'Sukkwan Island': saaie survivaltocht door de wildernis van Alaska en een vader-zoonrelatie (2025)
Fraaie natuurbeelden en dromerige muziek, maar er valt weinig te beleven.
Regie: Vladimir de Fontenay | Scenario: Vladimir de Fontenay | Cast: Woody Norman (Roy), Swann Arlaud (Tom), Alma Pöysti (Anna), Tuppence Middleton (Elizabeth), Yas Bingol (Uma), e.a. | Speelduur: 114 minuten | Jaar: 2025
Sukkwan is een eiland van ongeveer honderdzeventig vierkante kilometer (net iets kleiner dan Schiermonnikoog) voor de kust van het zuidelijke deel van Alaska. Het is een onherbergzame plek met bergen, bossen, meren en een enkele beer. Volgens de volkstelling woonden er rond de eeuwwisseling negen mensen. In het gelijknamige boek en deze film is Sukkwan onbewoond, wat niet onjuist hoeft te zijn, aangezien het verhaal zich tien jaar later afspeelt. Mogelijk zijn de laatste bewoners inmiddels vertrokken.
Voor de gescheiden Tom lijkt het de ideale plek om zijn tienerzoon Roy mee naartoe te nemen voor een jaartje jagen, vissen, bonden en naakt in ijskoud water zwemmen. Gewoon aan school doorgeven dat je aan thuisonderwijs doet en het spijbelen kan beginnen. Roy is een kind van deze tijd en heeft van overleven in de wildernis natuurlijk geen kaas gegeten. Voor Tom is dat een mooie gelegenheid om zijn zoon het een en ander bij te brengen; iets wat in negen van de tien gevallen voor vaders leuker en nuttiger is dan voor zoons.
Tom is bepaald geen Jeremiah Johnson of Bear Grylls. De veertiger heeft een fragiele fysiek en is mentaal nogal instabiel, om het zacht uit te drukken. De relatie tussen Tom en Roy, gesymboliseerd door vijf uitgekerfde letters in de wand van de houten hut (bedenk zelf maar hoe), is er een van toenadering en verwijdering, even gestaag als de golfjes die tegen de stranden van Sukkwan kabbelen. Je kunt er de klok op gelijk zetten dat vader en zoon dichter tot elkaar komen, waarna vader toch weer roet in het eten gooit. Al snel wordt dat saai.
Sukkwan Island is een langzame film met trage dialogen en veel uitgesproken en onuitgesproken ergernis. De woeste natuur van Noorwegen, als stand-in voor Alaska, is prachtig en de summiere soundtrack is lekker dromerig, maar in plaats van je daarin te verliezen overheerst toch vooral irritatie. De vader-zoondynamiek wordt repetitief, de personages zijn niet erg sympathiek en ze nemen om de beurt wel erg stompzinnige beslissingen.
Voor dat laatste komt uiteindelijk wel een soort verklaring, maar dan is de film al bijna afgelopen en heb je je al die tijd afgevraagd - om het eens modern uit te drukken: hoe dan? Sukkwan Island blijft dichter bij de oppervlakte dan schrijver-regisseur Vladimir de Fontenay waarschijnlijk bedoelde. De wat houterige acteerprestaties van Woody Norman (what's in a name?) en Swann Arlaud helpen daarbij ook niet. Wat een avontuurlijke ontdekkingsreis door de wildernis van Alaska en menselijke relaties zou moeten zijn, is uiteindelijk niet meer dan een saai uitje.
Sukkwan is een eiland van ongeveer honderdzeventig vierkante kilometer (net iets kleiner dan Schiermonnikoog) voor de kust van het zuidelijke deel van Alaska. Het is een onherbergzame plek met bergen, bossen, meren en een enkele beer. Volgens de volkstelling woonden er rond de eeuwwisseling negen mensen. In het gelijknamige boek en deze film is Sukkwan onbewoond, wat niet onjuist hoeft te zijn, aangezien het verhaal zich tien jaar later afspeelt. Mogelijk zijn de laatste bewoners inmiddels vertrokken.
Voor de gescheiden Tom lijkt het de ideale plek om zijn tienerzoon Roy mee naartoe te nemen voor een jaartje jagen, vissen, bonden en naakt in ijskoud water zwemmen. Gewoon aan school doorgeven dat je aan thuisonderwijs doet en het spijbelen kan beginnen. Roy is een kind van deze tijd en heeft van overleven in de wildernis natuurlijk geen kaas gegeten. Voor Tom is dat een mooie gelegenheid om zijn zoon het een en ander bij te brengen; iets wat in negen van de tien gevallen voor vaders leuker en nuttiger is dan voor zoons.
Tom is bepaald geen Jeremiah Johnson of Bear Grylls. De veertiger heeft een fragiele fysiek en is mentaal nogal instabiel, om het zacht uit te drukken. De relatie tussen Tom en Roy, gesymboliseerd door vijf uitgekerfde letters in de wand van de houten hut (bedenk zelf maar hoe), is er een van toenadering en verwijdering, even gestaag als de golfjes die tegen de stranden van Sukkwan kabbelen. Je kunt er de klok op gelijk zetten dat vader en zoon dichter tot elkaar komen, waarna vader toch weer roet in het eten gooit. Al snel wordt dat saai.
Sukkwan Island is een langzame film met trage dialogen en veel uitgesproken en onuitgesproken ergernis. De woeste natuur van Noorwegen, als stand-in voor Alaska, is prachtig en de summiere soundtrack is lekker dromerig, maar in plaats van je daarin te verliezen overheerst toch vooral irritatie. De vader-zoondynamiek wordt repetitief, de personages zijn niet erg sympathiek en ze nemen om de beurt wel erg stompzinnige beslissingen.
Voor dat laatste komt uiteindelijk wel een soort verklaring, maar dan is de film al bijna afgelopen en heb je je al die tijd afgevraagd - om het eens modern uit te drukken: hoe dan? Sukkwan Island blijft dichter bij de oppervlakte dan schrijver-regisseur Vladimir de Fontenay waarschijnlijk bedoelde. De wat houterige acteerprestaties van Woody Norman (what's in a name?) en Swann Arlaud helpen daarbij ook niet. Wat een avontuurlijke ontdekkingsreis door de wildernis van Alaska en menselijke relaties zou moeten zijn, is uiteindelijk niet meer dan een saai uitje.
