grappenloos in weer een andere parodie, die volstrekt lukraak lijkt gekozen. Er gebeuren tal van willekeurige dingen, want komedie kan volgens de makers blijkbaar prima zonder interne logica.
Het grootste wapenfeit is dat de film de draak steekt met zogeheten legacy sequels: films die tegelijk vervolg en remake zijn, zoals de nieuwe Scream-titels en de (niet geparodieerde) Top Gun: Maverick en Star Wars: The Force Awakens. Nieuwe generatie, min of meer hetzelfde verhaal. Scary Movie doet alleen precies hetzelfde: zwaar leunen op terugkerende castleden. De film roept dat zo hard dat hij min of meer zijn eigen punt onderuit haalt.
Vooral eigentijdse thema's worden belachelijk gemaakt. Woke moet het ontgelden, transgender personen zijn maar verwarrend en trauma(verwerking) is voor watjes. Scary Movie grossiert in politieke incorrectheid met het bekende refrein dat je zulke grappen tegenwoordig niet meer mag maken. Voor wie vindt dat er alleen nog maar slechte films worden gemaakt en dat jongeren niet zo moeten zeuren, werkt de film vooral als echokamer. Daar klinkt de lach om het eigen gelijk het hardst.
Wie om andere redenen op een nieuwe Scary Movie zat te wachten, komt er bekaaid vanaf. Intussen weten frisse horrorfilms van twintigers, zoals Obsession en Backrooms, wél miljoenen jongeren naar de bioscoop te trekken.
